Of CRAYONS & PASTELS

SPONGEBOB

2011-09-06T01:38:00.008+08:00

Who knows where life will take you,
the road is long and in the end the journey is the destination.

-Lucas Scott, One Three Hill

Tandaan mo ngayong gabi,
Dahil sa ito ang simula ng parati.
Isang pangako.
Gaya ng isang gantimpla, mula sa mahabang panahon ng pag-iisa.
Isang pagtitiwala sa bawat isa at sa pag-ibig.
Isang pagwawalang-bahala at paglimot sa nakaraan.
Isang tipan.
Kung saan nagbubuklod ang dalawang diwa,
Ngunit may magkaibang buhay na binabagtas.
Isang pagdiriwang.
Na haharap sa mga pagsubok na magkahawak-kamay.
Sapagkat ang dalawa ay matibay kapag nagbuklod.
Kagaya ng isang hukbo na haharap sa daluyong ng makabagong mundo.
At pag-ibig ang ating magiging kalasag.
Ang gabing ito ay isang pormalidad.
Ng sigaw ng mga damdaming nagsusumamo.
At mga pangakong kinimkim ng napakatagal.
Mula sa mga tapat na pusong nagmamahal.

--- Isang buwan na tayo.
Masaya akong makasama ka sa maraming bagay na atin pang gagawin.
At maraming lugar na ating mararating.
Happy 6th.
*payakap ng mahigpit*

"I will color the world one step at a time..."

ANG BABAE SA HAGDAN

2011-07-28T23:03:00.009+08:00

"My life is my message."

-Mahatma Ghandi

Unang araw ko noon sa nilipatan kong bahay sa Cainta. Suot nya ang isang manipis na puting kamiseta noong una ko syang makita. Lagpas balikat ang itim nyang buhok. Nakaupo sya sa ikatlong baitang ng hagdan. Alam ko mas matangkad sya sa akin, kahit hindi sya nakatayo. Alam ko, basta alam ko. Nakatingin ako sa kanya. Nakatitig. Tumingin sya sa akin. Pero parang iniiwasan nya ang mga mata ko. Gusto ko syang ngitian, pero baka di nya ako gantihan ng ngiti.

Dumaan ako sa gilid nya paakyat ng hagdan. Tumayo sya at sumunod sa akin. Tiningnan ko sya, nakatingin rin sya sa akin. Ngunit di nagtatagpo ang mga aming mga mata. Sinubukan ko na lang bilangin ang bawat baitang na hinahakbangan ko. Paakyat sa pinto ng aking kwarto. Binuksan ko ang pinto ng inuupahan kong kwarto. Pumasok ako. Tumayo sya sa harap ng pinto. Pinilit kong hulihin ang mga tingin ng mata nya. Pero umiwas sya. Isinara ko ang pinto.

Magmula noon, kapag walang tao sa bahay at tahimik. Nakikita ko sya kadalasang nakaupo sa ikatlong baitang ng hagdan. Suot pa rin nya ang manipis na puting kamiseta. Minsan nakaupo sya sa sofa. Minsan sa silya sa may dining table. Pero kadalasan talaga sa ikatlong baitang ng hagdan. At sa tuwing aakyat ako ng hagdan, sumasabay sya. Tapos tatayo lang sa harap ng pinto ng kwarto ko. Minsan kapag lalabas na ako ng kwarto, nandoon sya nakatayo sa harap ng pinto.

Kaninang umagang paggising ko. Umupo ako sa kama. Naghikab. Tumingin sa salamin. Tapos napatingin ako sa sahig. Sa puting tiles sa sahig ng kwarto ko. Nakakita ako ng mga hibla ng buhok. Mahahabang itim na hibla ng buhok. Nagkalat sa sahig ng kwarto ko.

"I will color the world one step at a time..."

Nagmula ang larawan dito.

A MONSTER BUKKAKE

2011-04-25T11:51:00.005+08:00

“Man's feelings are always purest
and most glowing in the hour of meeting and of farewell”

- Jean Paul Richter

Nagsimula ang lahat sa isang simpleng HELLO...

Parang Japanese Monster Bukkake, pero in Vietcong style.

Ako si POLE.

Isang harmless-looking babyface na singkit pero minsan masamang tumingin. May maliit na paunch at predilection sa pagsusuot ng T-shirt na one size smaller sa akin. Artistahin.

Paano ko ba sasabihin ito in my idiosyncratic ways? Hmmm... Matapos ang halos 4 na taon, ako ay mawawala na parang isang radioactive na butiki na lumusong sa kalaliman ng dagat, at aahon muli na parang si Aphrodite na nakasakay sa kabibe.

Divine Synchronous Madness, iyan ang buhay ko. Gusto kong tumalon sa isang mataas na diving board kahit natatakot ako, pero excited ako dahil isang malalim na pool ng lambanog ang babagsakan ko. Gusto kong sumabit sa isang pampasaherong jeep sa kahabaan ng Aurora Blvd hanggang Montalban. Tapos lilinisin ko ang mukha ko ng wet wipes na binili ko sa Ministop kanina.

At ngayon, dumating ang isang pagkakataon. Isang pagkakataon that will let me run creatively amok without having to take medication. Isang pagkakataon na matagal ko nang pinangarap. Isang pagkakataon na niyakap ko kaagad.

So, mga katoto, mga kabaro, mga kaulayaw, my boys, girls, BABES and FRIENDS.

Salamat. We get off on each creative juices with the same exhiliration, but thankfully not the same execution as bukkake. Salamat dahil nakasama ko kayo. Salamat dahil nakilala ko kayo. And I cherished every minute of it.

Sino nga bang nakakaalam sa mga susunod na pangyayari? Basta ang alam ko makikiliti ka, nakakagulat, titigasan ka at masusurpresa.

Dahil ako ang Voltes Team volting in.

Ako si Narda na lumunok ng bato.

Ako si Dyesebel na nagbabackstroke sa Manila Bay.

Ako yung nagiging berde kapag galit, Green Horny!

Ako ang Japanese Monster Bukkake.

To all my FRENS (Kenndra, Dax, Weng, Gheri) , Miss ko na kayo. Ituloy na ang night out! TAENA!

Imeelyn, Maraming Salamat sa maraming beses mong pagsagip sa akin mula sa bangin.

Em-Ar, Tanduay Ice tayo! Mwah!

Team J (Ang kaunaunahang Team na kumupkop sa akin, na halos karamihan ng original cast ay pumanaw na rin.)

Team Vans, Team Ruwi, Team Marion, Team Andro,

Team SPITFYR (WOOHOOO! BIG HUG!)

And to the rest of my GIRLS, BOYS and the GANG. - See you when I see you. Orgy tayo minsan.

To all of you ETELECARE/STREAM peeps, there are no GOODBYES, just HELLOS.

Hello, Ako si POLE, a Monster Bukkake.

"I will color the world one step at a time..."

SINGKIT

2011-03-13T01:31:00.009+08:00

"Naniniwala ka ba sa love at first sight? Eh at second sight?"

- My Amnesia Girl

Nagsimula ang lahat nang dumaan ka sa harapan ko.
At sinundan ko ng tingin ang bawat hakbang mo.
Tinunton ko ng mga sulyap kung saan ka patungo.
Dalawang dipa ang layo mo mula sa akin.
Tumingin ka.
Singkit ang mga mata mo.
Sa unang araw na ito ng buhay ko na minarkahan ng iyong pagkatao,
At sa bawat haplos ng mga sulyap ko sa mukha mo,
Nalaman kong ikaw ay totoo.
Hindi ako makapagsalita.
Bago ko pa naisipang umiwas, nahulog na ako sa iyo.
Palihim akong sumusulyap sa iyo mula sa gilid ng aking mga mata.
Habang umiiwas sa tuwing titingin ka sa akin.
Nakikipaghulihan sa bawat titig mo.
Pilit kong hinahagilap ang ngiti mo,

Mula sa madilim na sulok na kinatatayuan ko.
Hinahagod ng aking pilik mata,

Ang bawat kalamnan na bumabakat sa suot mong asul na kamiseta.
Ginusto kong hawakan ka at madama ang iyong balat,
Ang init ng iyong hininga,

At ang manipis na buhok na gumuguhit sa iyong tyan.

Maghihintay ako.
At kung aalis ka na,

Magpapasalamat pa rin ako.
Dahil kahit sa maikling panahon,
Naranasan ko ang lubos na kasiyahan.
Ikaw ang langit na aking abot kamay,

Na minsa'y idinalangin ko sa isang bahaghari.

"I will color the world one step at a time..."

