TALENT TEST

I'm not a body with a soul, I'm a soul that has a visible part called body.


- Paulo Coelho , Eleven Minutes

Kasabay ng pagbuhos ng ulan, gumuguhit ng mga bilog at arko si Jojo sa rooftop ng Faculty Center. Mag-isa lamang sya. Sa pagkakataong ito, sinubukan nyang isulat ang kanyang pangalan. Marahang tumilamsik ang kanyang ihi habang isinusulat sa malamig na semento ang bawat letra ng pangalan nya. Pakiramdam ni Jojo nagtagumpay sya. Isang personal accomplishment. Ang sabi nya sa kanyang sarili;

"Siguro isa akong Shaman, hindi ko lang alam."

Na anumang pagkakataon lalabas ang natatago nyang kapangyarihan na namana nya mula sa kanyang Indo-Malay na ninuno. Maaari ring sa kanyang Zodiac sign, Cancer, isang water sign. Kaya nagagawa nyang kontrolin ang tubig sa pamamagitan ng muscle control. Sa tingin nya konti pang practice makakaya na nyang gumawa ng bagyo o mahinang ambon. Naniniwala rin sya na biniyayaan sya ng kapangyarihan ng mga puno ng Acacia. Na ang mga dahon ay halos lumilim sa buong Diliman campus.




Natutuhan nya noong third year high school na Rain Tree ang isa pang tawag sa Acacia. Itinuro ito ni Bb. Farrin. Ang guro nya sa English noon sa Baguio. Pinagbasa sya noon ni Bb. Farrin ng isang kwento tugkol sa pag-iibigan ng dalawang Acacia. Alam nya, napapansin nya. Matamang nakatitig sa kanya si Bb. Farrin habang binabasa ang kwento. Sinusuri sya mula ulo hanggang paa. Bago pa matapos ni Jojo basahin ang kwento, sinabi ni Bb. Farrin:

"Tulungan mo ako sa pagbitbit ng mga test papers at mga libro hanggang sa bahay."

Umuulan nang araw na iyon, kagaya ng kwentong binasa nya. Mahihirapan nga sa pagdadala ng test papers ng limang section, mga report at mga libro si Bb. Farrin. Hinatid nya si Bb. Farrin hannggang sa maliit na kwarto na nirerentahan nito sa Calla Lilly. Matapos tulungan ni Jojo si Bb. Farrin sa pag-aayos ng mga test papers ng ayon sa section at alphabetical order, naupo silang magkatabi sa kama. Kumupas na asul ang kobre-kama na may may maliit na nakaimprentang dilaw na bulaklak. Nakapila sa headboard ang mga troll dolls at stuffed toys. May poster ng Menudo na nakapaskil sa dingding. Mas lumapit pa ng pagkakaupo si Bb. Farrin kay Jojo. Naamoy ni Jojo ang magkahalong Wrigley's Peppermint Gum na nginuya ni Bb. Farrin habang nakasakay sila sa taxi. At ang matamis na amoy ng Johnson's Baby Cologne na humahalimuyak mula sa katawan ni Bb. Farrin. Nakatitig si Bb. Farrin kay Jojo.. Hindi na malaman ni Jojo kung ano ang sasabihin o ang magiging reaksiyon nya kung papaanong katabi nya ang isang babaeng nakakatanda sa kanya, ang kanyang English teacher, na halos magkapalitan na sila ng hininga. Sa kakapusan ng mga salita, mapusok na hinalikan ni Jojo si Bb. Farrin. Ilang sandali lang nakapaibabaw na sya sa kanyang guro. Hindi pa rin mapaghiwalay ang kanilang mga labi na halos lumubog sila sa manipis na kama. Lumalangitngit ang mga bedsprings habang nakahawak ang mga kamay ni Jojo sa mapuputi at makikinis na hita ni Bb. Farrin sa loob ng nylon bikini panties na suot nito.



“Sus ginoo—Arru-uy! Agu-uy!” , ang tanging nasambit ni Bb. Farrin.

