ANG ARTIST

"When I got tired, I slept. When I got hungry, I ate. When I had to go, you know, I went. "

-Forrest Gump

Pinangarap ni Jojo na maging isang pintor. Bukod sa palagay nyang hindi sya gaanong matalino upang umabot sa mga quota ng matataas na kurso sa UPCAT. Sumubok sya sa Fine Arts. Sa talent test, pinag-drowing sya ng isang anyo ng tao gamit ang charcoal. Isang detalye mula sa Spoliarium ni Luna ang iginuhit nya. Napansin nyang nakatingin sa kanya ang dean habang gumuguhit sya. Ibinuka pa ni Jojo ang mga hita nya. Kumambyo. Tiningnan nya ang dean at ngumiti. Nakita nya kung paano bumilog ang bibig ng dean na parang titik “o”. Parang nagulat na isang batang babae. Pumasa sa talent test ng Fine Arts si Jojo. Inalok si Jojo ng dean ng isang private scholarship. Tinanggap ito ni Jojo. Sa mga panahong iyon, inosente pa si Jojo. Ang mga tanging kilala nyang bakla sa Baguio ay mga parlorista at ang Boy Scout Master. Hindi nya inaasahang makakakilala sya ng isang taong may mataas na posisyon.

Ang babaeng crush ni Jojo, ay kumukuha rin ng Art Theory class. Maagang pumapasok sa klase si Jojo para makapili sya ng upuan malapit sa gilid nya para makita ni Jojo ang profile nito. Madalas ipatong ni Jojo ang sketchpad at jacket sa harapan nya. Dahil makita lamang nya ang makikinis na braso ng babae, tinitigasan na sya. Makati Girl ang ipinalayaw ni Jojo sa kanya. Hindi nakatira sa Makati ang babae. Pananaw kasi ni Jojo, sosyal at magaganda ang mga babaeng galing Makati. Parang taga-Makati kasi kumilos si Makati Girl.

Nakakatawa, dahil ang kaibigan nyang si Diane Mendoza na nanalo ng Miss Photogenic sa isang beauty contest ay nag-aakalang sya ang gusto ni Jojo. Naniniwala syang ang lahat ng kalalakihan, straight at ilang bakla, ay nagkakagusto sa kanya. Madalas nyang ikuwento na mas marami pa ang mga katulong nila kesa sa bilang ng kanilang pamilya.

"You know, It's so different sa house namin. We have three cooks. Gourmets kasi ang mom and dad ko. Then meron kaming orchid gardener. We have a separate gardener para sa mga ornamental plants namin." Ito ang madalas nyang ikuwento. Parang isang nakakairitang kanta sa videoke. Bawat kataga, humihinto sya sandali. Naghihintay ng reaksiyon mula sa mga kausap nya. Alam nya kasing karamihan sa mga kausap nya ay walang mga maid sa bahay. Hindi rin nya inililihim ang pagnanasa nya kay Jojo.

Habang si Makati Girl ay masarap kausap. Kahit minsan hindi sya narinig ni Jojo na sinisimulan ang bawat pangngusap ng SHIT! Di gaya ng iba na binibigkas pa ito ng SHET! At hindi nya linalagyan ng stress ang FUCK kapag nagkukuwento sya. Di gaya ng iba na halos ipagsigawan ang salitang FUCK para sabihing cool sila. Makikitawa lamang si Makati Girl sa mga kwento at jokes ng iba. Habang pinandidirihan naman ito ng ibang kolehiyala. Hindi rin sya sobrang pormal. Lalong hindi sya sobrang seryoso.

Minsan sa Figure Drawing class, pinagdrowing sila ng life-size nude self-portrait, sya lamang ang tanging gumawa ng full frontal nudity. Kahit ang mga lalaki sa klase ay hindi nagawa. Habang ang iba ay tinakpan ng kamay o itinago sa binaluktot na binti ang kanilang harapan. May kakaibang naramdaman si Jojo habang pinagmamasdan nya kung paano nakita ni Makati Girl ang kanyang sarili. Idinirowing rin nya na mas maliit ang kanyang isang dibdib kesa sa isa. At ang kanyang lotus labia ng kanyang malambot na pudenda ay gumuguhit sa manipis nyang pubic hair.

May nanliligaw kay Makati Girl na isang coño. Nanggagaling pa itong De La Salle sakay ng Hummer ng daddy nya. Para ikuwento lamang mga nadaanan nyang traffic at kung gaano kaginhawa ang buhay nila. Naiinis si Jojo kapag nakikita nyang magkasama ang dalawa. Nakaupo si Makati Girl sa pinakamataas na bahagdan ng hagdan sa tapat ng library. Napapaligiran sya ng mga kawayan, santan at bagong usbong na gumamela. Parang isang birhen sa grotto. Habang ang coño ay nakatayo sa mas mababang bahagdan. Nakatingala sya. Ikinikuwento nya kung gaano sya kasaya. Mukha syang tanga. Habang tahimik na nakatingin sa kanya si Makati Girl. Cute sya ngumiti. Napakaganda nya. Maputi sya. Makinis ang kutis nya. Wala syang make-up. Medyo sigurado si Jojo na virgin pa si Makati Girl. Pero nasasaktan sya kapag naiisip nya ang bagay na iyon.

Taena.KungGustoMoNgSimplengLovelife,WagKaPipiliNgArtist!Ulol!

"I will color the world one step at a time..."

ASPALTO

“The thing I hate the most is to trample on other people’s good will.”

- Light, DEATH NOTE

Nagkakagulo sa lobby ng College of Fine Arts. Napakaraming tao. Nagkukumpulan sila. Sadyang kakaiba, dahil hindi pangkaraniwan na maging usisero ang mga artist. Kasi kadalasan hindi sila lumalabas sa mundo nila. Maaaring may programa. Lumapit ako sa mga nagkakagulong mga tao. Para makiusisa kung anong meron. Narinig kong sabi ng isa sa mga estudyante: "Si Benjie nagpakamatay." Nagulat ako. Natigilan. Kanina lamang ay nasa rooftop ako ng Faculty Center at nagmumuni-muni kung bakit walang gaanong Fiipino artists na nagpapakamatay. At ngayon lang isa sa mga kaklase ko, si Benjie, ay tumalon mula sa top floor ng Palma Hall. At ilan sa mga ngipin nya ay naiwang nakabaon sa aspaltadong daan na binagsakan nya.

"Kilala mo sya, di ba? Magkaibigan kayo?," tanong ng isang magandang babaeng katabi ko. Tawagin natin syang Benetton Girl.


Nanlamig ako. Hindi ko alam ang sasabihin. Tumango ako. "Medyo may kawirduhan nga sya", sagot ko.


Ngayon isang Filipino artist na ang namatay, nagpakamatay. Yun lang hindi sikat si Benjie. At hindi ko nga rin nga masasabing tunay na artist sya. Kasi ang pangit talaga ng mga painting nya. Pasintabi sa namatay. Pero wala rin naman na syang magagawa. Wala talaga syang taste sa art. Gumagamit sya ng masking taped grids at airbrush para sa post-modernist effect ng mga abstract na ginagawa nya. Abstract talaga. Kasi hindi ko talaga maintindihan ang mga gawa nya.


