ASUPRE

"Suicide is the punctuation mark at the end of many artistic careers.”

- Kurt Vonnegut, Jr.

Mayo 1991, kakarating lang ni Marco sa isang studio type apartment. Ang napili nya mula sa sampung nakita nya sa peryodiko. Nakangiti syang pinagmasdan ang apat na dingding ng apartment. Sapat na espasyo para sa mga paintings nya. Iniisip nya kung paano iaayos ang pagkakasabit ng mga ito sa dingding. Matagal syang nakatayo sa harap ng puting dingding. Naka-pamaywang. Parang nasa isang Art Museum sya. Parang nakatitig sa Spolarium.

Matapos ang eksaktong tatlumpung minutong pagtitig sa dingding. Nag-ayos siya ng mga gamit. Isinandal nya sa dingding ang limang painting na dala nya. Ito ang unang pagkakataon na naipagsama-sama nya ang mga iyon ng maayos. Tuwang-tuwa sya. Habang pinagmamasdan niya ang mga gawa nya. Makikita sa mukha ni Marco ang pagmamalaki.

Pero alam ni Marco, pansamantala lang ang kasiyahan na naramdaman nya. Pakiramdam nya huli na lagi ang lahat para sa kanya. Iniisip nya na hindi na sya magtatagal. Anim hanggang sampung taon na lang daw sya mabubuhay. At kailangan na nyang gawin ang lahat ng dapat nyang gawin. Dahil mabilis lumipas ang panahon.

Sa madaling panahon, nagawa nya ang isang istilo na masasabi nyang kanya. Madilim at malungkot na magkakasalungat na kulay. Malaki at matingkad na guhit. Asupre ang itinawag nya sa unang painting na ginawa nya sa apartment. Mahigit sa isa ang nagagawa nya sa isang araw. Ito raw ang tunay na pintor. May brutal na kamay ng higante. Mga ugat ng isang nagwawalang babae. Isang misteryosong kaluluwa. Orihinal. Malungkot. Nag-iisa. Sya lamang ang nakakagawa ng isang matingkad, makintab, mala-kalawang na kulay.

May mga nakilala syang ibang pintor na naging kaibigan nya. Ngunit walang makatukoy kung ano talaga ang sakit nya. Anu pa man ang dahilan, hindi raw sya nababaliw. Itinulak ni Marco ang sarili hanggang sa hangganan. Nagpinta sya maghapon. Mas madalas sa gabi. Madalang sya kumain. Uminom ng maraming kape at alak. Naging chain smoker.

Nakilala ni Marco si Clara. Modelo si Clara sa isang nude painting session na dinaluhan ni Marco. Maganda si Clara. Maputi. Mahaba ang buhok. Isang hostes. Nahulog ang puso ni Marco sa kanya. Ilang beses sya niyaya ni Marco na kumain sa labas. Sa lahat ng pagkakataong iyon, tumanggi si Clara. At sa huling beses na nagkita sila. Dinukot ni Marco ang isang Swiss knife mula sa bulsa nya. Hiniwa ni Marco ang sariling braso. Isinulat ang bawat letra ng pangalan ni Clara.

Magmula noon, hindi naging madali ang buhay para kay Marco. Isang kaibigan ang bumisita sa kanya minsan. Maayos na nakipagkwentuhan sa kanya si Marco. Ngunit bago sya umalis para magpaalam. Kinailangan nyang pigilan si Marco sa pag-inom ng isang boteng thinner.

"I will color the world one step at a time..."

GATILYO

"It takes two men to make one brother."

- Israel Zangwill

“Mabuti naman ako at maayos ang kalagayan,” sumulat sya sa utol nya. Magmula nang tumigil sya sa pag-inom ng alak. Gumaan ang pakiramdam nya. Sinubukan rin nyang tumigil sa paninigarilyo. Pero hindi maiwasan ang pagsindi ng isang stick sa tuwing mag-iisip sya.

Dalawa lang silang magkapatid. Ang utol nya ang itinuturing nyang bestfriend. Tatlong taon ang pagitan ng edad nila. Sya ang kasangga nya sa tuwing may maghahamon ng away sa kanya sa eskwela. Ang utol nya ang gumawa ng love letter noong unang beses syang manligaw. Ang utol nya ang tinakbuhan nya nang mabasted sya. Ang utol nya ang nagtanggol sa kanya nang pinagalitan sya ng Tatay nila. Dahil bumagsak sya sa Trigonometry.

Nang mag-asawa ang utol nya , naisip nyang kailangan na rin nyang harapin ang buhay ng mag-isa. Dahil hindi habambuhay na aasa sya sa utol nya. Gumawa sya ng plano. Umupa sya ng sariling apartment sa Makati. Doon nya ipinagpatuloy ang pagpipinta. Sa Laguna naman nagpatayo ng sariling bahay ang utol nya.