Iyon din ang FIRST TIME ni Jojo. Labing limang taong gulang si Jojo noon. May ipagmamayabang sya. Naka-tatlong rounds sila nang hapon na iyon. Masaya sya na hindi na nya kailangan pang magbayad ng babae at ito ay sa isang babaeng mas matanda sa kanya ng walong taon.

Binigyan sya ni Bb. Farrin ng pang-taxi pauwi. Halos matawa sya sa pagka-sweet sa kanya ng guro. Iyon din ang unang pagkakataon na hinalikan siya sa tenga. Isang bagay na ayaw nya. Hindi nya gusto ang pakiramdam na umiikot ang dila at laway sa bawat kurba ng tenga nya. Isipin lamang nya. nandidiri na sya.

Sa mga sumunod na linggo, binigyan sya ni Bb. Farrin ng dalawang T-Shirt, Bossinni at Giordano, at isang pares ng itim na hightop Converse sneakers. Ilang beses din sila nagkita hanggang sa kumuha ng post-graduate courses sa FEU si Bb. Farrin. Sinulatan sya ni Bb. Farrin ng ilang beses noong fourth year high school na sya at pinadalhan pa ng maraming T-shirts. Ngunit hindi ipinaalam ni Jojo kay Bb. Farrin na lumuwas sya ng Maynila upang mag-aral ng kolehiyo. Hindi na nya binalak na makipag-ugnayan pa kay Bb. Farrin. Inaasahan na lamang nyang mabalitaan isang araw kapag bumalik sya sa Baguio na nakapag-asawa na si Bb. Farrin o nakuha na nya ang pangarap nyang trabaho sa Guam o Brunei.

Pinangarap ni Jojo na maging pintor Bukod sa palagay nyang hindi sya gaanong matalino upang umabot sa mga quota ng matataas na kurso sa UPCAT. Sumubok sya sa Fine Arts. Sa talent test, pinag-drowing sya ng isang anyo ng tao gamit ang charcoal. Isang detalye mula sa Spoliarium ni Luna ang iginuhit nya. Napansin nyang nakatingin sa kanya ang dean habang gumuguhit sya. Ibinuka pa ni Jojo ang mga hita nya. Kumambiyo. Tiningnan nya ang dean at ngumiti. Pumasa sa talent test ng Fine Arts si Jojo.

"I will color the world one step at a time..."

BOARDER

" Think in the morning. Act in the noon. Eat in the evening. Sleep in the night."

--William Blake

ANG NAKARAAN:

3:33 am, binuksan ko ang pinto. Isang lalaki ang nakita ko. Naliligo sa pawis. Hinihingal. Di makatayo ng diretso sa sobrang pagod. Kahawig nya si Ramil. Pero alam ko hindi sya yun. Tumingin sya sa akin. At ang sabi nya, "NAUUHAW AKO."

BIYERNES, Gumising ako na naliligo ng pawis. Ayoko pang imulat ang mga mata ko. Dahil antok na antok pa. Nararamdaman kong gumuguhit ang pagtulo ng pawis sa noo at dibdib ko. Bakit napakainit pa rin kahit Disyembre na? Di ko maramdaman ang hangin ng electric fan kahit pa naka-number 3 ito. Basang-basa ang kama ng pawis ko. Minulat ko ang mga mata ko. Hinimas ko ang pawisan kong noo. Bumaba ang kamay ko sa leeg, sa dibdib, hinimas ko ang buhok sa pusod ko pababa sa loob ng boxer shorts.


Inabot ko ang cellphone ko at tiningnan ang oras. Alas-onse na pala. Halos 12 hours ako nakatulog. Tumagilid ako at umupo sa kama. Ang bigat ng pakiramdam ko. Parang pagod na pagod. Tumayo ako. Humarap sa salamin. May mga pulang marka sa magkabilang tagiliran ko. Bakat ng limang daliri. May mga marka rin sa likod ko. May mga markang hindi ko maabot. Mas malaki sa daliri ko ang mga marka.


Magmula ng lumipat ako sa apartment na ito. May mga araw na paggising ko, may mga pulang marka sa katawan ko. Hindi ko na inintindi. Hinayaan ko na lang. Nakasanayan ko na.