"Nalulungkot ako para sa kanya. Siguro wala lang syang makausap para mapagsabihan ng mga nararamdaman at problema nya." Ang sabi ni Benetton Girl. Siguro nga talagang nalulungkot sya para kay Benjie. Tinitigan ko ang makinis na mukha ni Benetton Girl. Ang ganda ng profile nya. Nararamdaman kong nahuhulog ang puso ko sa kanya. Habang itinatakip ko ang hawak kong sketch pad sa aking harapan.


Pero talagang siraulo itong si Benjie. Kakaiba talaga sya. Tuwing umuulan. Pupunta sya sa Sunken Garden. Suot ang paborito nyang steel-toed boots, manghuhuli sya ng mga palakang nagtatalunan sa damuhan. Malamang takot na takot ang mga palaka sa panggagambalang ginawa sa kanila ni Benjie. Siguro kagaya ko, gusto ring malaman ng mga palaka kung anong itsura ni Benjie pagkatapos nyang mahulog mula sa top floor ng Palma Hall.


Nang mamatay si Benjie, pinapinturahan ng Assistant Dean ang lahat ng pintuan ng lockers. Dahil sinulatan ito ni benjie ng mga tula at death notes. Pinabendisyunan din ang lahat ng lugar na pinupuntahan ni Benjie sa college. Natatakot silang baka multuhin ito ni Benjie.


Nagyaya si Benetton Girl na pumunta kami sa lamay ni Benjie. Kasama ang bestfriend nya, si Diane. Ayoko mang kasama si Diane, pero pagkakataon ko na rin ito na makasama si Benetton Girl lumabas. Saka gusto ko ring makita kung ano ang itsura ni Benjie sa kabaong.


Suot ni Benjie ang barong na sinuot nya noong high school graduation. Marami rin palang ngipin ang natanggal sa kanya. Ordinaryo lang ang pamilya ni Benjie. Civil engineer ang tatay niya na nasa Saudi. Ang nanay nya, math at science teacher sa isang exclusive girls' school. Ang mga kapatid nya, simple lang at hindi kapuna-puna. Ngumingiti lang sila sa mga bisita at nakikiramay. Ang unang pahina pa lamanag ng guest book ang may sulat. Nagpadala ang Assistant Dean ng isang mass card at wala pang nagpupunta kahit isa na galing sa college. Kaming tatlo ay nakatayo sa harapan ng kabaong ni Benjie. Nakatitig lang sa kanya.

"I will color the world one step at a time..."

TALENT TEST

I'm not a body with a soul, I'm a soul that has a visible part called body.


- Paulo Coelho , Eleven Minutes

Kasabay ng pagbuhos ng ulan, gumuguhit ng mga bilog at arko si Jojo sa rooftop ng Faculty Center. Mag-isa lamang sya. Sa pagkakataong ito, sinubukan nyang isulat ang kanyang pangalan. Marahang tumilamsik ang kanyang ihi habang isinusulat sa malamig na semento ang bawat letra ng pangalan nya. Pakiramdam ni Jojo nagtagumpay sya. Isang personal accomplishment. Ang sabi nya sa kanyang sarili;

"Siguro isa akong Shaman, hindi ko lang alam."

Na anumang pagkakataon lalabas ang natatago nyang kapangyarihan na namana nya mula sa kanyang Indo-Malay na ninuno. Maaari ring sa kanyang Zodiac sign, Cancer, isang water sign. Kaya nagagawa nyang kontrolin ang tubig sa pamamagitan ng muscle control. Sa tingin nya konti pang practice makakaya na nyang gumawa ng bagyo o mahinang ambon. Naniniwala rin sya na biniyayaan sya ng kapangyarihan ng mga puno ng Acacia. Na ang mga dahon ay halos lumilim sa buong Diliman campus.




Natutuhan nya noong third year high school na Rain Tree ang isa pang tawag sa Acacia. Itinuro ito ni Bb. Farrin. Ang guro nya sa English noon sa Baguio. Pinagbasa sya noon ni Bb. Farrin ng isang kwento tugkol sa pag-iibigan ng dalawang Acacia. Alam nya, napapansin nya. Matamang nakatitig sa kanya si Bb. Farrin habang binabasa ang kwento. Sinusuri sya mula ulo hanggang paa. Bago pa matapos ni Jojo basahin ang kwento, sinabi ni Bb. Farrin:

"Tulungan mo ako sa pagbitbit ng mga test papers at mga libro hanggang sa bahay."

Umuulan nang araw na iyon, kagaya ng kwentong binasa nya. Mahihirapan nga sa pagdadala ng test papers ng limang section, mga report at mga libro si Bb. Farrin. Hinatid nya si Bb. Farrin hannggang sa maliit na kwarto na nirerentahan nito sa Calla Lilly. Matapos tulungan ni Jojo si Bb. Farrin sa pag-aayos ng mga test papers ng ayon sa section at alphabetical order, naupo silang magkatabi sa kama. Kumupas na asul ang kobre-kama na may may maliit na nakaimprentang dilaw na bulaklak. Nakapila sa headboard ang mga troll dolls at stuffed toys. May poster ng Menudo na nakapaskil sa dingding. Mas lumapit pa ng pagkakaupo si Bb. Farrin kay Jojo. Naamoy ni Jojo ang magkahalong Wrigley's Peppermint Gum na nginuya ni Bb. Farrin habang nakasakay sila sa taxi. At ang matamis na amoy ng Johnson's Baby Cologne na humahalimuyak mula sa katawan ni Bb. Farrin. Nakatitig si Bb. Farrin kay Jojo.. Hindi na malaman ni Jojo kung ano ang sasabihin o ang magiging reaksiyon nya kung papaanong katabi nya ang isang babaeng nakakatanda sa kanya, ang kanyang English teacher, na halos magkapalitan na sila ng hininga. Sa kakapusan ng mga salita, mapusok na hinalikan ni Jojo si Bb. Farrin. Ilang sandali lang nakapaibabaw na sya sa kanyang guro. Hindi pa rin mapaghiwalay ang kanilang mga labi na halos lumubog sila sa manipis na kama. Lumalangitngit ang mga bedsprings habang nakahawak ang mga kamay ni Jojo sa mapuputi at makikinis na hita ni Bb. Farrin sa loob ng nylon bikini panties na suot nito.



“Sus ginoo—Arru-uy! Agu-uy!” , ang tanging nasambit ni Bb. Farrin.

Iyon din ang FIRST TIME ni Jojo. Labing limang taong gulang si Jojo noon. May ipagmamayabang sya. Naka-tatlong rounds sila nang hapon na iyon. Masaya sya na hindi na nya kailangan pang magbayad ng babae at ito ay sa isang babaeng mas matanda sa kanya ng walong taon.