SHADES

2010-10-30T00:11:00.004+08:00

“I generally avoid temptation unless I can't resist it”

-Mae West

Paluwas ako ng Maynila noon. Kagaya pa rin ng nakagawian, umupo ako sa may bandang likod ng bus, katabi ng bintana.
Hindi sa likod na likod, hindi rin sa gitna. Basta sa may bandang likod.
Nag-stop over ang bus sa San Fernando , Pampanga.
Sumakay sya. Tiningnan ko sya na papalapit sa kinauupuan ko.
Matangkad sya, maskulado, moreno at semikalbo.
Naka-semi fit sya na pink na tshirt at checkered na tokong.
May dala syang brown paper bag at maliit na sling bag. At may suot syang bubuyog shades na may white frame.
Tinitingnan ko sya habang umuupo sya sa tabi ko.
Pag-upo nya, binaba nya sa pagitan ng mga paa nya ang hawak nyang paper bag.
Yumuko ako para ayusin ang dala kong Duffel bag, para makaupo sya ng maayos.
At umupo rin ako ng maayos.
Inilagay nya sa pagitan namin ang sling bag nya.
Naramdaman kong may nagba-vibrate sa loob ng sling bag.
Binuksan nya yun at kinuha ang cellphone nya. Nasa loob ng sling bag ang dalawa nyang cellphone.
Habang binubuksan nya ang zipper ng sling bag, dumudikit ang braso nya sa tagiliran at tyan ko.
Tiningnan ko sya. Pero nakakailang. Naka-shades kasi sya. Di ko alam kung nakatingin din sya sa akin.
Kahit na alam kong ala-sais na nun at magdidilim na. Sinuot ko rin ang aviators ko. Haha.
Tiningnan ko ulit sya. May kinakausap sya sa isang phone at may katext naman sya sa isa.
Nang matapos syang magtext at wala na syang kausap sa phone, ibinalik nya sa sling bag na nasa pagitan namin ang mga cellphone.
Sumayad ulit ang braso nya sa tagiliran, tyan at braso ko.
Napansin ko, ilang beses nagvibrate ang mga phone nya sa loob ng sling bag.
Kukunin nya ang mga yun, Sasayad ang braso nya sa katawan ko. Sasagutin nya ang phone.
Ibabalik nya ang mga cellphone sa sling bag nya. Sasayad ulit ang braso nya sa akin.
Limang beses naulit yun. Yung panghuli, hindi nagvibrate ang phone nya.
Pero nasa sling bag ang kamay nya at nanatiling nakadikit sa tagiliran ko ang braso nya.
Pareho kaming naka-shorts nung araw na iyon.
Nakagawian ko na rin kasi ang magsuot ng shorts sa tuwing luluwas ako ng Maynila o tuwing uuwi ako ng probinsya.
Para kasi komportable. Tatlong oras kasi akong nakaupo lang sa bus. Saka presko. Haha
Dumikit ang hita nya sa hita ko. Naramdaman ko ang pagdampi ng balat at balahibo nya sa hita ko.
Mainit. Kahit na malamig ang hanging binubuga ng aircon ng bus.
Gumalaw ang hita nya. Nagtataas-baba. Kinikiskis nya iyon sa hita ko. Nilabanan ko.
Gumalaw din ang braso nya sa tagiliran ko. Kumiskis din iyon.
Hanggang sa magdikitang mga braso naming na nagkikiskisan.
Tumingin ako sa kanya. Nakatingin nap ala sya sa akin.
Ngumiti sya. Nginitian ko rin.
Kinagat nya ang labi nya. Inabot nya ang kamay ko.
Magkaholding hands na kami. Hinahaplos nya ang palad at mga daliri ko.
Bumulong sya. “ANG LAMBOT NG KAMAY MO”
Ngumiti ako. Sa loob-loob ko, nagpapasalamat ako sa lotion.
Habang hawak nya ang kamay ko, dumausdos iyon sa bukol na nasa harap nya.
Matigas iyon. Mainit.
Kinuha nya ang paper bag na nasa pagitan ng mga paa nya.
Pinantakip nya iyon sa sumunod na mangyayari.
Lumiyad sya ng kaunti. Pinaliit ang tyan nya.
Ipinasok nya sa loob ng shorts nya ang kamay ko.
Pasmado ako. Kaya medyo nanginginig ang mga kamay ko. Lalo na sa mga pagkakataong ganito.
Dumeretso ang mga palad ko sa kung anumang nasa loob ng briefs nya.
Mainit na laman. Matigas. Hinawakan ko ang ulo. Medyo basa. Malagkit.
Bagong ahit sya. Prepared. Nakakuyom na sa palad ko ang laman na iyon. Marahan kong hinagod.
Tiningnan ko sya. Nakakagat labi pa rin.
Inabot nya ang bukol na nasa harap ko. Ako naman ang lumiyad. Nagpaliit ng tiyan.
At malaya nyang naipasok sa loob ng briefs ko ang kamay nya.
Ginawa nya ang ginawa ko sa kanya.
Kanina lang nasa kahabaan kami ng NLEX. Biglang nasa Kamias na pala kami.
Hinugot ko ang kamay ko sa loob ng shorts nya. Ganun din ang ginawa nya.
Hinawakan nya ang kamay ko. Mahigpit.
Nagtanong sya. “SAAN KA BABABA?”
Sabi ko, “SA CUBAO. IKAW?”
Sagot nya, “SA ORTIGAS.”
Nasa Cubao na ang bus. Kinuha ko ang dala kong Duffel bag. .
Bumaba ako ng bus. Naglakad at di ko na sya nilingon.

"I will color the world one step at a time..."

SI ANTHONY

2010-10-28T08:13:00.011+08:00

“By persistently remaining single,

A man converts himself into a permanent public temptation.”

-Oscar Wilde

Paluwas ako ng Maynila noon. Galing akong probinsya.

Alas-tres ng hapon ako nakasakay ng bus.

Kagaya nang nakagawian, umupo ako sa may bandang likod.

Hindi sa likod na likod, hindi rin sa gitna, basta sa may bandang likod. Katabi ng bintana.

Nag-stop over ang bus sa San Fernando , Pampanga upang magsakay ng pasahero.

Unti-unting napuno ang kaninang halos walang laman na bus.

Nakita ko syang sumakay, suot ang asul na t-shirt at maong na pantalon na punit ang kanang tuhod.

May dala syang dyaryo, Philippine Star.

Mga 5’7” sya. Kayumanggi. Matipuno. Semikalbo.

Naghahanap sya ng mauupuan. Pero nilagpasan nya ang unang dalawang bakanteng upuan. At umupo sya sa tabi ko.

Magkadikit ang mga hita namin nang umupo sya. Dumikit din ang braso nya sa braso ko.

Matigas ang muscles ng braso nya.

Kinuha nya ang dyaryo. Binuksan. Nagbasa sya. Nakibasa din ako nang patago.

Pero palihim ko ring sinusulyapan ang mukha nya.

Paminsan-minsan nahuhuli ko syang nakatingin sa akin.

Babawiin ko ang tingin, babaling ako sa bintana at ngingiti.

Sa kahabaan ng NLEX, di pa rin nya tinatanggal ang pagkakadikit ng hita at braso nya sa akin.

Naramdaman kong gumalaw ang hita nya. Ikinikiskis nya yun sa hita ko.

Nilabanan ko rin o siguro muscle reflex ko lang.

Ganun din ang ginawa nya sa braso nya na nakadikit sa braso ko.

Nakatingin sya sa akin. Ngumiti ako. Ngumiti sya.

At nakapatong na ang kaliwang kamay ko sa hita nya.

Dinukot nya sa bulsa ng pantalon ang cellphone nya.

Akala ko nagtetext sya. Pero pinakita nya sa akin ang tinype nya.

Tinype nya ang phone number nya. Dinukot ko rin sa bulsa ko ang cellphone ko.

Kinopya ko ang number nya.

Nagtype sya ulit. ANO NAME MO?

Tinext ko sya. MARK, u?

Tama, MARK ang hook up name ko. Walang kinalaman dun si Mark Bautista. Yun lang ang unang pumasok sa isip ko.

Nagsalita sya. Bumulong. ANTHONY.

Ngumiti ako.

Tinanong nya ko, SAAN KA NAKATIRA?

Sumagot ako, SA CAINTA, IKAW?

Sabi nya, SA QUEZON AVE.

Ngumiti ako. Nasa Quezon Ave na pala kami at bababa na sya.

Pinagmasdan ko syang bumaba ng bus.

Pagbaba nya. Tumingin sya sa akin. Nakangiti sya at nagtext.

“MAY PLACE KA BA?”

Sinagot ko, UHM, OO. ALAM MO BA ANG STA LUCIA?

Sumagot sya. “YUP. PUNTA LANG AKO SA BOARDING HAUS, TAPOS PUNTA NA KO DUN.”

Sagot ko, CGE KITA TAU DUN LATER.

Bumaba ako sa Cubao. Sumakay ng jeep papuntang Cainta.

Nagtext sya. “NANDITO NA AKO SA STA LUCIA.”

Di ko alam, pero ang bilis nya, naunahan pa nya ako.

"I will color the world one step at a time..."

KABITEROS WITH DIANNE NECIO

2010-10-27T14:48:00.007+08:00

“Gentlemen, the Queen!
She gazed at us serene,
She filled his flush,
Amidst the hush -
And gathered in the green”

"I will color the world one step at a time..."

APAT NA GABI: Biyaheng Taxi

2010-06-05T17:41:00.005+08:00

Night 1:

Pag-upo ko sa passenger's seat sa kanan ni Manong Drayber, tumingin ako ng diretso sa daan.

Manong Drayber: Nakakapagod. Galing pa akong Alabang.

(Nilingon ko si Manong, nagpupunas sya ng pawis. Tumakbo kaya si Manong habang hinahabol ang taxi nya mula Alabang hanggang Cainta?)

Night 2:

Manong Drayber: Toy, anong oras na?

(Toy daw?! Laruan ba ako?)

Ako: 11:23 po.

Manong Drayber: Hatinggabi na di pa ko nananghalian. Hanep na buhay to.

(Kinuha yung burger sa dashboard)

Manong Drayber: Ito dapat tanghalian ko kanina. Kaso nakalimutan kong kainin.

(Kumagat sya sa burger.)

Manong Drayber: Lintik, wala akong inumin.

(Hawak ko ang bagong biling 1L Pulpy Orange...)

Night 3:

Ako: Manong, sa Eastwood po.

Manong Drayber: Sa Colcenter ka?

Ako: (Tumango...)