Dumungaw ako sa bintana. Nakita ko si Romeo, isang boarder sa kabilang bahay. Sa labas sya madalas maligo. Naka-briefs lang sya. Kasalukuyan syang nagsasabon. Sinundan ko ang hawak nyang sabon. Umikot ito sa magkabilang balikat, sa malalaki nyang dibdib, sa matigas nyang tyan at pumasok ito sa loob ng briefs nya. Dalawang minuto ring naglaro ang sabon sa loob ng briefs nya. At napansin kong nakatingin pala sya sa akin. Umiwas ako ng tingin. Tumalikod at kinuha ang tuwalya ko.


Tumayo ako sa may pintuan ng banyo. Narinig kong lumalagaslas ang tubig. Parang umaapaw na tubig ang timba. Binuksan ko ang pinto. Nakasarado ang gripo. Walang laman ang timba.


Nakasanayan ko na rin ito. Noong mga unang tatlong gabi ko rito, madalas ako bumangon sa gitna ng gabi. Dahil naririnig kong may pumapatak na tubig sa banyo. Palakas ng palakas hanggang sa lumagaslas. Pero kapag titingnan ko na at bubuksan ang ilaw sa banyo. Walang tumutulo. Tuyo ang tiles. Sarado ang faucet at shower. Ikinuwento ko na rin sa landlady ko ang nangyayari. Natawa lang sya. Ang sabi nya, baka raw kasama ko ang may gawa noon. Ngumiti na lang ako, kahit na alam kong mag-isa lang akong umuupa sa apartment.


Pagkatapos kong maligo, ininit ko ang chaofan na galing sa ref. Tinake-out ko yun kagabi. Di ko na nakain dahil sa sobrang antok. Pagkatapos ng dalawang minuto, kinuha ko ang chaofan mula sa microwave. Kumuha rin ako ng isang basong tubig.Umupo ako sa kama. Binuksan ko ang tv at isinalang ang dvd na nabili ko sa Cubao. “The Pillow Book" starring Ewan McGregor. Nang maubos ko ang chaofan. Humiga ulit ako sa kama. Nakatulog ako habang sinusulatan ng Chinese calligraphy sa buong katawan si Ewan McGregor.

Nagising muli ako na basang-basa ng pawis. Inabot ko ang cellphone. Walang nagtext. Tiningnan ko ang oras. 3:35 na pala ng hapon. Di pangkaraniwan ang tahimik na palagid nang hapon na iyon.Walang humaharurot na motorsiklo. Walang naglalaro ng basketbol sa ginawang half-court sa daan. Wala ring signal ang Globe. Tapos na rin ang isinalang kong pelikula kanina. Blanko ang tv. Napakainit ng singaw sa kwarto.


Napako ang tingin ko sa pintuan ng banyo. Umikot ang door knob. Bumukas ito. Kitang-kita ko ang isang matangkad at matipunong lalaki na lumabas mula sa banyo. Hubo’t hubad. Nakatitig sya at humahakbang papalapit sa akin. Naalala ko sya. Nakita ko na sya noon. Tatlong taon na ang nakaraan.

"I will color the world one step at a time..."

BUSBOY

"Because of your smile, you make life more beautiful.”

--Thich Nhat Hanh

Kinapa nya ang kanang bulsa ng kupas na pantalon. Mula roon dinukot nya ang isang puting panyo. Idinampi nya iyon sa noo, sa leeg, sa malalaki nyang bisig. Katanghaliang tapat. Punong-puno ang kapiterya sa dami ng estudyanteng nananghalian. Parang palengke sa ingay. May pakumpas-kumpas.May nagmamayabang doon. May nagbibiruan. May nagtatawanan.May mga abalang-abala sa pagkain. May nakasubsob sa PSP. Tuluyan nang nalunod ang musikang nanggagaling sa mga speakers sa dingding.

Pagod na pagod sya. Umupo sya sa mga case ng Coke at Sprite. Kapag ganitong gusto nyang mamahinga ng kaunti, ang sulok na ito ang kumakalinga sa pagod nyang katawan. Sa pagkakasandal nya sa mga case, isang estudyante ang lumapit sa kanya at inalok ng yosi.