Binigyan sya ni Bb. Farrin ng pang-taxi pauwi. Halos matawa sya sa pagka-sweet sa kanya ng guro. Iyon din ang unang pagkakataon na hinalikan siya sa tenga. Isang bagay na ayaw nya. Hindi nya gusto ang pakiramdam na umiikot ang dila at laway sa bawat kurba ng tenga nya. Isipin lamang nya. nandidiri na sya.

Sa mga sumunod na linggo, binigyan sya ni Bb. Farrin ng dalawang T-Shirt, Bossinni at Giordano, at isang pares ng itim na hightop Converse sneakers. Ilang beses din sila nagkita hanggang sa kumuha ng post-graduate courses sa FEU si Bb. Farrin. Sinulatan sya ni Bb. Farrin ng ilang beses noong fourth year high school na sya at pinadalhan pa ng maraming T-shirts. Ngunit hindi ipinaalam ni Jojo kay Bb. Farrin na lumuwas sya ng Maynila upang mag-aral ng kolehiyo. Hindi na nya binalak na makipag-ugnayan pa kay Bb. Farrin. Inaasahan na lamang nyang mabalitaan isang araw kapag bumalik sya sa Baguio na nakapag-asawa na si Bb. Farrin o nakuha na nya ang pangarap nyang trabaho sa Guam o Brunei.

Pinangarap ni Jojo na maging pintor Bukod sa palagay nyang hindi sya gaanong matalino upang umabot sa mga quota ng matataas na kurso sa UPCAT. Sumubok sya sa Fine Arts. Sa talent test, pinag-drowing sya ng isang anyo ng tao gamit ang charcoal. Isang detalye mula sa Spoliarium ni Luna ang iginuhit nya. Napansin nyang nakatingin sa kanya ang dean habang gumuguhit sya. Ibinuka pa ni Jojo ang mga hita nya. Kumambiyo. Tiningnan nya ang dean at ngumiti. Pumasa sa talent test ng Fine Arts si Jojo.

"I will color the world one step at a time..."

500 DAYS OF SUMMER

"Have you ever been in love? Horrible isn't it? It makes you so vulnerable.

It opens your chest and it opens up your heart and it means that someone can get inside you and mess you up. You build up all these defenses, you build up a whole suit of armor, so that nothing can hurt you, then one stupid person, no different from any other stupid person, wanders into your stupid life...You give them a piece of you. They didn't ask for it. They did something dumb one day, like kiss you or smile at you, and then your life isn't your own anymore. Love takes hostages. It gets inside you. It eats you out and leaves you crying in the darkness, so simple a phrase like 'maybe we should be just friends' turns into a glass splinter working its way into your heart. It hurts. Not just in the imagination. Not just in the mind. It's a soul-hurt, a real gets-inside-you-and-rips-you-apart pain. I hate love."

- Niel Gaiman

Naglalakad ako noong isang linggo sa Cinema ng Robinsons Galleria. Gusto kong manuod ng sine. Indie film. Habang nakangiwi akong nakatitig sa poster ng BOYLETS, SANGLAAN at ASTROBOY, nakita ko ang isang poster ng nakangiting lalaki na nakayuko at nakasuot na isang asteeg na shirt. Parang yung Radiohead montage shirt na napanalunan ko sa MTV Asia. Napanuod ko na rin ang bidang lalaki sa isang pelikula noon. Pero hindi ko maalala. Pagkatapos kong maubos ang Whopper Stunner ng Burger King, naalala ko rin. "The Lookout" ang pamagat. Binalikan ko ang poster. Mahigit limang minuto ko itong tinitigan. Napaka-oxymoron ng pamagat. Ang sabi ko, "Papanuorin kita kapag NOW SHOWING ka na."

This is NOT a LOVE STORY.
This is a STORY about LOVE.

Kadalasan pag-uwi ko ng bahay mula opisina. Magpapalit ng damit at hihiga sa kama. Magpapaantok. Pero lilipas ang oras hindi pa rin makatulog. Nakatulala lang sa kisame. Minsan sinusundan lang ang umiikot na electric fan. Minsan sinisilaw lang ang sarili sa liwanag na sumisilip sa bintana.

Kapag gusto kong tumahimik at tumunganga, maraming bagay akong naiisip. Kadalasan mga bagay na nangyari. Hindi naman maiiwasan yun. Tao lang ako. Hindi ko inaalala ang mga pangyayari sa buhay ko nang ayon sa pagkakasunod-sunod. Random lang. Kagaya ng dating pag-ibig. Minsan pinipilit kong maalala, pero wala talaga. Minsan nagsisimula ako sa malapit sa katapusan. Tapos tatalon sa bandang gitna. Kung kailan nangyari ang mga masasayang bagay. Pagkatapos babalikan kung saan nagsimula ang gaguhan at sakit. Sabi nga nila, "Magsimula raw sa simula". Pero minsan kasi hindi ko alam na iyon na pala ang simula. Sa tingin ko sa ganoong paraan din umikot ang "500 DAYS OF SUMMER."

The following is a work of fiction.
Any resemblance to persons living or dead is purely coincidental.
Especially you Jenny Beckman.
Bitch.

Nang mabasa ko ang Note na ito sa simula ng pelikula. Natawa na ako.

Ang sabi ko " HAHA, I LOVEET!"

May nabasa akong article na nagsasabing base ang pelikula sa lovelife ni Jenny Beckman. Kung sinuman sya at kung talagang sya ang pinagbasehan ng katauhan ni Summer, ilang beses ko syang minura sa kahabaan ng pelikula. Selfish Bitch!

Tama, Summer ang pangalan ng bidang babae. Maganda sya. May hawig kay Katy Perry. Mukhang mabango. Umikot ang istorya sa loob ng 500-day relationship nina Tom at Summer. Mula noong unang pagkikita hanggang sa paghihiwalay nila. Maraming nangyari. Series of flashback. Non-linear. Hindi sunud-sunod. Pero naapektuhan ako.

This is a story of boy meets girl. But you should know up front, this is not a love story.

Nagsimula ang pelikula sa Day 488. Nakaupo sa bench sina Summer at Tom. Nakapatong ang kamay ni Summer sa kamay ni Tom. May suot na wedding ring si Summer. Pareho silang walang imik.

Summer: Are you ok?
Tom: I will be, eventually.

Ito rin ang paborito kong eksena. Nang magkita silang dalawa. Sa bench. Pagkatapos magpakasal ni Summer sa iba. Sige na, oo na, Umiyak ako. Di lang naman ako, pati ang kasama kong nanuod umiyak din. Naiintindihan ko si Tom. Naguguluhan sya. Ako rin naguguluhan. Di ko rin talaga maintindihan kung anong nangyari. Anong tumatakbo sa isipan ni Summer? Sa pag-ibig, pinaniniwalaan natin ang gusto nating paniwalaan. At sa bandang huli, ang gusto pa rin natin ang masusunod. Minahal ni Tom si Summer magmula pa noong unang makita nya ito. Siguro ang pananaw ni Tom tungkol sa pag-ibig hindi kasinglalim ng mga pananaw ni Shakespeare. Nagsusulat sya ng greeting cards. Pero pinaniniwalaan kaya nya ang mga sinusulat nya gaya ng;

Roses are red, violets are blue... Fuck you, whore!