Naglitanya si Manong tungkol sa kurso nya noong college, sa pag-iipon, bank account nya at sa dating trabaho nya sa Saudi.

Manong Drayber: Ilang taon ka na ba?

Ako: Bente-siete po...

Manong Drayber: Talaga? Mukha kang bata.

(Sus! Si Manong umiistyle.)

Night 4:

Ako: Kuya, sa Eastwood po.

(Tumango si Manong Drayber)

Manong Drayber: Kwentuhan lang. Pwedeng makipagkwentuhan?

(Polite si Manong. Marunong magpaalam.)

Manong Drayber:Sa Colcenter ka?

Ako: (Tumango...)

Manong Drayber: So, Lagi kang puyat?

Ako: (Tumango...)

Manong Drayber: Galing mo sigurong mag-english.

Ako: Hehe...

Manong Drayber: Pwede ba kayong mag-absent dun?

Ako: Madami na po akong absent.

Manong Drayber: Pwede ka bang mag-absent ngayon?

Ako: Kuya, iliko mo dyan. May short cut dyan papuntang ofis namin.

(Pasalamat ka Kuya, cute ka. Kundi sumigaw ako ng REYP!)

"I will color the world one step at a time..."

"Gusto kong magpagupit...
Yung parang itlog na may bangs..."

BINYAG

2010-04-24T16:29:00.005+08:00

"Umalis na ho sya. Iniwan na nya ako.
Alam nyo ho ba , babalikan pa rin nya ako?"

-Milagring

Malapit na ako sa San Joaquin. Di ko alam kung babalik pa ako sa Maynila. Ano bang ginawa ko dun? Sabagay wala rin namang pagkakaiba sa mga ginagawa ko dito. Meron pala. Meron na pala.

Anuman ang nangyari sa akin sa Maynila. May natutunan man ako o wala, ang sigurado ako. Dito mas bagay ako. Dito sa lugar na kapag nandito ka, wala ka nang iisipin pa na iba. Parang lagi kang nag-iisa. Eto ang paraiso ko. Tahimik. Walang istorbo. Totoo. Di katulad ko.

Ngayon kahit medyo malabo, parang naiintindihan ko na si Mang Mando. Di ako sigurado. Pero sa pinagdaanan ko, di ko na rin alam kung ano ang mga nangyari sa buhay ko. Isa lang ang nasisiguro ko.

"Malaki talaga ang iyo.
Mas lalong lumaki mula nung mabinyagan kita."

-Mang Mando

Parang kadikit na ng buhay ko si Mang Mando. Ang buhay nya, ang mga pinagdaanan nya. Ang mga sana na hindi na nya pinagdaanan. Pareho kami, halos walang pinagkaiba. Kung may natutunan man sya, ewan ko sa kanya.

Lumipas ang mga araw. Bigla na lang nawala si Mang Mando. Sabi ng iba nalunod. Tinangay ng mga agos. Sinama ng mga sirena. Ginahasa ng mga syokoy. Nagpakamatay. Pinatay. Di ko lang alam kung ano ang totoo. Kaya siguro madalas ako ngayon dito. Inaalala ang mga ginagawa nya. Ang mga hindi nya dapat ginawa. Pero kung hindi nya kaya ako bininyagan, may mababago ba sa kapalaran ko? Malalaman ko ba kung sino ako?

Si Milagring naman, lalong wala na syang maasahan. Gusto nya akong tabihan. Gusto nya akong samahan. Pwede kaming sabay kumain ng kamote't saging. Magkantahan. Magtawanan. Magsayawan, tulad ng ginagawa ni Mang Mando dati sa tabing dagat.

transcribed from the film BINYAG by MICO S. JACINTO

"I will color the world one step at a time..."

ANG ARTISTA

2010-04-15T14:26:00.003+08:00

"Bakit di mo ko ginalaw? Artista ako. Di mo ba ako kilala?"

"Pagod na akong gumalaw. Sawa na. Ikaw, hindi pa ba? Masaya na ako sa patingin-tingin."

"Pwede kitang pagbigyan. Gusto mo?"

"Pwede rin naman kitang bayaran. Masaya ka ba? Ilang taon ka na ba? Bakit ka ba nandito? Magpahinga ka na. Minsan, pag sumosobra. Di na masaya"

Pagkatapos ng gabing yun, parang may nagbago. Parang may nagbago ulit sa akin. Medyo nabawasan ang mga tanong sa sarili ko. Nakakapagod din pala yung ganito. Parang ang layu-layo ng pinuntahan ko. Parang pagod na pagod ako. Tama na siguro ito. Hanggang dito na lang siguro ang kaya ko. Kahit paano, malayo na rin ang narating ko. Kung meron man, marami na rin akong pwedeng ikuwento kung kinakailangan. Pwede rin namang di ko sabihin ang lahat. Pwede rin namng magkwento ako ng di totoo. Mag-imbento. Di naman rin nila malalaman ang totoo.

Kahit naman siguro sino may mga tinatago tungkol sa sarili nila. Na hanggang sa mamatay sila, walang nakakaalam. Saka wala naman silang pakialam sa mga nangyari sa akin dito. Kahit kelan naman di sila naging interesado sa buhay ko. Pero ngayon, kahit sa sarili ko, parang alanganin na ako kung kilala ko pa. Nasaan na kaya ang San Joaquin? Si Mang Mando? Ang anim na nakatikim sa pag-aari ko sa probinsya? Si Milagring at ang kanyang kamote't saging?

transcribed from the film BINYAG by MICO S. JACINTO

"I will color the world one step at a time..."

LARO

2010-04-08T20:49:00.004+08:00

"Sorry. Pasensya ka na. Kasi first time ko eh.
Anong gagawin natin dito? Ano ang gagawin mo?"

-Kenjie

Tumakbo ng ganun-ganon lang ang buhay ko. Kung gaano kabagal ang buhay sa San Joaquin, ang bilis-bilis naman sa Maynila. Ni wala nga akong matandaang pangalan sa sobrang bilis. Ang dami nilang nandyan. Ang dami-dami. Di ko matandaan kung may natuloy ba akong pelikula. Di ko rin alam kung saan lumabas yung mga litratong pinagkukuha nila. Ang alam ko lang parang nakakapagod lang. Ganun ba talaga sila?

Naguguluhan ako. Nalilito. Parang biglang di ko na kilala ang sarili ko. Pero ang alam ko hindi na ako makukuntento sa paglalangoy lang sa dagat. Sa singkwenta pesos. Sa tatlong daan. Sa tatlong libo. Parang gumulo ang mundo ko. Pakiramdam ko kahit siguro maghubad ako sa dagat na pinagliliguan ko, di na nito kayang burahin ang lahat ng laway na dumampi sa katawan ko. Sari-saring laway. Di ko na alam. Di ko na alam kung bakit ko pa ginagawa ito.

Ginagawa ko ba ito dahil sa kailangan? Ginagawa ko ito dahil sa gusto ko. Gusto ko ba? Gusto ko ba dahil kailangan? Gusto ko, dahil gusto ko.

Pakiramdam ko, para na akong si Mang Mando. Ang dami ko nang sinasabi na hindi ko naman naiintindihan. Sigurado na ko, ang dumi-dumi ko.

Patuloy na dumaan ang araw. Ganun pa rin. Paulit-ulit. Nawala na ang mga audition. Ang mga pictorial. Parang ganun lang na nawala ang lahat. Parang si Lester. Pati pagkakakilala ko sa sarili ko, parang nawala na rin. Sino na ba ko? Ewan ko. Di ko na kayang sabihin kung sino ako. Minsan gusto kong ako ang pinaglalaruan. Minsan naman gusto kong ako ang may pinaglalruan. Di ko kayang ipaliwanag kung ano ang nangyayari s aakin. Para akong sabog na di naman nagdidroga. Adik na wala namang tinitira. Kahit kanino pwede.

transcribed from the film BINYAG by MICO S. JACINTO

"I will color the world one step at a time..."

INIT

2010-04-06T04:37:00.002+08:00

"Buti pa ang init, kapag pagsapit ng gabi, naiibsan.
Pero paulit-ulit ang init...
Ang sarap ng kamote, eh ang saging kaya, masarap din?"

-Milagring

Hayun katulad ng dati, mainit na naman ang ulo nang umuwi si Milagring.
Nagdadabog parang sasabog.

Ganun pa rin si Mang Mando, walang pagbabago.
Parang makata na ang daming kinukuwento.

Hanggang sa may isang bisitang dumating.
Unang kita ko palang sa kanya, magaan na ang loob ko.
Maamong mukha, mukhang di nakakasawa.
Mukhang alam ko na kung ano ang hanap.
Di na ako bobo pagdating sa mga kwentong ganito.

Isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim...

Bilang na bilang ko kung ilang beses ko na naibigay ang gusto nila sa isang tulad ko.

Una kay Lito na manikurista.

May sariling parlor na mabaho ang hininga at paa.

Si Mang Tony na mangingisda na iba pala ang gusto nyang sisirin.
Medyo mabaho rin sya. Malansa, malansang malansa.

Si Jessie na kasama ko sa pangangahoy.
Na di naman pala kahoy na matigas ang hanap.

Sa kapwa tricycle driver ko na si Antonio na may tatlong anak na lalaki.

Si Berto na kaibigan ko na nagpautang sa akin.
Pagkatapos naming magbasketbol, ako naman ang nilaro nya.

At kay Lito ulit na manikurista na umulit ulit pagkatapos nya ko bigyan ng sikwenta.
Pero mabaho pa rin ang paa at hininga.