"Relax lang, dude."

Isang ngiti lang ang isinagot nya. Pagkatapos ay kinuha nya ang tray at basahan. Lumapit sya sa isang mesang puno ng pinagkainang plato, mga baso at mga kutsara't tinidor. Masiglang pinagpatong-patong nya ang mga ito sa isang kahanga-hangang paraan. Maliksing pinunasan ang ibabaw ng mesa at parang isang sirkerong binabalanse sa isang kamay ang mabigat at punung-punong tray. Kitang-kita ang pumuputok nyang mga bisig sa kanyang mga manggas. Sumisipol syang bumalik sa pinanggalingan.

Maingat nyang kinuha ang isang libro na nakaipit sa pagitan ng mga case ng softdrinks. Unti-unting nabawasan ang ingay habang papalakas naman ang musikang nanggagaling sa mga speakers. Break time nya. Sa halip na kumain kaagad, hawak nya ang libro at naupong muli sa mga case."Pride and Prejudice" ni Jane Austen. Naiwan ito ng isang estudyante sa kapiterya noong isang linggo. Hindi na binalikan at hinanap. Kaya sya na lang ang nagtago. Sinusubukan nyang basahin kahit na karamihan sa mga salitang nakasulat doon ay hindi nya mabigkas at maintindihan.

Isinara nya ang libro at itinukod sa kanyang baba. Maganda ang pagkakahubog ng jawline nya. Labis syang humahanga sa mga estudyante. Ang gagaling mag-English ng mga ito. Samantalang sya, English na pang-elementarya lang, hirap na hirap na sya. Ganunpaman, patuloy nyang sinasabi sa kanyang sarili;

"ISANG NGITI LANG JASPER, MAGANDA ANG BUHAY."

Nagmula ang larawan dito...

"I will color the world one step at a time..."

THE PROM

"So dear I love him that with him,
All deaths I could endure.
Without him, live no life."
-William Shakespeare




No pattern less melody plays as gentle music to my ears, except for his laughter. His soft touch becalms all worries and fears. With just a smile, he magically brings me ecstasy.

An hour before, he snappily wore his favorite blue long sleeves, a yellow silk tie and a slate-grey coat. He fixed his hair and sprayed his favorite cologne. He carried the bouquet of white roses and stood in front of the mirror. He perfectly saw a reflection of a young gentleman.

His deep reflections kept him from noticing the time which caused his tardy arrival on the venue. He was overwhelmed to see a shiny crowd. Tears of happiness almost fell from the boy’s eyes as he searched the dance floor. Suddenly, somebody surprisingly grabbed his hand and took him in an empty corner, amidst the moving crowd. They just simply held hands and shared a moment of silence. Their souls entwined and their hearts lifted their bodies from the dance floor. They nourished a love as strong as a prayer.

The scent of the flowers was breath from his lips. The wide space around me was his tender embrace. And when the wind blows on my cheeks, was his heaven-scent kiss.



Nagmula ang larawan dito...


"I will color the world one step at a time..."

PLEBO

"All I really need is love, but a little chocolate now and then doesn't hurt!"

--Lucy Van Pelt in Peanuts by Charles M. Schulz

“Bok, bok, boodle…”

Habang niyuyugyog nya ko mula sa mababaw na pagkakaidlip. May hawak syang isang bar ng Cloud 9. Hati daw kami. Sem break. Yung iba nagsasaya. Kami ni bok, kakatapos lang maglinis ng hallway kanina. Bumalik kami dito para magpahinga.

Lahat ng estudyante rito may talento sa pagtatago ng boodle. Madalas kasi ang surprise inspection ng fleet commander sa bawat quarters. Dapat malinis, walang ebidensya. Nilagay ng iba ang tinimplang Ovaltine sa malaking bote ng Family alcohol. Yung iba itinatago sa ilalim ng mga labada, kasama ng mga nagamit ng briefs at nagpuputik na medyas. Yung iba nakatago sa loob ng sapatos, sa ilalim ng kwelyo, at kung tatanga tanga ka hindi mo kakainin ng sabay sabay ang limang bar ng BigBang. Kagaya ko. Dahil kapag nag-inspeksyon na, mahirap ubusin yun ng isang lunukan lang. Kasalanan ko kung bakit kami naparusahan. Ang parusa, paghahalu-haluin ang tanghalian namin, kasama ng ibang nakumpiskang junk food sa quarters. Boodle fight daw. Pero para sa akin, kaning-baboy yun. Pero kailangang ubusin, kundi magdamagang squats at ‘sandaang weeks ng push-ups.