Tom : I guess I just figured, why make something disposable like a building when you can make something that last forever, like a greeting card.

May ganoong trabaho pala. Nagtapos sya bilang arkitekto, pero binabayaran sya para magsulat ng greeting cards. Ganun naman talaga ang karamihan, iba ang pinapasukang trabaho sa tinaopos na kurso. Pero pambihira ang papasok ka sa isang malaking fully air-contiditioned na opisina. May libreng kape. Haharap ka sa flat screen na computer at uubusin mo lang ang maghapon sa pag-iisip ng mga kakornihan na isusulat sa greeting cards.

Tom: You don't want to be named as someone's boyfriend, and now your someone's wife?
Summer: I woke up one morning and I just knew.

Tom: Knew what? Summer: What I was never sure of with you.

Sweet si Summer. Matalino. Maganda. Tapat at totoo si Summer kay Tom. Ipinapakita nya kung sino sya. Yun lang hindi sya magiging pag-aari ni Tom. Casual at carefree relationship, hanggang doon lang ang kayang ibigay ni Summer. Alam ni Tom, ayaw ni Summer magka-boyfriend. Pero ok lang kay Summer ang friends..."friends with benefits". Isa sa mga bagay na hindi maintindihan ni Tom. Palagi sila magkasama. Naglalaro. Naghaharutan. Magkatabi matulog. Naghahalikan. Nagse-sex. Gusto ni Summer si Tom. Sya rin ang unang nagpakita ng motibo. Nang agresibong halikan nya si Tom sa may Xerox machine. Anong klase ng babae ang magugustuhan ka, seryoso, walang ibang lalaki sa buhay nya, pero wala syang balak magpakasal? At isang araw magugulat ka nalang. May bago syang nakilala. Biglang nagbago lahat. At biglang ikakasal na sya. Bakit sa iba? Bakit di na lang sa iyo? Matatanggap mo kaya na kaya ka lang nya mahalin ngayon, hindi forever?

Tom: What happens when you fall in love?

Summer: You believe in that?

Tom: It's love, it's not Santa Claus.

Ano bang mangyayari kapag na-inlove ka?

Nanatiling misteryoso si Summer sa kabuuan ng pelikula. Habang patuloy na nag-aabang si Tom. Ngunit hindi obligasyon ni Summer ang magpaliwanag. Kahit ano pwedeng mangyari. Ang hindi magkakasunod na pagpapalit-palit ng mga eksena ay nagbigay kalayaan sa isang romantikong pagkalito.

I love her smile.
I love her hair.
I love her knees.
I love how she licks her lips before she talks.
I love her heart-shaped birthmark on her neck.
I love it when she sleeps.


Tom, I know you think she was the one, but I don't. Next time you look back, I think you should look again


I hate her crooked teeth.
I hate the way she smacks her lips.
I hate her knooby knees.
I hate that cockroach shape splotch on her neck.

Tom: People don't realize this, but loneliness is underrated.

Naiintindihan ko kung nagalit si Tom. Naintindihan ko kung bakit sya nalungkot. Kung magbago man ang pananaw nya sa love, destiny at meant-to-be. Pero totoong may meant-to-be. Hindi lang sila para sa isa't isa ni Summer. Magbago man ang mga pangyayari sa kasalukuyan, iisa lang din ang magiging katapusan.

Most days of the year are unremarkable. They begin, and they end, with no lasting memories made in between. Most days have no impact on the course of a life.

Darating din ang panahon, makikilala rin natin ang taong para sa atin. Isang taong hindi natin alam na sumasaya kapag nakikita kang nakangiti. Isang taong hindi mo nappansing nasa paligid lang. Minamahal ka. Maaring matapos ang 500 days, pero magsisimula itong muli sa Day 1.

She's better than the girl of my dreams...becuase she's real.

"I will color the world one step at a time..."

PULANG LOBO

Can you imagine no love, pride, deep-fried chicken

Your best friend always sticking up for you even when I know you're wrong

Can you imagine no first dance, freeze dried romance, five-hour phone conversation

The best soy latte that you ever had . . . and ME

- DROPS OF JUPITER by Train

Malakas ang ulan nang nagdaang mga gabi. Ngunit kakaiba ngayon. Hindi na madaling hulaan ang panahon. Kahit mahinang patak ng ambon hindi sumayad sa lupa. Maaari rin namang maghapong uulan bukas. Humahawi sa manipis na ulap ang malamlam na liwanag ng buwan. Walang bituin. Tahimik ang gabi. Walang tahol ng aso. Hindi nagtatawag ng ulan ang mga palaka.

Nakadungaw ako sa may bintana. Nakatingin ako sa buwan. Naalala ko ang isang matalik na kaibigan, si ARTHUR. Hindi sya pangkaraniwan. Simple lang siya, ngunit komplikado. Mas madalas sa hindi, nakangiti lang sya. Tahimik sya, ngunit mapagmasid. Nakikita nya ang maliliit na detalye. Natutuhan nyang bigyang pansin ang mga ito . Sabi nya, sa maliliit na bagay nagmumula ang malalaking kwento. Magkakaugnay ang bawat maliliit na detalye , upang mabuo ang isang malaking kwento.

Noong bata pa sya, isinama sya minsan ng Tatay nya sa laot. Habang nangingisda, napansin nya ang ilang makukulay na bilog na lumulutang sa tubig-alat. Papalapit ang kulay pulang bilog sa bangka nila. Kinuha ito ng Tatay nya at ibinigay sa kanya. Natuwa si Arthur. Lobo pala ang mga iyon. Nagtaka sya. Bakit may mga lobo sa dagat? May birthday party ba ang mga isda? Hindi ba't sa langit napupunta ang lobo kapag lumipad ito? Kagaya ng kantang natutuhan nya sa eskwela?

Ang sabi ng Tatay nya, sa langit nga pumupunta ang lumipad na lobo. Nakikipaglaro sa mga ulap, buwan, bituin at sa iba pang mga lobo. Kapag napagod ito, kusa syang bababa. Babalik sya kung saan sya nagmula. Hindi lang sa dagat bumabagsak ang napagod na lobo. Napapadpad dinito sa gubat, sa ilog, sa syudad. Mas malaking bahagi kasi ng mundo ang dagat kaya karamihan sa kanila dito bumababa.

Taong 2006.

Kakatapos lang manalanta ng bagyong Milenyo. Habang walang tubig at kuryente ang buong Kamaynilaan, nakatanggap siya ng isang regalo. Isang malaking PULANG LOBO. Lubos ang kanyang kasiyahan sa natanggap na regalo. Minahal nya ito. Katabi nya sa pagtulog. Kasama nya kahit saan. Kasama nyang namasyal sa mall. Kasabay nyang nanood ng sine. Nagbilang ng mga hayop sa zoo. Nagbaliktanaw ng kasaysayan sa museo. At kumain ng maraming pizza.