Sa totoo lang, sinubukan ko ang sinasabi nilang tama.
Yung normal daw na ginagawa, ngunit kahit anong pilit na gawin ko.
Iba pa rin ang hanap at gusto ng katawan ko.

transcribed from the film BINYAG by MICO S. JACINTO

"I will color the world one step at a time..."

SI LESTER

2010-04-02T20:39:00.006+08:00

"Leo, may tipo ka. Pwede ka mag-artista.
Malaki naman ang iyo. May abs ka.
Saka maganda yung kulay mo .
Barakong-barako.
Ipapakilala kita sa producer ko.
Sigurado, magugustuhan ka nun."

-Lester

Iba kasi si Lester. Taga Maynila kaya iba ang amoy. Kakaiba. Malinis ang ngipin. Makinis ang balat. Iba ang ngiti. Parang mayaman. Basta ang alam ko ibang klase kung anuman ang gagawin namin. Di naman siguro kasalanan ang ginagawa ko. Di naman ako namimilit. Niyayaya lang ako. Sumasabay kung ano ang gusto.

Dito nagsimula ang lahat. Marami syang kinukuwento. Marami syang plano. Binuo nya sa isip ko ang isang mundo na kahit minsan , di ko naisip na papasukin ko. Binigyan nya rin ako ng pera. Hindi singkwenta. Tatlong daan. Pinainom at pinakain pa nya ko pagkatapos. Iba talaga ang taga-Maynila. Di mabaho ang hininga at paa.

Naniwala ako sa mga sinabi ni Lester. Nagdesisyon ako na sumama sa kanya. Saglit kong iiwan muna ang paborito kong lugar. Si Mang Mando at mga kwento nya. Si Milagring na alam kong kahit wala ako, mananatiling maghihintay sa akin. Iyon yata ang hula.

Nang araw na iniwan ko ang San Joaquin. Alam kong darating ang araw na babalik ako rito. Di ko lang alam kung paano at kung kailan. Basta sigurado ako sa sarili ko na babalik ako dito. Kung saan nagsimula ang kwento ko.

Sa Maynila, mas marami pang katulad ni Lester. Iba dun ang amoy. Kakaiba. Malinis din ang ngipin. Makinis ang balat. Iba ang ngiti. Parang mayaman din. Ang dami nyang pinakilala s akin. Ang dami pala nyang kaibigan. Pagkatapos nya akong ipakilala sa iba, di ko na sya uli nakita. Ito siguro ang sinasabi ni Lester na kailangang gawin ko. Makisama sa mga taong pwedeng makatulong sa akin dito. Pero pag pala puro ganon, nakakasawa din. Di ko alam na ganito pala ang ibig sabihin pag sumama sa Maynila.

"Pwede kang mag-artista.
Malaki ang ari mo. Maganda ang kulay mo.
Barakong-barako. Ipapakilala kita kay Direk. "

-Producer

Maraming nagbago. Di ako sanay pero di yata ako marunong sumunod sa agos. Pero sumabay ako. Pictorial dun, pictorial dito. Iba-ibang kulay ng brief. Iba-ibang kulay ng background. Lahat yata ng pwedeng gawing props nagamit na namin sa pictorial. Lahat na yata ng gulay sa kantang bahaykubo, nagamit ko nang pantakip sa malaking ari ko . Chin up. Chin down. Wonderful. Great. Beautiful. Yun ang sabi ng photographer dun sa may Tondo.

Oh, patigasin mo ng konti. Para mas maganda. Ibaling mo sa kanan, sa kaliwa naman. Ang hirap din palang magpa-pictorial. Isang araw yun na wala akong ginawa kundi tumayo, tumihaya, bumukaka. Dapat raw gawin ko para sa publicity. Publicity ng movie ko.

Ang dami kong pinuntahan na auditon para sa pelikula. Pero pagkatapos ng konting acting-acting. Paghuhubarin ako. Titingnan kung makinis daw ako. Kung marami raw akong peklat. Marami nang nagyari. Nasanay na ko sa mga ganoong pangyayari.

transcribed from the film BINYAG by MICO S. JACINTO

"I will color the world one step at a time..."

MANG MANDO

2010-03-28T21:02:00.003+08:00

"Kung hindi mo susubukan, Kelan? Baka kapag handa ka na bukas, ang bukas naman ang hindi handa sa iyo."

- Mang Mando

Iyan si Mang Mando, Lagi syang nandito. Katulad ko. Ako, habang lumalangoy at sumasabay sa agos ng tubig. Sya naman umuusad na parang hanging sabik. Di ko maintindihan ang mga sinasabi nya. Pero minsan ramdam ko kung ano ba talaga ang gusto nya. Para syang isang makata na wala namang natatapos na tula. Tatawa. Titigil. Tatawa uli. Para syang alon. Paiba-iba ang sumpong.

Naiintindihan nya kaya ang mga sinasabi nya? Ang nakapagtataka, parang di sya tumatanda. Ano kaya ang sikreto nya? Ano kaya ang iniinom nya?

Di ko alam kung ano ba talaga ang binabantayan ni Mang Mando sa tabing dagat. At kung minsan may mga kinikilos sya na hindi mo talaga maintindihan. Parang may mundo sya na tanging sya lang ang nakakaalam. Dito kaya sa dagat galing ang kanyang sikreto na parang di sya tumatanda? May kaibigan kaya syang syokoy at sirena? Ang daming drama ni Mang Mando. Ang dami nyang seremonyas. Dapat siguro sila ni Milagring ang magsama. Pareho yata silang gustong maging artista.

Pero isang araw, nagbago ang lahat. Di ko alam kung ano yung nakita ko. Pero ang sigurado, may kakaibang naramdaman ako. Di ko alam kung ano. Pero...

transcribed from the film BINYAG by MICO S. JACINTO

"I will color the world one step at a time..."

SI MILAGRING

2010-03-26T05:53:00.006+08:00

"Ako si Milagring. Gusto mo ng saging?"

Nagpakilala na ang tanging babaeng nakausap ko na higit sa isang oras. Alam ko ang binabalak nya. Pero alam ko ring wala syang mapapala.

Tinuruan nya akong magsulat. Bumasa. Dami-dami nyang kwento. Minsan naman di ako interesado. Pati nga buong buhay nya, naikuwento na nya. Ang pag-aaway ng nanay at tatay nya. Ang pagkakahuli nya sa nanay at tatay nya na nag-aaway sa kama. Ang pagkakaiba ng saging at kung anong sustansya ang nakukuha sa kamote. Mahilig din sya sa mga hula.

May hula daw kasi sa kanya na may isang lalaking nasa dagat ang mapapangasawa nya. Dami nyang kwento talaga. Ang pangangati ng dibdib nya. Ang hilig nya sa mga artista. Lagi nya akong pinagmamasdan. Binabantayan. Parang wala nang ibang lalaking pwede nyang samahan. Umasa syang masusuklian ko lahat ng kabutihan nya. Pakiramdam ko nga, bata palang kami ni Milagring, may kalandian na sya. Parang ayaw nyang humiwalay sa akin. Kuna nasaan ako, asahan mo di magtatagal nakabuntot na sya agad. Minsan nga naisip ko, itulak ko kaya sya sa dagat.

Laging ganito ang takbo ng buhay ko. Tulog. Gising. maligo sa dagat. Konting laro kasama si Milagring. Parang walang bukas. Sige nang sige.

Ang bilis tumakbo ng araw. Ang bilis ng balik ng alon sa dalampasigan matapos nyang sumalpok sa batuhan. Maraming nangyari. Marami ring di dapat mangyari. Patuloy akong lumalangoy sa agos ng buhay. Ah basta. Bahala na. Pero agos naman talaga ang buhay. Minsan ang kailangan mo lang namang gawin ay sumabay.

Parang si Milagring. Ayaw pa rin akong tigilan. Lagi pa ring nandyan at nag-aalok ng kanyang kamote at saging. Walang pagsasawa. Waring di nakakahalata. O talagang ayaw lang nyang magpahalata. Minsan nagmumukha nang kawawa.

Kahit makulit alam mo kung ano ang habol nya. Alam mo ang nasa isip nya. Naghahangad sya ng isang bagay na wala sa akin. Na di ko naman kayang ibigay sa kanya. Hayun, umaasa na naman sya. Pero kilala ko na yan . Di ako kayang tiisin nyan. Gagawin ang lahat mapansin lang. Tumbling sya nang tumbling. Giling nang giling. Alam kong naiinis na sya pero tuloy pa rin. Kulang na lang siguro, pagtangkain nya akong gahasain. Walang kapaguran, parang may inaasahan. Habang lagi syang nakatingin sa akin, sa iba naman nakapako ang aking tingin.

Kahit naman di sigurado si Milagring sa paborito nyang manghuhula,

Walang kasawa-sawa. Ayaw sumuko.

Lalong lumalabo ang tyansa nya.

Lalo ngayon na nakilala ko na sya....

transcribed from the film BINYAG by MICO S. JACINTO

"I will color the world one step at a time..."

SI LEO

2010-03-23T20:29:00.007+08:00

"Dito ko naranasan ang langit.
Di ko lang alam kung kaya ko pang ulitin."

-Mang Mando

Ako si Leo, dito ako isinilang sa San Joaquin. Basta dito rin nakatira ang mga magulang ko na di ko naman nakita kahit anino. Dito raw sila lumaki pero wala namang naiwan kahit na isang kamag-anak nila. Wala ring naiwang litrato. Na pwede kong makita at masabi kung sino ba ang kamukha ko.