Ang mga upperclassmen dito may karapatang mang-alila ng mga bagong estudyante. Kasama yun sa mahabang panahon ng initiation. Meron akong iniiwasan na isa sa kanila. Itago na lang natin sya sa pangalang, Mr. Retainer.

Madami na akong narinig tungkol sa kanya. Grabe raw sya mang-alila. Madalas daw sya mang-trip ng mga bago dito. Nariyan na ang ikaw ang magpo-polish ng mga sapatos nya. Magpplantsa ng uniform nya. Pakintabin ang garrison belt at sword nya. Tapusin lahat ng assignments nya. Minsan kailangang hanapan mo sya ng boodle, kundi isusuplong ka nya na nagtatago ka ng pagkain. At biglang may lalabas na lang na ebidensya na gawa-gawa nya. Notorious si Mr. Retainer.

Isang hapon, 1400H, kakatapos ko lang mabuo ang utak ko na nalusaw sa Physics. Nakita ko sya. Nakatayo sa may corridor kasama ng iba pang upperclassmen doon. Nagbubulungan sila at nakatingin sa akin. Dumeretso ako sa pantry. Lumapit ang isang bagong estudyante sa akin na may kakatwang poknat sa ulo. Pinapatawag daw ako ni Mr. Retainer sa barracks nila. POTAH! Sa dinami-dami namin dito, bakit ako pa? Bilisan ko raw dahil ayaw nyang naghihintay. Tumayo ako. Inayos ang pagkaka-tuck in ng T-shirt ko. Binitbit ang mga libro ko. Kumakaba. Pinilit na pakalmahin ang sarili sa unang engkwentro kay Mr. Retainer.

Kumatok ako sa pinto ng barracks nila. Pumasok ako. Mag-isa lang sya. Nakaupo sya sa kama, may hawak na gitara. Pinaupo nya ko sa isang silya na nasa tapat nya. Tinanong nya ako kung marunong ako tumugtog ng gitara. Umiling ako. Kung kumakanta daw ba ako. Umiling ulit ako. Sabi nya kwentuhan ko na lang daw sya. Tungkol sa sarili ko o sa kahit na anong topic na gusto ko. Kwentuhan ko raw sya habang tumutugtog sya. Sa loob ng dalawang oras, nagsasalita lang ako. Ini-strum lang nya ang gitara. Di sya nagsasalita. Mukhang hindi nya ako pinapakinggan. Pero napansin ko, pinipigilan nya mga ngiti nya. Ano kaya ang trip nito? Pagkatapos nun, pinakita nya sa akin ang assignment nya sa Thermo Dynamics. Parang Physics, pero di ko maintindihan. Umiling ako. Ang sabi ko di kayang sagutan yun. Pinaalis na nya ko. Di naman pala sya ganun kalupit. Bagay ang retainer sa kanya. Ang cute nya ngumiti.

Naulit yun kinabukasan, at sa sumunod pang tatlong araw. Linggo nun, naglalakad ako galing ng messhall. Nakita nya ko, ang sabi nya, “Bok, punta ka mamaya?” Tumango ako.

Pagpasok ko sa barracks nila, kumakain sya ng Cloud 9. Inihagis nya sa akin ang isa. “Ang init, bok. Tara swimming tayo.”

Mayamaya lang nasa swimming pool na kami. Walang tao sa gym. Kami lang. Hubo’t hubad. Kahit na alam naming bawal ang hindi suot ang official swimming trunks ng college. Nagtampisaw kami na parang mga bata.


Nagmula ang larawan dito...


"I will color the world one step at a time..."