May sariling buhay ang lobo. May sariling pag-iisip. Humihinga. Nagkaroon sila ng matibay na ugnayan sa isa't isa. Minsan namamasyal ang pulang lobo. Minsan din kailangang umalis ni Arthur na hindi kasama ang pinakamamahal na pulang lobo. At kapag nangyayari yun. Nalulungkot sila. Nasasabik na makita ang bawat isa. Hanggang sa dumating ang araw na umikot ang mundo ng dalawa sa bawat isa. Halos magkarugtong na ang buhay nila.

Lumipas ang halos tatlong taon. Paulit-ulit ang pangyayari. Paikot-ikot. Sa pamamasyal ng pulang lobo, marami itong narating. Marami itong nakilala. Nakalipad sya sa ibabaw ng dagat. Naabot nya ang ulap sa mga talampas. Nilipad sya ng hangin sa magagandang ilaw ng syudad. Naiwang naghihintay si Arthur sa may bintana. Umaasang uuwi rin ang pinakamamahal na pulang lobo. Minsan natagalan ang pagbabalik ng pulang lobo. Matiyagang naghintay si Arthur sa may bintana.

Isang gabi, tahimik na dumating ang pulang lobo sa may bintana. Tahimik lamang ang dalawa. Maliwanag ng buwan ng gabing iyon. Maraming bituin. Tumingala silang dalawa. Nais marating ng pulang lobo ang buwan at bituin. Nais nyang makita mula roon ang mundo. Nalungkot si Arthur, alam nyang hindi sya maaaring sumama. Ninais nyang mabago ang pasya ng pulang lobo. Ngunit wala syang nagawa. Hindi na raw masaya ang pulang lobo sa paulit-ulit na pangyayari. Hawakan man ni Arthur ng mahigpit ang pisi ng pulang lobo, hindi nya kaya. Alam nyang may sariling pangarap rin ang pulang lobo. Alam nyang masaya ang pulang lobo sa pasya nito. Masakit man sa loob nya, kailangan nyang pumayag.

Nais ng pulang lobo na maging mabuting magkaibigan na lamang sila. Hindi pumayag si Arthur. Hindi nya magagawa. Ang sabi nya, LOVE IS ALL I CAN GIVE NOT FRIENDSHIP!

Siguro maaari silang maging magkaibigan ngunit hindi ngayon. Hindi nya kayang maging kaibigan lang ang pinakamamahal nyang lobo. Dahil hindi maituturing na pagkakaibigan ang pagtingala lamang ni Arthur sa kalangitan, habang nagsasayaw sa mga bituin ang pulang lobo. At dahil masaya na ang pulang lobo sa kalangitan, hindi na ito bababa para sa kanya.

Ang sabi ng pulang lobo:

"It should feel more like a really great and intensified form of friendship.

It shouldn't be a habit rather a carefree lifestyle.

It should involve trust not suspicion.

It should involve growth not walking around circles.

It should involve individual lives merging into one synergy not living in dual isolation.

From experience and coming out from a 3 year relationship, I can say that break ups suck.

Its not easy.

Its a long, long process.

Process of recircuiting your life, trying to live another day without doing the things that you're so used to.

Breaking up with someone really special makes me want to do one thing-- to be friends with that person.

But as I said, it takes time."

Tama, hindi madalian ang lahat. Kailangan talagang mag-ingles ang pulang lobo. Maaaring maging magkaibigan sila. Ngunit hindi ngayon. Kailangang ipagpatuloy ni Arthur ang buhay nya. Kailangan nyang bitawan ang pisi ng pulang lobo. Hayaan nyang lumipad ito sa kalangitan. Maglaro sa mga ulap. Libutin ang buwan. Maglayag sa init ng araw. Sumakay sa bulalakaw hanggang sa milky way. Makakakilala sya ng ibang lobo doon. Iba't ibang kulay. Hindi nya magagawang maging kaibigan ang pulang lobo habang nasasaktan sya na nakikitang may iba ng mahal ang pulang lobo.

Ang sabi pa ng pulang lobo;

"Sometimes, you still get those little pangs.

For even if the pain has disappeared, little pictures remain of the movie you acted in together.

But you're onto it by now.

You'll never understand everything, but you're aware that disappearances will always be mysteries, and mysteries have never brought forth complete acceptance because you will always, always be wondering.

But as with any great mystery, it's a "wondering" that borders on musing.

Because you'd never be puzzled enough to still bother to ask again why or to pave the way for questions to be raised.

Some questions you've never learned by now, are best left unanswered, will never be answered, don't need to be answered.

So you acknowledge this and know fully well that not all pangs have to be acted on or remedied.

That perhaps they serve as reality checks, reminders, not necessarily of a boy, of a relationship gone wrong, of emotions wasted or lost.

But reminders of the individual that still stands, of mistakes that shouldn't be repeated, of spirits that still need constant pruning, of souls that should remain afloat no matter how immersed you are in your love."

Ang tanging magagawa ni Arthur ay ipagpatuloy ang buhay nya. Bumuo ng mga pangarap. Maaari nyang iwasan ang dating nakasanayan. Maaari syang umibig muli. Walang sinuman ang nakakaalam kung ano ang mangyayari kinabukasan.

Ang tanong pulang lobo;

"Can I wake up without you everyday, If I let you walk away?"

Masakit para kay Arthur ng pangyayari, sa biglaang pagbabago ng pulang lobo. Ngunit pareho lamang silang mahihirapan at masasaktan kung hindi nila bibitawan ang isa't isa. Makakagising pa rin naman silang pareho araw-araw, maaaring nasasaktan, maaaring nahihirapan, maaaring umiiyak. Sa paglipas ng panahon, hihilom din naman ang sakit na naramdaman. Titigil din ang pagluha.

Ang sabi ng Tatay nya, kapag napagod na ang lobo sa paglalaro sa kalangitan. At naubos na ang asoge. Kusa itong bababa. Pabalik kung saan ito nagmula. Papunta sa kung kanino sya nararapat. Kagaya ng pulang lobo na hawak nya. Bumagsak ito sa dagat. Inanod ng alon. Nakita nya. Lumapit sa kanya.

Kung talagang sila para sa isa't isa. Maaaring magkakabalikan sila. Maaaring hindi. Magiging maayos din naman ang lahat sa bandang huli. Happily ever after din naman ang katapusan. Sa piling ng isa't -isa, maaari rin namang sa piling ng iba. Kung bababa man muli ang lobo sa bintana ni Arthur, maaaring sabay na silang lilipad sa kalangitan at makikipaglaro sa bituin, buwan at bulalakaw.

Ngayong gabi, sa ilalim ng malamlam na sinag buwan. Nakatingin din si Arthur. Inaalala ang masasayng nakaraan nila ng pulang lobo. Nabawasan na ang sakit. Ngunit ang pagmamahal nya, naroroon pa rin. Kung uulan man ng malakas bukas, hindi na sya kailangan pang malungkot. Hindi na siya iiyak. Umulan man magdamag. Sasayaw na lamang sya.

We are all different people with, different perspectives.
There's no such thing as no such thing..

Kung ang tanong, Bakit ka magmamahal sa isang taong hindi ka naman mahal?

Ang sagot siguro ay,

Bakit may mga taong hindi makalet -go given na may mahal nang iba ang mahal nila?