Dito tahimik, Walang gulo. Parang kuntento na ang lahat ng tao. Walang masyadong nangyayari. Saksi ang San Joaquin sa mga kwentong naganap sa akin. Di ko alam kung may mapupulot kayo. May maganda. May di masyadong maganda. Pero sa pupuntahan ko ngayon, walang pagdududa. Maganda talaga.

Ito ang paraiso ko. ito ang mundo ko. Tahimik. Walang istorbo. Halos laging walang tao. Tumatakbo ang oras nang di mo alam kung nakakailan nang minuto. Maganda ang alon. Minsan malakas. Minsan hindi. Malinaw ang tubig. Di katulad ng mga nangyayari sa akin. Pero sa lugar na ito, nangyari ang mga bagay na hindi ko alam kung dapat ngang mangyari. Basta ang alam ko. Ang sigurado ako. Nung bata ako, dito ang langit ko.

Gaya ng sinabi ko, wala akong kamag-anak sa probinsyang ito. Siguro mabait lang sa akin ang Diyos. Dahil nanatiling buhay ako kahit walang nag-aasikaso. Di nakapag-aral. Pero di naman ako bobo. Marunong sumulat. Marunong bumasa. Hindi alam kung paano natatapos ang bawat araw na dumaraan. Basta pag nandito ako, ayos na.

May ilang tumutulong na hindi ko naman kakilala. Di mo alam kung bakit ginagawa nila yun. Pero mararamdaman mo kung ano ba talaga ang habol nila.

Pero isang araw, nagbago ang lahat. Di ko alam kung ano yung nakita ko. Pero ang sigurado, may kakaibang naramdamn ako. Di ko alam kung ano. Pero...

Ang bilis tumakbo ng araw. Ang bilis ng balik ng alon sa dalampasigan matapos nyang sumalpok sa batuhan. Maraming nangyari. Marami ring di dapat mangyari. Patuloy akong lumalangoy sa agos ng buhay. Ah basta. Bahala na. Pero agos naman talaga ang buhay. Minsan ang kailangan mo lang namang gawin ay sumabay.

transcribed from the film BINYAG by MICO S. JACINTO

"I will color the world one step at a time..."

SANTACRUZAN

2010-02-14T23:39:00.005+08:00

"I dreamed I was a butterfly, flitting around in the sky; then I awoke. Now I wonder: Am I a man who dreamt of being a butterfly, or am I a butterfly dreaming that I am a man?"

- Chuang Tzu

Noong tag-araw, bago magsimula ang freshman schoolyear. Isinama si Jojo ng dean sa isa sa mga Santacruzan ng mga bakla sa Malabon. Ang dean ang nagbigay ng private scholarship kay Jojo.

Kasama ang isa pang paboritong scholar ng dean, si Daniel Lim. Si Daniel ay malaki ang katawan, tisoy at bigotilyo. Kung tatawagin mo sya, bago sya lumingon, mag-f-flex muna sya ng kanang bicep nya. Kamukha nya ang Super Mario Brother. Halos mawala ang mga singkit nyang mga mata sa tuwing ngingiti ito. Isa rin syang print ad model at sumubok magpinta na gaya ni Malang. Madaldal sya. Makuwento. Malapit na raw sya magkaroon ng billboard sa EDSA. Ilang beses nya ring binanggit ang isang bago at sikat na couturier na may gusto sa kanya. Ilang beses na rin daw sila nag-date. Ngunit nagtataengang-kawali lang si Jojo. Hindi sya interesado. Mas ginusto nyang panoorin ang prusisyon ng mga bakla kesa sa kwento ng kasamang modelo.

Magkatabi sina Jojo at ang dean. Pinagmasdan ni Jojo ang mukha ng dean. Nakita nya kung gaano kakapal ang makeup foundation na nasa mukha nito. Na naiilawan ng iba't ibang kulay ng incandescent bulbs na nakasabit sa gilid ng daan. Napansin nya, sa pagkislap ng mga ilaw, aninag pa rin sa ilalaim ng makapal na foundation makeup nag mga kulubot sa mukha ng dean.
Patagong sinasagi ng kamay dean ang harapan ni Jojo. Paminsan-minsan, hinihimas nya ito. Sa maikling panahon, naging eksperto na si Jojo sa ganitong mga bagay. Medyo tutuksuhin ni Jojo ang dean. Liliyad pa sya ng kaunti habang nakadampi ang kamay ng dean sa harapan ng kanyang pantalon. Pagkatapos, marahan syang lalayo. Hanggang ganoon pa lang naman ang ginagawa ng dean sa kanya. May paninindigan din naman si Jojo. Meron syang pinaniniwalaan. Hindi sya makikipagtalik sa kapwa lalaki. Kahit na sa pagkakataong iyon ineenjoy na lamang nya ang ginagawa ng dean. Dahil kung hindi, mababagot sya.

Pinilit nyang maaliw sya sa mga kumikinang na mga reyna na may nagtataasang mga kilay at tatlong kulay ng buhok. Mahinhing naglalakad sa mga ulap na dilaw, berde at rosas, organza at ruffles o kayaâ€™y makintab na itim na satin. Sa tingin ni Jojo, napaka-tipikal, mala-probinsya. Kapareho ng mga sinusuot ng mga kababaihan sa isang kotilyon noon sa kanila. Ito ang unang beses na namasyal sya sa Malabon. Pero parang nasa probinsya pa rin sya.

"I will color the world one step at a time..."

ANG PRINSIPE

2010-02-02T22:17:00.007+08:00

"Grown-ups never understand anything by themselves, and it is tiresome for children to be always and forever explaining things to them."

- The Little Prince , Antoine de Saint Exupéry

Alam ni Jojo, hindi sya dapat tumatambay sa rooftop ng Faculty Center . Dahil doon madalas magpunta ang mga malilibog na estudyante upang tumoma at manigarilyo. Kaya binarikadahan ng mga security guards ang paanan ng hagdan na abot-bewang na minartilyong kahoy. Pero para saan pa ang ginawang harang sa paanan ng hagdan? Wala namang ibang daan paakyat sa rooftop. Matagal na ring binaklas ang pinto nito. Kaya ang lahat ay walanag hirap na nakakatawid sa walang kwentang harang sa hagdan.

Ngunit sa araw na ito, tanghaling tapat. Walang tao. Sya lang mag-isa, sa palagay nya. Kanyang-kanya lang ang rooftop. Pakiramdam nya pag-aari nya ang rooftop. Napanuod nya kanina sa UP Theater ang isang French documentary tungkol kay Vincent Van Gogh na nagtangkang magpakamatay noong mga panahon nya. Nagtataka si Jojo, bakit walang masyadong Filipino artists na nagpapakamatay? Dahil ba kulang pa ang mga "angsts" sa buhay nila?

Sa isa mga dingding ng rooftop ng Faculty Center , may isang estudyante, malamang isang kolehiyala, ang sumulat ng isang linya mula sa The Little Prince ni Saint Exupery.

"One sees clearly only with the heart. Anything essential is invisible to the eyes."

Naalala nya, paborito ni Bb. Farrin ang The Little Prince. Naalala nya ang sabi ni Bb. Farrin na ang lahat ng nakasulat sa maliit at manipis na librong iyon ay may malalim at matalinhagang kahulugan. Kagaya ng tatlong bulkan sa planeta ng Little Prince. Yung natutulog na bulkan. Ang sabi ni Bb. Farrin, iyon daw ang sumisimbolo sa sex drive ni Jojo. Hindi na maalala ni Jojo kung anong uri pa ng dalawang bulkan at kung bakit kailangan pang malaman ang sinisimbolo ng mga iyon. Siguro mas gugustuhin pa nyang pag-aralan ang pinagmulan ng quadratic equation kesa alamin ang kahulugan ng The Little Prince. Kahit gaano man kaganda ang mga nakasulat sa footnotes ng bawat pahina, hindi nya papansinin. Wala rin syang pakialam kung aksidente nyang manakaw ang ideya ng ibang tao.

Tapos na umihi si Jojo. Mala-eksperto nyang pinitik ang ulo ng kanyang ari. At ang huling patak ay tumalsik malapit sa kanyang paanan na parang isang pirma. Marahan nyang isinara ang kanyang zipper. Upang makatipid, hindi na sya nagsusuot ng briefs. Nakakabawas sa labada at turn on pa sa mga chicks. Magmula nang makilala nya si Bb. Farrin, nagbilang na sya ng mga naging syota sa kanyang mga daliri sa kamay at paa. Hindi na masama para sa isang binatilyo na wala pang dise-otso anyos .

Bago pa sya bumaba ng rooftop, nakaisip si Jojo ng isang Centennial project proposal. Ang punuin ang rooftop ng body fuids ng isang daang Filipino artists. Habang ang lahat ay abala sa panunood ng Oblation run. Body fluids- gaya ng ihi, pawis, laway, suka at tamod. Pagkatapos magpapatugtog sya ng background music, ethnic at konting tribal dancers. Isa nang multimedia experience.

" I will color the world one step at a time..."

ANG ARTIST

2010-01-20T19:29:00.003+08:00

"When I got tired, I slept. When I got hungry, I ate. When I had to go, you know, I went. "

-Forrest Gump

Pinangarap ni Jojo na maging isang pintor. Bukod sa palagay nyang hindi sya gaanong matalino upang umabot sa mga quota ng matataas na kurso sa UPCAT. Sumubok sya sa Fine Arts. Sa talent test, pinag-drowing sya ng isang anyo ng tao gamit ang charcoal. Isang detalye mula sa Spoliarium ni Luna ang iginuhit nya. Napansin nyang nakatingin sa kanya ang dean habang gumuguhit sya. Ibinuka pa ni Jojo ang mga hita nya. Kumambyo. Tiningnan nya ang dean at ngumiti. Nakita nya kung paano bumilog ang bibig ng dean na parang titik “o”. Parang nagulat na isang batang babae. Pumasa sa talent test ng Fine Arts si Jojo. Inalok si Jojo ng dean ng isang private scholarship. Tinanggap ito ni Jojo. Sa mga panahong iyon, inosente pa si Jojo. Ang mga tanging kilala nyang bakla sa Baguio ay mga parlorista at ang Boy Scout Master. Hindi nya inaasahang makakakilala sya ng isang taong may mataas na posisyon.