Hunyo 1993, binisita sya ng utol at hipag nya. Kasama ang pamangkin nya na ipinangalan sa kanya. Masaya siyang nakipaglaro sa pamangkin nya. Ipinasyal nya ito sa Manila Zoo at Luneta. Tinuruan nya itong gumawa ng eroplanong papel. Maglaro ng yoyo. Mag-dribble ng bola.

“Kumusta naman si Marco? Dahil ipinangalan nyo sya sa akin. Ayokong lumaki syang kagaya ko.” Pagpapatuloy nya sa sulat. Magmula nang nagsarili sya, pakiramdam nya hindi naging tahimik ang buhay. Maging ang pagbisita ng pamangkin nya ay bumagabag sa kanyang kalooban. Gusto nyang tumulong sa pagpapalaki rito. Pero nang maubos ang kanyang naipon. Ang utol nya ang sumoporta sa kanya. Buwan-buwan syang pinapadalhan ng pera. Para sa pagkain, pambayad ng bahay at panggastos nya. Ang sabi ng utol nya, bayaran na lamang daw nya kapag naging sikat na pintor na sya.

Noong isang taon, nakapagbenta sya ng painting sa unang pagkakataon. Pero hindi iyon naging sapat para mabawasan ang bigat na nararamdaman nya. Nagpatuloy sya sa pagsulat, “ Hindi ko na kailangang isigaw kung ano ang nararamdaman ko. Lumalabas ito sa mga pinipinta ko. May nagsabi sa akin, napakalungkot raw ng mga gawa ko. Madilim.”

Pakiramdam nya nag-iisa sya. Nawalan sya ng tiwala sa sarili, sa lahat ng bagay. Pagkatapos nyang magsulat, itinupi nya ito. Inilagay sa bulsa ng suot nyang jacket. Kinuha ang revolver na nakapatong sa mesa. Hiniram nya ito sa isang kaibigan. Umakyat sya ng rooftop. Makulimlim ang hapon na iyon. Itinutok nya ang baril sa dibdib. Ipinutok. Bumagsak sya.

Nagising sya. Duguan ang kanang bahagi ng dibdib. Tumayo sya. Pumasok sa kwarto. Dumating kinagabihan ang kaibigan nya. May dalang hapunan. Pinuntahan sya sa kwarto. “Sinubukan kong magpakamatay. Pero di ako napuruhan.”

Tumanggi syang tanggalin ang bala sa dibdib nya. Nagpahinga sya. Kalmado. Nanigarilyo. Kinabukasan dumating ang utol nya. Magkasama sila buong maghapon. Marami silang napagkwentuhan. Ang kabataan nila. Ang eskwela. Mga pangarap. Pinilit syang kumbinsihin na magpagamot. Tumahimik lamang sya. Pakiramdam nya wala ng natitira pang ilusyon para sa kanya. Walang hanggan ang kalungkutan.

Tumingin sya sa utol nya na kapwa nangingilid ang luha. “Gusto ko na umuwi.”





"I will color the world one step at a time..."

BOUNDED

“We could learn a lot from crayons; some are sharp, some are pretty, some are dull, while others bright, some have weird names, but they all have learned to live together in the same box.”

There’s a limit
Nothing fits in this box
Walls? –Why won’t you let me pass?
Corners? –Only those who came
Ceiling? –It seems that I’m small for you
Ground? –Will I stand on you forever?
Unshared happiness
Unmingled life
Freedom is deprived
No rights, no democracy
My life here in a square
Why am I here?


Nagmula ang larawan dito...




"I will color the world one step at a time..."





Post-Script:

Mula kay chorvacheorvamus:

Hi. This blog is now nominated for the CHORVA BLOG AWARDS for week 5. You may visit the site and vote. Poll is located on the sidebar.

THE PORTRAIT

“The work will wait while you show the child the rainbow, but the rainbow won't wait while you do the work.”



Five-year-old Mark watched with interest as his father sketched the portrait of one of his clients. The woman sat very still on the couch while Mark’s father worked swiftly with his pencil to outline her face on the paper in front of him.

But there’s something that Mark couldn’t understand. His father’s sketch did not look like the woman he saw sitting in the couch. Mark only saw lines, crosses, and circles on the clean white paper. It didn’t make any sense to the young boy. Innocently, he asked,

“Dad, how is it that what you’re drawing is not what I see?”

His father smiled and continued working on his pencil. Tired of waiting for an answer, Mark fell asleep beside his father. Hours later, Mark woke up. On the drawing board was his father’s completed picture of a woman. Mark exclaimed excitedly;

“Amazing!”


Nagmula ang larawan dito...


"I will color the world one step at a time..."