PLEBO

"All I really need is love, but a little chocolate now and then doesn't hurt!"

--Lucy Van Pelt in Peanuts by Charles M. Schulz

“Bok, bok, boodle…”

Habang niyuyugyog nya ko mula sa mababaw na pagkakaidlip. May hawak syang isang bar ng Cloud 9. Hati daw kami. Sem break. Yung iba nagsasaya. Kami ni bok, kakatapos lang maglinis ng hallway kanina. Bumalik kami dito para magpahinga.

Lahat ng estudyante rito may talento sa pagtatago ng boodle. Madalas kasi ang surprise inspection ng fleet commander sa bawat quarters. Dapat malinis, walang ebidensya. Nilagay ng iba ang tinimplang Ovaltine sa malaking bote ng Family alcohol. Yung iba itinatago sa ilalim ng mga labada, kasama ng mga nagamit ng briefs at nagpuputik na medyas. Yung iba nakatago sa loob ng sapatos, sa ilalim ng kwelyo, at kung tatanga tanga ka hindi mo kakainin ng sabay sabay ang limang bar ng BigBang. Kagaya ko. Dahil kapag nag-inspeksyon na, mahirap ubusin yun ng isang lunukan lang. Kasalanan ko kung bakit kami naparusahan. Ang parusa, paghahalu-haluin ang tanghalian namin, kasama ng ibang nakumpiskang junk food sa quarters. Boodle fight daw. Pero para sa akin, kaning-baboy yun. Pero kailangang ubusin, kundi magdamagang squats at ‘sandaang weeks ng push-ups.

Ang mga upperclassmen dito may karapatang mang-alila ng mga bagong estudyante. Kasama yun sa mahabang panahon ng initiation. Meron akong iniiwasan na isa sa kanila. Itago na lang natin sya sa pangalang, Mr. Retainer.

Madami na akong narinig tungkol sa kanya. Grabe raw sya mang-alila. Madalas daw sya mang-trip ng mga bago dito. Nariyan na ang ikaw ang magpo-polish ng mga sapatos nya. Magpplantsa ng uniform nya. Pakintabin ang garrison belt at sword nya. Tapusin lahat ng assignments nya. Minsan kailangang hanapan mo sya ng boodle, kundi isusuplong ka nya na nagtatago ka ng pagkain. At biglang may lalabas na lang na ebidensya na gawa-gawa nya. Notorious si Mr. Retainer.

Isang hapon, 1400H, kakatapos ko lang mabuo ang utak ko na nalusaw sa Physics. Nakita ko sya. Nakatayo sa may corridor kasama ng iba pang upperclassmen doon. Nagbubulungan sila at nakatingin sa akin. Dumeretso ako sa pantry. Lumapit ang isang bagong estudyante sa akin na may kakatwang poknat sa ulo. Pinapatawag daw ako ni Mr. Retainer sa barracks nila. POTAH! Sa dinami-dami namin dito, bakit ako pa? Bilisan ko raw dahil ayaw nyang naghihintay. Tumayo ako. Inayos ang pagkaka-tuck in ng T-shirt ko. Binitbit ang mga libro ko. Kumakaba. Pinilit na pakalmahin ang sarili sa unang engkwentro kay Mr. Retainer.

Kumatok ako sa pinto ng barracks nila. Pumasok ako. Mag-isa lang sya. Nakaupo sya sa kama, may hawak na gitara. Pinaupo nya ko sa isang silya na nasa tapat nya. Tinanong nya ako kung marunong ako tumugtog ng gitara. Umiling ako. Kung kumakanta daw ba ako. Umiling ulit ako. Sabi nya kwentuhan ko na lang daw sya. Tungkol sa sarili ko o sa kahit na anong topic na gusto ko. Kwentuhan ko raw sya habang tumutugtog sya. Sa loob ng dalawang oras, nagsasalita lang ako. Ini-strum lang nya ang gitara. Di sya nagsasalita. Mukhang hindi nya ako pinapakinggan. Pero napansin ko, pinipigilan nya mga ngiti nya. Ano kaya ang trip nito? Pagkatapos nun, pinakita nya sa akin ang assignment nya sa Thermo Dynamics. Parang Physics, pero di ko maintindihan. Umiling ako. Ang sabi ko di kayang sagutan yun. Pinaalis na nya ko. Di naman pala sya ganun kalupit. Bagay ang retainer sa kanya. Ang cute nya ngumiti.

Naulit yun kinabukasan, at sa sumunod pang tatlong araw. Linggo nun, naglalakad ako galing ng messhall. Nakita nya ko, ang sabi nya, “Bok, punta ka mamaya?” Tumango ako.

Pagpasok ko sa barracks nila, kumakain sya ng Cloud 9. Inihagis nya sa akin ang isa. “Ang init, bok. Tara swimming tayo.”

Mayamaya lang nasa swimming pool na kami. Walang tao sa gym. Kami lang. Hubo’t hubad. Kahit na alam naming bawal ang hindi suot ang official swimming trunks ng college. Nagtampisaw kami na parang mga bata.