Ang babaeng crush ni Jojo, ay kumukuha rin ng Art Theory class. Maagang pumapasok sa klase si Jojo para makapili sya ng upuan malapit sa gilid nya para makita ni Jojo ang profile nito. Madalas ipatong ni Jojo ang sketchpad at jacket sa harapan nya. Dahil makita lamang nya ang makikinis na braso ng babae, tinitigasan na sya. Makati Girl ang ipinalayaw ni Jojo sa kanya. Hindi nakatira sa Makati ang babae. Pananaw kasi ni Jojo, sosyal at magaganda ang mga babaeng galing Makati. Parang taga-Makati kasi kumilos si Makati Girl.

Nakakatawa, dahil ang kaibigan nyang si Diane Mendoza na nanalo ng Miss Photogenic sa isang beauty contest ay nag-aakalang sya ang gusto ni Jojo. Naniniwala syang ang lahat ng kalalakihan, straight at ilang bakla, ay nagkakagusto sa kanya. Madalas nyang ikuwento na mas marami pa ang mga katulong nila kesa sa bilang ng kanilang pamilya.

"You know, It's so different sa house namin. We have three cooks. Gourmets kasi ang mom and dad ko. Then meron kaming orchid gardener. We have a separate gardener para sa mga ornamental plants namin." Ito ang madalas nyang ikuwento. Parang isang nakakairitang kanta sa videoke. Bawat kataga, humihinto sya sandali. Naghihintay ng reaksiyon mula sa mga kausap nya. Alam nya kasing karamihan sa mga kausap nya ay walang mga maid sa bahay. Hindi rin nya inililihim ang pagnanasa nya kay Jojo.

Habang si Makati Girl ay masarap kausap. Kahit minsan hindi sya narinig ni Jojo na sinisimulan ang bawat pangngusap ng SHIT! Di gaya ng iba na binibigkas pa ito ng SHET! At hindi nya linalagyan ng stress ang FUCK kapag nagkukuwento sya. Di gaya ng iba na halos ipagsigawan ang salitang FUCK para sabihing cool sila. Makikitawa lamang si Makati Girl sa mga kwento at jokes ng iba. Habang pinandidirihan naman ito ng ibang kolehiyala. Hindi rin sya sobrang pormal. Lalong hindi sya sobrang seryoso.

Minsan sa Figure Drawing class, pinagdrowing sila ng life-size nude self-portrait, sya lamang ang tanging gumawa ng full frontal nudity. Kahit ang mga lalaki sa klase ay hindi nagawa. Habang ang iba ay tinakpan ng kamay o itinago sa binaluktot na binti ang kanilang harapan. May kakaibang naramdaman si Jojo habang pinagmamasdan nya kung paano nakita ni Makati Girl ang kanyang sarili. Idinirowing rin nya na mas maliit ang kanyang isang dibdib kesa sa isa. At ang kanyang lotus labia ng kanyang malambot na pudenda ay gumuguhit sa manipis nyang pubic hair.

May nanliligaw kay Makati Girl na isang coño. Nanggagaling pa itong De La Salle sakay ng Hummer ng daddy nya. Para ikuwento lamang mga nadaanan nyang traffic at kung gaano kaginhawa ang buhay nila. Naiinis si Jojo kapag nakikita nyang magkasama ang dalawa. Nakaupo si Makati Girl sa pinakamataas na bahagdan ng hagdan sa tapat ng library. Napapaligiran sya ng mga kawayan, santan at bagong usbong na gumamela. Parang isang birhen sa grotto. Habang ang coño ay nakatayo sa mas mababang bahagdan. Nakatingala sya. Ikinikuwento nya kung gaano sya kasaya. Mukha syang tanga. Habang tahimik na nakatingin sa kanya si Makati Girl. Cute sya ngumiti. Napakaganda nya. Maputi sya. Makinis ang kutis nya. Wala syang make-up. Medyo sigurado si Jojo na virgin pa si Makati Girl. Pero nasasaktan sya kapag naiisip nya ang bagay na iyon.

Taena.KungGustoMoNgSimplengLovelife,WagKaPipiliNgArtist!Ulol!

"I will color the world one step at a time..."

ASPALTO

2010-01-16T03:31:00.003+08:00

“The thing I hate the most is to trample on other people’s good will.”

- Light, DEATH NOTE

Nagkakagulo sa lobby ng College of Fine Arts. Napakaraming tao. Nagkukumpulan sila. Sadyang kakaiba, dahil hindi pangkaraniwan na maging usisero ang mga artist. Kasi kadalasan hindi sila lumalabas sa mundo nila. Maaaring may programa. Lumapit ako sa mga nagkakagulong mga tao. Para makiusisa kung anong meron. Narinig kong sabi ng isa sa mga estudyante: "Si Benjie nagpakamatay." Nagulat ako. Natigilan. Kanina lamang ay nasa rooftop ako ng Faculty Center at nagmumuni-muni kung bakit walang gaanong Fiipino artists na nagpapakamatay. At ngayon lang isa sa mga kaklase ko, si Benjie, ay tumalon mula sa top floor ng Palma Hall. At ilan sa mga ngipin nya ay naiwang nakabaon sa aspaltadong daan na binagsakan nya.

"Kilala mo sya, di ba? Magkaibigan kayo?," tanong ng isang magandang babaeng katabi ko. Tawagin natin syang Benetton Girl.

Nanlamig ako. Hindi ko alam ang sasabihin. Tumango ako. "Medyo may kawirduhan nga sya", sagot ko.

Ngayon isang Filipino artist na ang namatay, nagpakamatay. Yun lang hindi sikat si Benjie. At hindi ko nga rin nga masasabing tunay na artist sya. Kasi ang pangit talaga ng mga painting nya. Pasintabi sa namatay. Pero wala rin naman na syang magagawa. Wala talaga syang taste sa art. Gumagamit sya ng masking taped grids at airbrush para sa post-modernist effect ng mga abstract na ginagawa nya. Abstract talaga. Kasi hindi ko talaga maintindihan ang mga gawa nya.

"Nalulungkot ako para sa kanya. Siguro wala lang syang makausap para mapagsabihan ng mga nararamdaman at problema nya." Ang sabi ni Benetton Girl. Siguro nga talagang nalulungkot sya para kay Benjie. Tinitigan ko ang makinis na mukha ni Benetton Girl. Ang ganda ng profile nya. Nararamdaman kong nahuhulog ang puso ko sa kanya. Habang itinatakip ko ang hawak kong sketch pad sa aking harapan.

Pero talagang siraulo itong si Benjie. Kakaiba talaga sya. Tuwing umuulan. Pupunta sya sa Sunken Garden. Suot ang paborito nyang steel-toed boots, manghuhuli sya ng mga palakang nagtatalunan sa damuhan. Malamang takot na takot ang mga palaka sa panggagambalang ginawa sa kanila ni Benjie. Siguro kagaya ko, gusto ring malaman ng mga palaka kung anong itsura ni Benjie pagkatapos nyang mahulog mula sa top floor ng Palma Hall.

Nang mamatay si Benjie, pinapinturahan ng Assistant Dean ang lahat ng pintuan ng lockers. Dahil sinulatan ito ni benjie ng mga tula at death notes. Pinabendisyunan din ang lahat ng lugar na pinupuntahan ni Benjie sa college. Natatakot silang baka multuhin ito ni Benjie.

Nagyaya si Benetton Girl na pumunta kami sa lamay ni Benjie. Kasama ang bestfriend nya, si Diane. Ayoko mang kasama si Diane, pero pagkakataon ko na rin ito na makasama si Benetton Girl lumabas. Saka gusto ko ring makita kung ano ang itsura ni Benjie sa kabaong.

Suot ni Benjie ang barong na sinuot nya noong high school graduation. Marami rin palang ngipin ang natanggal sa kanya. Ordinaryo lang ang pamilya ni Benjie. Civil engineer ang tatay niya na nasa Saudi. Ang nanay nya, math at science teacher sa isang exclusive girls' school. Ang mga kapatid nya, simple lang at hindi kapuna-puna. Ngumingiti lang sila sa mga bisita at nakikiramay. Ang unang pahina pa lamanag ng guest book ang may sulat. Nagpadala ang Assistant Dean ng isang mass card at wala pang nagpupunta kahit isa na galing sa college. Kaming tatlo ay nakatayo sa harapan ng kabaong ni Benjie. Nakatitig lang sa kanya.

"I will color the world one step at a time..."

ANG LALAKI

2010-01-07T06:03:00.003+08:00

"If I do dream, would all my wealth would wake me!

If I do wake, some planet strike me down, that I may slumber in eternal sleep!"

- William Shakespeare

Hindi ako matatakutin. Yung mga Korean at Japanese horror movies, sisiw lang sa akin. Kaya kong mag-horror movie marathon ng mag-isa sa hatinggabi.