FOUR LIVES

"Only a life lived for others is a life worthwhile."
~Albert Einstein

LIFE 1

5 wives, 78 children, infidelity
Greed, pork barrel, poor economy
Mansion, Jaguars, graft and corruption
Drugs, kidnapping, criminal actions
Turn coatis, butterfly wings
Public clowns, mass killing
Mock elections, reforms, ballot switching
For personal interest of a self proclaimed king


LIFE 2

Glamour, stage, fine acting
Endorsements, movies, bed scenes
Misconduct, breast exposures
Intrigues, scandals, broken dreams
Exploitation, taboo, immortality
Empty soul, empty brain, insanity
Smoked screen, wild dreams of a young leech
Come to think of it, fame ain’t a bitch


LIFE 3

Drug addict, murderer, child molester
Poor, starving, guilt absorber
Policed, tortured, jailed
Cried, wept, prayed
Publicly judged, ridiculed
Defected from home wasted life
Verdict, life sentence or lethal injection
Crime does not pay, pay attention


LIFE 4

Insecure, absurd, identity crisis
Make-up, lipstick, girly outfits
Social monster, gauche clumsy
Wanderer, independent, free
Preference, irreverence, sexual orientation
Blow jobs, goes porn, prostitution
Respect, illusions, acceptance
Why they can’t give it? He’s still a man

Nagmula ang larawan dito...

"I will color the world one step at a time..."

HAUSMATE

"Did you know that when you walk at night, there's a 30% chance that your body will be heavier because some spirit ride at your back?"

- Time Magazine

2:00 am, malapit na ako umuwi. Bago maghilamos, hinubad ko ang puting t-shirt na suot ko na namantsahan ng alikabok at grasa. Ipinunas sa mukha, balikat at dibdib ko. Amoy pawis. Binuksan ko ang locker, kinuha ko ang malinis na damit. Nagbihis ako. Ito ang pangkaraniwang ginagawa ko sa locker room ng pabrika ng ganitong oras kasama ng iba pang lalaking nagtatrabaho rito.

2:30 am, kasama kong lumabas ng pabrika si Ramil. Nagyosi kami sandali. Pagkatapos, umuwi na. Muslim si Ramil. Pero mukhang bombay. Maskulado. May punto kung magsalita. Madalas na kinakantyawan dahil hindi maintindihan ang ilang salitang sinasabi nya. Sya ang madalas kong kakuwentuhan, ka-apiran, kasikuhan at kachest-bumps. Isang kanto ang layo ng boarding haus nya sa tinitirahan ko.

2:45 am, nagsimula na kaming maglakad pauwi. Bilog ang buwan. Maliwanag ang daan sa talahiban. Sa shortcut kami palaging dumadaan. Mas maikli ang lalakarin namin. Yun nga lang, matalahib. Makuliglig. Minsan malanggam. Malamig ang hangin. Ang mga puno sa di kalayuan ay parang mga taong nakabarikada at naghihintay.

2:55 am, sa tapat ng kawayanan biglang tumigil sa paglakad si Ramil. Naiiihi daw sya. Kasabay ng pagbukas ng zipper nya at ng lawiswis ng kawayan, nagsindi ako ng yosi. Sumipol sya. Pinagmasdan ko ang anino nya. Parang bukas na gripo ang lagaslas ng ihi nya. Kumaligkig. Isinara muli ang zipper. Humingi sya ng yosi at nagpatuloy sa paglakad. May pumaswit. Liningon namin kung saan nanggaling. Nagkatinginan kami. Nagngitian. Bumilis ang paglakad namin.

3:05 am, sa matuling paglakad narating na namin ang kanto papunta sa tinitirahan nya. Nag-chest bumps, nag-high five at nag-see-you-bukas-bro. Ako na lang mag-isa. Mas binilisan ko ang paglakad. May nakasalubong akong aso. Kumahol sya. Galit na galit sa anino ko. Pumulot ako ng bato. Binato ko. Tumakbo ang aso habang umaalulong. Sa gilid ng mata ko, may nakitang akong taong tumatakbo. Tumingin ako sa paligid. Walang ibang tao.