Nagmula ang larawan dito...


"I will color the world one step at a time..."

TOBLERONE

" If some lives form a perfect circle, other take shape in ways we cannot predict or always understand. Loss has been part of my journey. But it has also shown me what is precious. So has love for which I can only be grateful." - Message in a Bottle (Nicholas Sparks)

Kababata ko si Gallie. Galisin kasi sya noon. Kaya Gallie ang pinangalan naming magkakalaro sa kanya. Umiyak man sya, wala syang magagawa. Kaya pinanindigan na lang nya. Madalas kami maglaro sa mga tuyong palaisdaan at sa mga puno ng sinigwelas. Binigyan namin ng mga pangalan ang mga punong ‘yon. Sina Aida, Lorna at Si Fe, iyong malaking puno ng sampalok si Romnick.

Kasama ko sya nung tinuli ako. Nag-dive sa ilog mula sa tuktok ng bakawan. Humila ng bangka hanggang sa tabsing. Nanghuli ng talangka, alimango, kabyos, hipon at dikya. Naglaro ng lutu-lutuan, bahay-bahayan at aswang-aswangan. Sya ang kasama ko kapag tumatakas sa tanghali dahil pinapatulog ako ni nanay. Nagdikdik na rin kami ng gumamela para gawing bubbles. Nagpalipad ng saranggola. Naniwalang nakakarating sa langit ang lumipad na lobo.Nag-wish. Naligo sa ulan. Nanuod ng buhawi. Nagkarera ng bangkang papel. Nagpalipad ng libo-libong eroplanong papel. Sumisid na rin kami sa baha. Lumangoy sa ilog kasama ng patay na aso, inuuod na manok, tae ng tao at kung ano-ano pang basura. Pinalakpakan namin na parang kalapati ang dumadaang helicopter at eroplano. Umiyak at nag-evacuate nung nanalanta ang bagyong Unsang. Nanilip sa dingding ng kapitbahay kapag nanunuod sila ng bold. Naki-isyoso at tinawanan ang mag-asawang kapitbahay na nagbabatuhan ng kutsilyo. Dinilaan ang mga dahon ng bakawan sa likod bahay dahil nag-aasin ang mga ito. Sa gabi, nagkwentuhan ng mga nakakatakot sa ilalim ng bilog na buwan.nagbilang ng mga bituin. Naghintay ng bulalakaw.Tinitigan ang buwan. Tinitigan din ang araw. Itinago ang kabiyak na tsinelas ng mga kaaway namin para paggising nila ng umaga, iiyak sila. Naglaro ng langit lupa, appear disappear, bending, piko, patintero, mother mother,timpalok at bioman. Nanghuli ng mga alitaptap. At nagsayaw ng Toni Poponi.

Cute si Gallie, masayahin, bungisngis, mapang-asar, makulit, as in makulit talaga, pero sweet. Lagi kami magkasama. Parang yung tula na Ang amo at Asong mataba. Matapang si Gallie, buo ang loob. Minsan nga hinabol kami ng aso. Pero ako lang ang tumakbo. Inupakan nya ang aso.

Isang eskwelahan lang ang pinasukan namin ng elementary at high school. Pero pagdating ng college, sabay rin kami nag-campus hunting. Nagkopyahan sa entrance exam. Pero ako lang ang mag-aaral sa Maynila. Kailangan nya kasi tumigil sa pag-aaral. Nagkaproblema ang pamilya nila. Hindi na nya ako pinansin. Hindi nya ako kinibo. Hindi na sya sumasabay sa akin. Nagalit yata sya. Nagtampo. Sa numang dahilan, hindi ko alam. Matagal kami di nagkita. Mga tatlong taon.

Minsan pag-uwi ko sa probinsya, nakita ko sya. Humaba na ang buhok nya. Pumuti sya. Lumaki ang boobs. Gumanda sya. Nakasabay ko sya nung minsang umigib ako sa poso. Sa wakas, kinausap na nya ako. Malamang nagkamustahan kami. Na-miss ko sya. Ang cute pa rin ng dimples nya.

May boyfriend na pala sya.

At nahilig na sya sa chocolate. Kasi ang sabi nya, minsan daw pasalubungan ko sya ng Toblerone. Kaya magmula noon, bago ako umuwi sa probinsya, dadaan muna ako sa SM para bumili ng Toblerone. Isang araw, wala nang tatanggap sa tsokolateng dala ko. Nakipagtanan na si Gallie.

Maraming araw na ang lumipas sa kalendaryong bold na binigay sa akin ng ahente ng Tanduay. Hindi ko na sya nakita. Balita ko may anak na sya. Babaero ang asawa. Palagi ko sya naaalala. Sana isang araw kumatok si Gallie sa pintuan ng bahay ko. May ngiti sa labi. May dalang balutan, kasama ang anak nya at bibiruin ako.

“Bestfriend, nasaan na ang Toblerone ko?”

Kapag nangyari ‘yun, di ko na ibibigay sa kanya ang Toblerone. Para sa anak na nya iyon.

Nagmula ang larawan dito...

"I will color the world one step at a time."