Isang pelikula lang ang natatandaan kong natakot ako. Pinanuod ko ang 30 Days of Night. Pag-uwi ko ng bahay mula sinehan, pakiramdam ko mangyayari sa totoong buhay. Nanatili sa isip ko ang ideya na anumang sandali darating ang mga bampira. At uubusin tayong lahat. Hindi ako makatulog ng gabing iyon. Hindi ko na ulit pinanuod ang pelikula.

Natatakot din pala ako.

Hanggang sa malaman ko ang tungkol sa pelikulang PARANORMAL ACTIVITY. Napanuod ko ang trailer. Nagugulat ang mga nanunuod. Napangiti ako. Interesante. Isang istorya na sa tingin ko pamilyar sa akin. First day of showing at initial screening sa Gateway Cinema, nandun na ako. Kasama ang ilang officemates. Hindi lang pala kami ang excited. Marami rin. Puno ang sinehan. Maraming tao. May mga nakaputing uniform. Mga nursing students yata sila. Yun ang nakita ko. Di ko na inalam kung iyon din ang nakita ng mga kasama ko.

Hindi talaga ako matatakutin. Siguro nasanay na rin ako. Kasi kadalasan, kung ano o sino man ang makita ko, hindi nila ako pinapansin. Maliban na lamang sa ilan na tumatawag sa pangalan ko at mga batang gustong makipaglaro. Dumating din ang panahon na iniwasan ko ang matataong lugar. Gaya ng mga malls. Dahil mas malamang sa hindi, lalo't hindi ako pamilyar sa lugar at iba-iba ang mga taong naroroon. Hindi ko matutukoy kung sino ang totoong tao at sino ang hindi.

Nagtrabaho ako noon sa isang industrial plant. Umupa ako ng isang bedspace malapit sa planta. Tama lang ang kwarto para sa dalwang tao. May sariling kusina at banyo. Ang sahig ay nalalatagan ng puting bulaklaking linoleum. Medyo maingay kapag lumakad ka ng nakayapak. Dalawa ang higaan. Isang kama at isang floor mattress. Pinakilala sa akin ng landlady ang makakasama ko sa kwarto. Mas nauna sya sa aking umupa sa kwarto. Mas mataas sya sa akin ng kaunti. Bilugan ang mukha at katawan. Maputi. Bikolano. Laging naka-grey boxer shorts. Billy ang panagalan nya. Sya ang matutulog sa kama. Ako sa floor mattress. No choice. Hindi naman kami pwedeng magtabi sa kama.

Tahimik naman ang mga nagdaang mga gabi. Maliban sa hilik, kuliglig at mga impit na ungol. Maayos naman akong nakatulog. Lumipas ang tatlong buwan. Isang gabi, nagising ako sa maiingay na yapak sa linoleum. Pagmulat ng mata ko, nakita ko ang mga paa ng naglalakad. Lumabas sya galing sa banyo. Papalapit sya sa higaan ko. Umapak sya sa mattress. Hinakbangan ako. Sinundan ko ng tingin kung saan sya papunta. Lalabas sya ng kwarto. Ang nasa isip ko si Billy. Pero saan sya pupunta nang ganoong oras? Noon ko lang din nakita ang kabuuan ng naglalakad. Isang lalaki. Matangkad. Naka white shirt at maong pants. Bumangon ako. Umupo sa mattress. Nakita ko si Billy, mahimbing na natutulog sa kama.

Sino ang lalaki?

Dalawang gabi pa ang lumipas. Maingay na langitngit ng kama ang gumising sa akin. Bumangon ako. Umupo sa mattress. May nakaupong lalaki sa kama ni Billy. Inuuga nya ang kama. Akala ko si Billy. Hindi ako sigurado kung si Billy nga. Nilapitan ko. Tinitigan ko kung sino. Ilang pulgada lang ang layo ng mukha nya sa mukha ko. Hindi sya si Billy. Hindi rin sya nakatingin sa akin. Nakatingin sya sa kanan. Patuloy nyang inuuga ang kama. Sya ang lalaking nakita kong naglalakad noong isang gabi. Iyon pa rin nag suot nya. Nakita ko si Billy. Mahimbing pa ring natutulog.

Iyon na ang huling gabi ko sa kwarto.

"I will color the world one step at a time..."

PRESENT

2009-12-31T07:45:00.004+08:00

"Nobody can go back and start a new beginning,

but anyone can start today and make a new ending."

- Maria Robinson

Hindi naman talaga ako nawala. Nandito lang ako. Umabsent lang.

Mahigit dalawang linggo rin akong hindi umuwi sa inuupahan kong kwarto. Kung uuwi man ako, hindi ako roon matutulog. Medyo kumapal na rin ang alikabok sa mga librong magkakapatong sa tokador. Nagtayo na rin ng mga dampa ang mga informal settlers na gagamba sa mga sulok ng kisame. Matagal-tagal na rin pala akong hindi nakakapaglinis ng kwarto.

Umupo ako sa kama. Binuksan ko ang electric fan. Umikot ito. Hinika lang ako sa mga nagliparang alikabok. Kaya pala mainit. Kulob ang kwarto. Hangin ng electric fan at hininga ko lang ang umiikot sa buong kwarto. Binuksan ko ang mga bintana.

Pinakinggan ko ang bagong download na kanta sa cellphone ko.

FIREFLIES ng OWL CITY. Paulit-ulit ko itong pinatugtog. Siguro mga limang beses itong kumanta bago ko napilit ang sarili kong kumuha ng walis at simulang linisin ang kwarto.

Maraming gamit. Maraming kalat.

Inayos ko ang mga pictures sa photo album. Ang dami ko pa lang pictures. Photogenic. Marami ring hindi akin. Kaya hiniwalay ko. Ginupit-gupit ko yung hindi akin. Pinutol-putol sa maliliit na piraso. Binuhusan ko ng gasolina. Nagliyab. Naging abo.

Yung ibang gamit, pinamigay ko. Baka pwede pang pakinabangan ng iba. Wala naman rin akong paggagamitan. Di ko na kailangan. Wala nang silbi. Yung iba, tinapon ko. Dahil hindi naman kakailanganin ng mga pagbibigyan ko. Baka magagamit pa ng basurero. Iyon naman ang gusto ng basurero, basura. Hindi naman kasi akin . Pampasikip lang sa hawla ko.

Sentimental value? Nawala na lahat ng dahilan para itago pa ang mga itinapon na kalat. Kasabay ng mga ala-alang hindi ko na maalala. Di ko na matandaan kung paano sila naging akin. Di ko na matandaan ang mga kwento. Pinatay na ng maikling panahon. Wala nang dahilan para itago pa. Parang di ko nakilala. Parang hindi naging akin. Parang hindi nabuhay. Parang bula. Pumutok. Nawala. Ayoko nang makita, baka masapak ko pa. Nang araw na iyon nawala nang lahat. Natanggap ko na. Hindi na sila akin. Hindi ko na pag-aari. Hindi sila para sa akin. Hindi ako para sa kanila. Hindi kami para sa isa't-isa.

Nang matapos akong maglinis ng kwarto. Naligo ako. Humarap sa salamin. Nagbihis. Humarap muli sa salamin. Tinitigan ko ang sarili ko mula ulo hanggang paa. Napagdesisyunan kong magpagupit. Parang gusto ko ng new look. Yung medyo pangkaraniwan. Yung kadalasang pinapagupit ng mga binatilyo sa barbero at sa bading sa parlor. Yung pang-masa. Yung tipong hindi ako kaagad makikilala sa malayuan o kapag nakatalikod. Dahil pangkaraniwan lang ang gupit ng buhok ko. Yung walang impact. Yung hindi kagulat-gulat. Yung hindi ako lilingunin ng maka-apat na beses ng mga tao sa daan. Yung di ako pagtitinginan ng mga taong makakasalubong ko. Yung di ako kaagad makikita sa gitna ng mala-sardinas na siksikan sa MRT Cubao Station tuwing rush hour. Gusto ko yung hindi kakaiba.

Gusto ko ng MOHAWK, yung BLOND.

Matagal ko nang inaasam na magpagupit ng ganito. Matagal na. Siguro mga dalawang araw na ang nakaraan. Kaya ang tanong kaagad sa akin ng gugupit, SIGURADO KA? Takip-bibig akong tumango. Habang pinapakiramdaman ko ang paggapang ng clipper sa magkabilang tagiliran ng ulo ko. Iniisip ko kung anong magiging itsura ko. Sa tingin ko bagay ko naman. Kaya ko namang pangatawanan. Astig kaya to, Rakenrol! Ang sabi ko sa manggugupit kulayan nya ng blond, platinum blond. Nainggit kasi ako sa kulay ng buhok ng mga albino o yung mga anak-araw. Limang oras na nakababad ang ulo ko sa steamer at peroxide. Hanggang sa humapdi na ang anit ko. Kulang na lang nga laklakin ko ang hair bleach at peroxide para pati kaluluwa't dugo ko mamuti.

Ito ay isang bagay na bago sa akin. Pero ginusto ko. Masaya ako. Gusto ko ngang umiyak at magtatalon sa tuwa. Matapos nga akong magupitan at makulayan, pakiramdam ko nagparasailing ako sa kahabaan ng EDSA. Bago ko pa pinagkatuwaan ang sarili ko. Hinanda ko na ang sarili ko sa mga mangyayari. Alam kong pagtitinginan ako ng mga tao. Mga makakasalubong ko, mga kasabay ko sa jeep at elevator, mga ka-opisina at pamilya ko. May magugulat, may hahanga, may tatawa, merong tititig. Head-turner talaga. Nanay ko nga pinagtawanan ako. Marami ngang di makapagpigil at bigla nalang hahawakan ang ulo at buhok ko. Yung iba iniinterview talaga ako. yung tindera sa ukay-ukay ini-english pa ko.