Wala namang masama kung maglet-go ka , sabi nga nila, walang babalik kung walang aalis,
Who knows, may tamang oras para sa lahat.
At may dahilan kung bakit masakit.


Kung kaya pa, eh di mag-stay -
--> Hindi ka naman mapipigilan ng kahit na sino kung mahal mo pa siya.
Pwede mo naman siyang mahalin nang ikaw lang nakakaalam, at pwede mo rin siyang mahalin kahit hindi ka nya mahal.
kung hindi mo na kaya,
--> Mag-let go ka na lang. If you realized na gusto mo rin maging masaya ng bonggang-bongga.
You can find someone to make you deserving of the happiness.


Tao lang naman tayo. nakakaramdam at nasasaktan..
At dahil magkakaibang tao tayo, iba iba rin ang recovery phase at perspective.


Kung hindi kayang lumaban ng isa para sa atin, hindi natin sya mapipilit.

Mahihirapan lang pareho, Magkakasakitan pareho, at sa bandang huli magbabago ang tingin ninyo sa isa't isa.
Sa halip na mapanatili ang pag-ibig, wala na, nasira niyo na pareho ng di niyo nalalaman.Sa paglipas ng panahon, matatabunan na lang ng kwento. Masasanay na tayo. Hanggang sa tatawanan mo na lang balang araw.


Kahit naman makipagbreak tayo, Hindi ibig sabihin na hindi natin mahal ang isa't isa. Minsan kailangan lang ng pagbabago.



Ang LOVE hindi nawawala, natatabunan lang. So even if they let go, one day pag nagkita sila, imposibleng walang feelings na bumalik.
Nasa sa atin na lang kung pano natin bibigyan ng pansin or kung gagawan ba natin ng paraan.

"I will color the world one step at a time..."

MACABRE

"These eyes got no happy stories to tell..."

ANG BISITA

“My evening visitors, if they cannot see the clock, should find the time in my face.”

-Ralph Waldo Emerson

Mahamog nang gabing iyon.Malamlam ang sinag ng buwan. Maaninag ang ilang bahagi ng matamlay na libingan.



Makikita ang lumang musileyo. Ang kinakalawang na tarangkahan ay nakakandado. Nababalutan ito ng kalawang at mga gumagapang na damo. At isang malaking puno ng akasya sa tabi nito.


Makikita ang mga nakahelerang puting nitso sa paligid at mga nakapilang puting krus na nakatayo sa damuhan. May mga dagang nagtatakbuhan sa tabi-tabi. Mas malinaw ang lahat ng ito kung kabilugan ng buwan.



Sa ganitong oras ng gabi, makikita ang isang maputlang babae. Umiindayog sa ihip ng malamig na hangin ang kanyang mahabang itim na buhok. Nakaupo sya sa isang puntod. Nakayuko. Pagdaka'y tatayo. Kung kumilos sya'y parang nagsasayaw. Hindi mo kaagad mapapansin na naroon sya at nakaupo. Sa unang tingin, para lamang syang hamog, liwanag o anino. Pero naroon sya. Minsa'y naglalakad papasok sa nakandadong tarangkahan.


"Pepe!" sigaw ng babae. Ang boses nya'y parang hangin na lumalasgaslas sa talahiban.
"Pepe, Halika rito!"


Yumuko ang babae, tumingin sa lupa. Isang anino ang gumalaw sa ilalim ng sinag ng buwan. Isang matangkad na lalaki. Tiningnan nya ang asawa. Pagkatapos ay tiningnan ang nasa lupa. At nagkamot siya ng ulo.



"Selya, aking irog", kung magsalita si Pepe ay parang isang makata. "Tama ba ang tinuturan ng aking paningin?"



Nakatuon ang mata ng mag-asawa sa isang batang nakaupo sa lupa.Tiningala sila nito. Napanganga ang bata. At bumagsak ang pacifier na kanina pa nya kinakagat. Itinaas nya nag mabibilog at mumunting mga kamay. Nais nyang magpakarga kay Selya.


"Sampalin mo ako", ang sabi ni Pepe. "Kung hindi bata ang aking nakikita."


"Malamang bata ito", sagot ni Selya. "Ang tanong, anong ginagawa nya rito?"


"Tama, iyon ang katanungan irog ko. Ngunit hindi manggagaling sa atin ang kasagutan. Dahil ang mumunting batang ito ay buhay. Wala syang kinalaman sa atin. Hindi sya bahagi ng ating mundo, irog ko ", sagot ni Pepe.



"Pepe, tingnan mo ang mga kamay nya. Ang liliit. Ngumingiti sya , Pepe. Nakakatuwa sya." Hinimas ni Selya ang ulo ng maliit na bata. Tumawa ang batang si Samuel.



Umihip ang malamig na hangin sa gitna ng natutulog na sementeryo. Lumikha ng ingay ang mga kawayan sa di kalayuan. May kung anuman ang biglang nagwawala sa may tarangkahan. Inaalog ito. Kinakalampag. Humahampas ang kadenang nakapalupot dito at ang mabigat na padlock. Parang isang hayop na gustong kumawala.



Binuhat ni Selya ang maliit na bata at niyakap ito. Hanggang ngayon kahit mahigit isandaang taon nang sumakbilang buhay sina Pepe at Selya, nanginginig pa rin sa takot si Pepe kapag nakakaita siya ng multo. Kahit araw-araw na silang nakikisalamuha sa kapwa patay. Araw-gabi sa sementeryo.



Mula sa tarangkahan, nakakita sila ng tatlong hugis na parang usok. Kulay abo. Parang telebisyon na walang signal. Noon lang sila nakakita ang ganoon. Hindi nila kauri.Dalawang malaki, at isang maliit. Ang isa sa malalaking usok ang nagningibabaw. Sumisigaw sya sa napakahinang tinig.



"Ingatan nyo ang baby ko! Alagaan nyo sya! Papatayin nya si Samuel!" , ang sigaw ng maliit na tinig.

"From now on I will only write about death..."

SEPULTURERO

“Seek knowledge from the cradle to the grave”

- Muhammad

Sinundan ni Jack ang amoy ng bata sa hangin. Nakarating sya sa sementeryo. Nasa kamay nya ang kutsilyo. Hawak nya ito ng mahigpit. Nakapikit sya. Tumigil sya sa paglakad. Nawalang bigla sa hangin ang amoy na tinutunton nya.



Minulat nya ang kanyang mga mata. Nagsalubong ang mga kilay nya. At tiningnan ang paligid. Umaasang may maririnig syang iyak ng isang bata.



Nagsalita sya sa dilim, “Nasaan ka?”

Magaspang at malaki ang boses nya. May narinig syang kumaluskos.



“Anong kailangan mo?” , sabi ng isang mahinahong boses.



Matangkad si Jack. Ngunit mas matangkad ang nagsalitang lalaki. Parehong itim ang suot nila. Tumingala si Jack.



“May hinahanap ako”, sabi ni Jack. Itinago nya sa likuran ang hawak nyang kutsilyo.