3:13 am, nasa pintuan na ako ng boarding haus. Pumasok ako. Basa ng pawis ang likod ko. Naghubad ng t-shirt. Naghilamos at nag-toothbrush. Umupo ako sa harap ng electric fan. Humiga sa kama. Nakaidlip.

3:30 am, nagising ako dahil naramdaman kong umuga ang kama na parang may tumuntong. Nakita ko ang dalawang paa, hinakbangan ako. Bumaba ito ng kama. Sinundan ko ng tingin kung saan papunta. Palabas ng kwarto. Pero di bumukas ang pinto. Umupo ako sa kama. Tumayo. Binuksan ang ilaw. Walang ibang tao. Ako lang ang nasa kwarto. Umandap ang bombilya. Napundi yata. May biglang kumatok.

3:33 am, binuksan ko ang pinto. Isang lalaki ang nakita ko. Naliligo sa pawis. Hinihingal. Di makatayo ng diretso sa sobrang pagod. Kahawig nya si Ramil. Pero alam ko hindi sya yun. Tumingin sya sa akin. At ang sabi nya, "NAUUHAW AKO."

Nagmula ang larawan dito...

"I will color the world one step at a time..."

TETRAPAK

“We sometimes encounter people, even perfect strangers, who begin to interest us at first sight, somehow suddenly, all at once, before a word has been spoken.”

-Fydor Dostoevsky

Nasan na kaya sya ngayon?
Ano na ang itsura nya?
Naalala pa kaya nya ako?

Tag-araw noon, kalagitnaan ng Abril. Umuwi ako ng Pampanga upang magbakasyon.

Lumabas ako ng bahay, umupo sa terrace para magpahangin. Abala ang mga tao sa labas. May bagong lipat sa tapat namin. Una ko syang nakita na nakasuot ng baseball cap, maluwang ang pananamit, at kapansin-pansin ang pagsipsip nya sa straw na nakatusok sa isang tetrapak juice. Habang ang nanay nya ay abala sa pagmando sa mga kargador. Nakatingin ako sa kanya. Tumingin sya sa akin. Nginitian nya ako at inalok ng tetrapak juice na hawak nya. Nagulat ako, nginitian ko rin sya.

Ano kaya ang pangalan nya?

Magmula noon, isa na sya sa mga taong nakikita kong nagdaraan sa tapat namin. Ang terrace, official tambayan ko na. Pero sa dami ng mga tao na nandoon, sya lang ang inaabangan ko. Sya lang ang hinahanap ko. Lilingunin. Susundan ng tingin. Makikipagngitian.

Matangkad sya sa akin ng kaunti. Mapupungay ang mga mata. At harang ang tenga. Para sa akin espesyal sya. Nararapat lang na pagbuhusan ng pansin.

Isang umaga, lumabas sya ng bahay nila. May dalang timba. Kahit alam kong may tangke kami ng tubig, dali-dali akong kumuha ng timba. Excited na nagpunta sa poso. Mahaba ang pila. Sya ang nasa dulo. Wala syang suot na t-shirt. At may sipsip na tetrapak juice. Kinalabit ko sya.

“Uy!”
“Kumusta?”
“Ikaw pala…”

Iyon ang unang usapan namin.

Lumipas pa ang mga araw. Araw-araw na rin ako nakikipila sa poso. Sinasabayan sya sa pag-igib ng tubig. Nakikipagkwentuhan.

Isang umaga, tinanghali ako ng gising. Kahit pupungas-pungas pa, nagmadali akong lumabas ng bahay para abangan sya. Naghintay ako. Di ko sya nakita. Sabi ng kapitbahay, umalis na raw sila. Lumipat na ng ibang tirahan.

Bakit di nya ko hinintay?
Bakit di sya nagpaalam?

Sayang sana maaga ako gumising.
Siguro hinintay nya rin ako.
Sana nakausap ko pa sya.
Sana nakapagpaalam man lang ako.

Ilang tag-araw na rin ang nakalipas.
Paminsan-minsan kahit maraming softdrinks sa tindahan, sa halip na sago’t gulaman. Sinusubukan kong namnamin ang sarap na dulot ng juice sa TETRAPAK.

Nagmula ang larawan dito...

" I will color the world one step at a time..."