“Sa gitna ng sementeryo, sa hatinggabi?” tanong ng lalaki.

“Isang bata. Napadaan ako kanina. May narinig akong umiiyak. Nakita ko ang isang bata sa loob ng musileyo”, paliwanag ni Jack.

“Mataas ang bakod ng musileyo. Nakakandado ang gate. Kung aakyat ka sa bakod at makita mo ang bata. Paano kang makakaakyat muli na may dalang bata?”

“Tatawag ako ng saklolo. Hanggang sa may dumating.”

Kumalansing ang hawak na susi ng lalaki. “Kung ganon ako yun”, ang sabi nya.





Pinili ng lalaki ang pinakamalaking susi, “Sumunod ka sa akin”, dugtong nya.

Sumunod si Jack sa likuran, hawak pa rin nito ang kutsilyo.

“Kung ganun ikaw ang sepulturero?” tanong ni Jack.

“Ako ba? Ako nga.” Ang sabi ng lalaki.



Naglakad sila patungo sa gate ng musileyo. Sigurado si Jack na nasa loob ng musileyo ang bata. May susi ang sepulturero. Hawak nya ang kutsilyo. Pareho silang nasa dilim. Malayang nyang magagawa ang lahat. Kayang-kaya nya. Itinaas nya ang kanang kamay na may hawak na kutsilyo.



“Kung meron ngang bata,” sabi ng sepulturero.”Malamang hindi rito sa sementeryo. Maaaring nagkakamali ka lang. Malabong magkaroon ng bata na gumagala ng ganitong oras ng gabi. Maaaring pusa lang ang narinig at nakita mo. Ngayon, sabihin mo sa akin kung bata nga ang nakita mo.” Tanong ng sepulturero.



Nag-isip si Jack.



Binuksan ng sepulturero ang gate. “Isang pusa” sabi nya. “Ang alaga kong pusa. Maaaring inakala mong bata ang pag-ngiyaw nya. Nagkamali ka lang ng pagpasok dito sa sementeryo. Ang batang hinahanap mo maaaring nasa paligid lang. Ngunit wala siya dito sa musileyo.”



Tumayo sa labas ng musileyo si Jack. Nasa loob ng musileyo ang sepulturero. Kinandadong muli ang gate. At itinago ang susi.



“Saan ka pupunta?” Tanong ni Jack.

“Lilinisin ko ang musileyo at dito ako matutulog”, sagot ng sepulturero. “Magandang gabi.”



Humakbang patalikod si Jack ng dalawang beses. Itinago nya sa likuran ng kanyang jacket ang kutsilyo. Mula sa dilim at anino, pinanuod ng sepulturero ang pag-alis ni Jack.

"From now on I will only write about death..."

KAMATAYAN

"FROM NOW ON I WILL ONLY WRITE ABOUT DEATH..."

LAMAY

"I want to be rich and I want lots of money
I don’t care about clever I don’t care about funny
I want loads of clothes and i want fuck loads of diamonds
I heard people die while they are trying to find them

- The Fear by Lily Allen

Siyam na taong gulang si Kiko, kamag-aral nya si Bobot. May sumpa ang pamilya ni Bobot. May malubhang sakit ang ang ilang miyembro ng pamilya niya. Isang karamdamang walang lunas. At isa-isa silang namamatay.


Naiinggit si Kiko kay Bobot. Dahil sa tuwing may namamatay sa pamilya ni Bobot, maaari syang di pumasok sa paaralan ng isang linggo, minsan mahigit pa.


Ngunit ngayong bakasyon, nag-aalala si Bobot. Malapit nang mamatay ang ate nya, si Brenda. Mayo pa lang, kung mamamatay siya bago mag-Hunyo, hindi sya makakaliban sa eskwela. Dahil hindi naman sya pwedeng mag-absent sa eskwela kung wala namang pasok at bakasyon.


Niyaya ni Bobot si Kiko na magpunta sa simbahan upang magdasal. Ang ipagdasal si Brenda na sana humaba pa ang buhay nito kahit hanggang Hulyo.

“Bakit kailangan mo pang ipagdasal si Brenda?”
“Kiko, kung tatagal pa si Brenda, pwede akong magbakasyon sa eskwela. Pwede ka ring magpunta sa lamay. Makakakain ka ng sopas, biskwit at mani. Makakapagkape ka pa. Meron ding payn-epol dyus.”


Isang bagay na hindi mapapahindian ni Kiko. Makakakain siya ng libre. Nilapitan ng dalawa ang lahat ng santo at rebulto sa loob ng simbahan. Dinasalan pati mga kandila. Dinamihan nila ang dasal. Umaasang maririnig ng Diyos kahit isa sa mga dasal nila.


Maaring dininig ng Diyos ang dasal nila dahil tumagal si Brenda hanggang sa unang dalawang araw ng Agosto. Nasasabik si Bobot sa isang linggong bakasyon nya. Habang natatakam na si Kiko sa makakain nya sa lamay.


Sa gabi ng lamay, pumunta si Kiko at isa pang kaibigan sa bahay nina Bobot. Walang masyadong tao. Tahimik. Nakita nila si Bobot. Umiiyak. Nilapitan sya ng dalawa. Sa di malamang dahilan nagalit si Bobot kay Kiko. Sumigaw ito at pinaalis sila. Hindi man lang sila binigyan ni Bobot ng kahit ilang pirasong kendi.


Kinabukasan bumalik sa simbahan si Kiko. Nilapitan niya ang lahat ng santo at tinirikan ng kandila. Ipinagdasal niyang sana mamatay ang mga miyembro ng pamilya ni Bobot tuwing bakasyon. At hindi na sya makakaliban pa sa eskwela kahit kailan.


Sa sumunod na bakasyon, si Bobot ang nagkasakit. Malubha. Namatay sya sa unang linggo ng Mayo.

"I will color the world one step at a time..."

REMOTE CONTROL

"Dear friends who were born to mourn and weep,
Behold the grave wherein I sleep,
Prepare for death for you must die,
And be entombed as well as I."

-The Clairvoyant by Marian Thurm

Napag-isip-isip ko, humigit-kumulang tatlong minuto ang aabutin sa pagbabasa ng post na ito. Ayon sa statistics, sa loob ng tatlong minuto, 300 tao ang namamatay, at 620 naman ang ipinapanganak.


Maaaring matapos ko sa loob ng kalahating oras ang post na ito: nakaupo sa harap ng laptop, sa ibabaw ng kama. Habang nakatutok sa electric fan, nag-iisip kung paano isusulat ang mga nagkakagulong salita sa utak ko. At kung paano ko tatapusin ang post na ito. Napapaligiran ako ng mga libro at magazines na pambata. Habang nanunuod ng Sleeping Dictionary na pinagbibidahan ni Jessica Alba. Nanlaki ang mata ko nang tanggalin ni Jessica Alba ang telang nakatapis sa katawan nya.Ilang beses nagpabalik-balik sa Back, Pause, Zoom at Play buttons ng remote control ang hinlalaki ko. Kahit magkakalyo pa ang daliri ko, napangiti naman ako.


Napag-isip-isip ko, mukhang normal naman ang araw na ito. Pero sa loob ng kalahating oras na iyon, 3,000 tao ang namatay, at 6200 naman ang ipinanganak. Sinu-sino kaya ang libo-libong pamilya na umiyak dahil nawalan ng mahal sa buhay? Saang parte kaya ng mundo naroroon ang libo-libong tao na napasaya sa pagsilang ng bagong anak, pamangkin, apo o kapatid.


Sa palagay ko, maraming napasaya si Jessica Alba. Pinindot kong muli ang Pause button. Tumigil ako sandali. Nag-isip. Nagnilay-nilay. Ilang libong tao kaya ang naghirap sa malubhang sakit? At nagpasalamat nang tumigil na ang pagtibok ng puso nila? Ilang daang bata kaya ang naging bastardo, magiging ulila, at iiwanan sa kung saan-saan o sa ampunan o sa basurahan? Anumang sandali ay mapapabilang na sa bilang ng mga taong namatay bago ko pa man matapos ang post na ito.


Nakakalungkot. Nakakamangha. Isang simpleng statistics na nabasa ko habang pinapanuod ang pelikula ni Jessica Alba. Nalaman ko ang ilang bagay tungkol sa pagkamatay at pagsilang. Tungkol sa pagluha at pagngiti. Kung ilang tao ang namamatay ng mag-isa sa loob ng kwarto, nang mag-isa sa buhay. Kung ilang bata ang sikretong isinisilang at masasayang ang buhay.


Napag-isip-isip ko habang nakatitig kay Jessica Alba, minsan ay napabilang ako sa bilang ng mga batang isinilang. At darating ang araw na mapapabilang ako sa bilang ng mga taong mamamatay. Mamamatay din ako. Mamamatay din tayo. Gaano man kahirap at kaganda ang buhay, magpapaalam din ako sa mundo.


Habang pinoproblema ng ilang tao kung paano makakakain sa araw na ito para mabuhay. Habang ang ilan naman ay abala sa pagsulat ng bucket list. Parang pelikula lang ang buhay, may simula at katapusan. Masaya ako na kahit sa pelikula lang nakita ko ang kagandahan ni Jessica Alba. Pinindot ko ang Play button para matapos ko na ang pelikula.

"I will color the world one step at a time..."

A is for ACRYLIQUE

"The true harvest of my life is intangible - a little star dust caught, a portion of the rainbow I have clutched."

---Henry David Thoreau

RED

- Hindi ito ang paborito kong kulay. Hindi ko alam kung bakit. Pero karamihan sa mga kamiseta ko, kulay pula. Palagi kong binabalak bumili ng bagong t-shirt, yung ibang kulay.Pagpunta ko sa mall, nalulunod ang mga mata ko sa dami ng mga t-shirt. Pagkatapos ko mag-ikot ng apat na oras. Ang nabili ko, tatlong t-shirt. Kulay pula.

ORANGE

- First year high school ako noon. Nagrereview ako para sa Periodical exam. Narinig ko mula sa transistor radio ng kapitbahay, ang radio program ni Ernie Baron. Ang sabi nya para raw tumalas ang memorya, tumitig sa matingkad na kulay. Gaya ng orange. Tumingin ako sa paligid. Nakita ko ang kulay orange na reflector ng bisikleta ko. Kinalas ko iyon. Tinitigan ko buong gabi. Kinabukasan, masaya kong sinagutan ang exam.Subject: Filipino. Bumagsak ako. Kalahati ng klase, bagsak din. Napaisip ako. Hindi lang yata ako ang nakinig kay Ernie Baron. Hindi lang yata ako ang tumitig sa kulay orange. Napangiti ako.

YELLOW

- "I drew a line,I drew a line for you,Oh what a thing to do,"

Ito ang linya mula sa paborito kong kanta ng Coldplay. Galing sa album nila na Parachutes. Una kong marinig ang kanta, tumindig na ang balahibo. Nang mapanuod ko ang music video, napa-wow ako. Dahil sadya akong inggitero, nainggit ako. Gumagawa ako ng sarili kong music video...sa loob ng banyo.

GREEN

- Nabasa ko sa isang tabloid dati, Remate. Yun kasi ang binibili ng tatay ko. Wala akong ibang binabasa dun kundi horoscope lang. Promise. Hindi ko nga alam ang istorya nina Kristal, Tonyo, Nene at Magda. Hindi ko nga ginupit yung picture ni Ynez Veneracion. Kasi horoscope lang talaga binabasa ko. Nabasa ko na GREEN ang lucky color ko. Kaya kapag nasa “What is your favorite color:” na ako ng slumbook, GREEN ang isinusulat ko.

BLUE

- Noong bata ako, para matuto akong lumangoy. Tuwing linggo, sakay ng isang bangkang de motor. Isasama ako ng tatay ko sa laot. Kasama ng aso namin, si Sharon. May baon kaming monay na may palaman na sardinas at isang litrong coke. Pagdating sa laot, ihahagis ako ng tatay ko sa tubig. Kasama ng aso namin. Ewan ko ba, balak yata akong patayin ng tatay ko. Kapag hindi ko na kaya at nalulunod na ako. Hahatakin ako ng tatay ko sa bangka. Kakain ng baon naming meryenda.

INDIGO

- Sabi nila, wala naman daw talagang indigo. Ano ba naman kasi ang indigo? Alanganing blue. Alanganing violet. Kumbaga, sya yung nasa gray area. Kung may Yes or No, sya yung or. Kung nasa gray area sya, hindi sya indigo. Gray sya. Pero sabi nila, wala raw talagang gray area. Dahil it is either OO at HINDI lang. Hindi ako naniniwala dun. Kasi ang buhay ko ay laging nasa alanganin. Isang malaking Indigo.

VIOLET

- Minsan sa buhay ko, tumira ako sa Nagcarlan, Laguna. Nagbakasyon ako roon. Mahigit isang taon din. Natikman ko ang lambanog. Mas masarap kesa gin. Pwedeng bilhin sa tindahan ng tingi. Parang toyo at suka lang. Masarap inumin kahit walang pulutan. Minsan bahaw lang ang katapat. Solve na! Paggawa ng kakaning ube ang ikinabubuhay ng marami doon. Syempre minsan tumutulong din ako. Naghahalo at nagmamasa ako ng ube. Araw-araw kumakain ako ng ube. Nakakasawa pala yun. Araw-araw din naliligo ako sa isang sibol. Sa gitna ng gubat. Sa umaga at sa hapon. Hubo’t hubad.




Ako si ACRYLIQUE at ito ang ilan sa mga kulay ng buhay ko. Ang bahaghari na kumukulay sa kalangitan ko. Ang liwanag na sumasabog sa bukang liwaway at sa dapithapon. Ako ang pintura, ang buhay ang aking obra. Mga kulay na tinitimpla ko, magmula pa noong nakita ko ang liwanag sa mundo.

At dahil bertdey ko ngayon, maghuhubad ako.

Post Note:

Hindi ko na kamukha ngayon ang mga nasa larawan.

"I will color the world one step at a time..."