Ngayon naiintindihan ko na kung bakit kailangan ng pagbabago kung magkakaroon ng bagong simula. Pakiramdam ko isa na akong dating bagong AKO. Marami akong tinapos. Ngunit marami muling sisimulan. Marami akong tinapon. Ngunit marami muli akong itatago. Maraming nawala. Alam ko, maraming papalit.

Sabi nga kung hindi ka gagawa ng pagbabago, pagbabago ang gagawa sa iyo. Magkakarugtong ang lahat ng bagay sa buhay natin. Lahat ay pare-pareho kahit na magkakaiba. Maaaring magkakaiba ang mukha ng mga bagay sa iba't-ibang lugar, pero ang sitwasyon pareho lang. "Irony" ay isa sa mga bagay na mananatili sa buhay. Mararamdaman lang natin ito kapag iniwan na tayo. Kapag binalikan mo ang ilang pangyayari sa buhay mo, siguro nang mga nakaraang ilang taon. Magkakaiba ang mga pangyayari, pero parang magkakarugtong lang. Hindi natin maiiwasan ang pagbabago. pero anuman ang dumating, paikot-ikot lang. Minsan makikita mo na lang ang sarili mo sa kabilang mukha ng barya. Ang lahat ay nagbabago, kasimbilis ng pananatili ng lahat.

" I will color the world one step at a time..."

TALENT TEST

2009-11-26T07:51:00.004+08:00

I'm not a body with a soul, I'm a soul that has a visible part called body.

- Paulo Coelho , Eleven Minutes

Kasabay ng pagbuhos ng ulan, gumuguhit ng mga bilog at arko si Jojo sa rooftop ng Faculty Center. Mag-isa lamang sya. Sa pagkakataong ito, sinubukan nyang isulat ang kanyang pangalan. Marahang tumilamsik ang kanyang ihi habang isinusulat sa malamig na semento ang bawat letra ng pangalan nya. Pakiramdam ni Jojo nagtagumpay sya. Isang personal accomplishment. Ang sabi nya sa kanyang sarili;

"Siguro isa akong Shaman, hindi ko lang alam."

Na anumang pagkakataon lalabas ang natatago nyang kapangyarihan na namana nya mula sa kanyang Indo-Malay na ninuno. Maaari ring sa kanyang Zodiac sign, Cancer, isang water sign. Kaya nagagawa nyang kontrolin ang tubig sa pamamagitan ng muscle control. Sa tingin nya konti pang practice makakaya na nyang gumawa ng bagyo o mahinang ambon. Naniniwala rin sya na biniyayaan sya ng kapangyarihan ng mga puno ng Acacia. Na ang mga dahon ay halos lumilim sa buong Diliman campus.

Natutuhan nya noong third year high school na Rain Tree ang isa pang tawag sa Acacia. Itinuro ito ni Bb. Farrin. Ang guro nya sa English noon sa Baguio. Pinagbasa sya noon ni Bb. Farrin ng isang kwento tugkol sa pag-iibigan ng dalawang Acacia. Alam nya, napapansin nya. Matamang nakatitig sa kanya si Bb. Farrin habang binabasa ang kwento. Sinusuri sya mula ulo hanggang paa. Bago pa matapos ni Jojo basahin ang kwento, sinabi ni Bb. Farrin:

"Tulungan mo ako sa pagbitbit ng mga test papers at mga libro hanggang sa bahay."

Umuulan nang araw na iyon, kagaya ng kwentong binasa nya. Mahihirapan nga sa pagdadala ng test papers ng limang section, mga report at mga libro si Bb. Farrin. Hinatid nya si Bb. Farrin hannggang sa maliit na kwarto na nirerentahan nito sa Calla Lilly. Matapos tulungan ni Jojo si Bb. Farrin sa pag-aayos ng mga test papers ng ayon sa section at alphabetical order, naupo silang magkatabi sa kama. Kumupas na asul ang kobre-kama na may may maliit na nakaimprentang dilaw na bulaklak. Nakapila sa headboard ang mga troll dolls at stuffed toys. May poster ng Menudo na nakapaskil sa dingding. Mas lumapit pa ng pagkakaupo si Bb. Farrin kay Jojo. Naamoy ni Jojo ang magkahalong Wrigley's Peppermint Gum na nginuya ni Bb. Farrin habang nakasakay sila sa taxi. At ang matamis na amoy ng Johnson's Baby Cologne na humahalimuyak mula sa katawan ni Bb. Farrin. Nakatitig si Bb. Farrin kay Jojo.. Hindi na malaman ni Jojo kung ano ang sasabihin o ang magiging reaksiyon nya kung papaanong katabi nya ang isang babaeng nakakatanda sa kanya, ang kanyang English teacher, na halos magkapalitan na sila ng hininga. Sa kakapusan ng mga salita, mapusok na hinalikan ni Jojo si Bb. Farrin. Ilang sandali lang nakapaibabaw na sya sa kanyang guro. Hindi pa rin mapaghiwalay ang kanilang mga labi na halos lumubog sila sa manipis na kama. Lumalangitngit ang mga bedsprings habang nakahawak ang mga kamay ni Jojo sa mapuputi at makikinis na hita ni Bb. Farrin sa loob ng nylon bikini panties na suot nito.

“Sus ginoo—Arru-uy! Agu-uy!” , ang tanging nasambit ni Bb. Farrin.

Iyon din ang FIRST TIME ni Jojo. Labing limang taong gulang si Jojo noon. May ipagmamayabang sya. Naka-tatlong rounds sila nang hapon na iyon. Masaya sya na hindi na nya kailangan pang magbayad ng babae at ito ay sa isang babaeng mas matanda sa kanya ng walong taon.

Binigyan sya ni Bb. Farrin ng pang-taxi pauwi. Halos matawa sya sa pagka-sweet sa kanya ng guro. Iyon din ang unang pagkakataon na hinalikan siya sa tenga. Isang bagay na ayaw nya. Hindi nya gusto ang pakiramdam na umiikot ang dila at laway sa bawat kurba ng tenga nya. Isipin lamang nya. nandidiri na sya.

Sa mga sumunod na linggo, binigyan sya ni Bb. Farrin ng dalawang T-Shirt, Bossinni at Giordano, at isang pares ng itim na hightop Converse sneakers. Ilang beses din sila nagkita hanggang sa kumuha ng post-graduate courses sa FEU si Bb. Farrin. Sinulatan sya ni Bb. Farrin ng ilang beses noong fourth year high school na sya at pinadalhan pa ng maraming T-shirts. Ngunit hindi ipinaalam ni Jojo kay Bb. Farrin na lumuwas sya ng Maynila upang mag-aral ng kolehiyo. Hindi na nya binalak na makipag-ugnayan pa kay Bb. Farrin. Inaasahan na lamang nyang mabalitaan isang araw kapag bumalik sya sa Baguio na nakapag-asawa na si Bb. Farrin o nakuha na nya ang pangarap nyang trabaho sa Guam o Brunei.

Pinangarap ni Jojo na maging pintor Bukod sa palagay nyang hindi sya gaanong matalino upang umabot sa mga quota ng matataas na kurso sa UPCAT. Sumubok sya sa Fine Arts. Sa talent test, pinag-drowing sya ng isang anyo ng tao gamit ang charcoal. Isang detalye mula sa Spoliarium ni Luna ang iginuhit nya. Napansin nyang nakatingin sa kanya ang dean habang gumuguhit sya. Ibinuka pa ni Jojo ang mga hita nya. Kumambiyo. Tiningnan nya ang dean at ngumiti. Pumasa sa talent test ng Fine Arts si Jojo.

"I will color the world one step at a time..."

500 DAYS OF SUMMER

2009-11-10T01:10:00.003+08:00

"Have you ever been in love? Horrible isn't it? It makes you so vulnerable.

It opens your chest and it opens up your heart and it means that someone can get inside you and mess you up. You build up all these defenses, you build up a whole suit of armor, so that nothing can hurt you, then one stupid person, no different from any other stupid person, wanders into your stupid life...You give them a piece of you. They didn't ask for it. They did something dumb one day, like kiss you or smile at you, and then your life isn't your own anymore. Love takes hostages. It gets inside you. It eats you out and leaves you crying in the darkness, so simple a phrase like 'maybe we should be just friends' turns into a glass splinter working its way into your heart. It hurts. Not just in the imagination. Not just in the mind. It's a soul-hurt, a real gets-inside-you-and-rips-you-apart pain. I hate love."

- Niel Gaiman

Naglalakad ako noong isang linggo sa Cinema ng Robinsons Galleria. Gusto kong manuod ng sine. Indie film. Habang nakangiwi akong nakatitig sa poster ng BOYLETS, SANGLAAN at ASTROBOY, nakita ko ang isang poster ng nakangiting lalaki na nakayuko at nakasuot na isang asteeg na shirt. Parang yung Radiohead montage shirt na napanalunan ko sa MTV Asia. Napanuod ko na rin ang bidang lalaki sa isang pelikula noon. Pero hindi ko maalala. Pagkatapos kong maubos ang Whopper Stunner ng Burger King, naalala ko rin. "The Lookout" ang pamagat. Binalikan ko ang poster. Mahigit limang minuto ko itong tinitigan. Napaka-oxymoron ng pamagat. Ang sabi ko, "Papanuorin kita kapag NOW SHOWING ka na."

This is NOT a LOVE STORY.
This is a STORY about LOVE.

Kadalasan pag-uwi ko ng bahay mula opisina. Magpapalit ng damit at hihiga sa kama. Magpapaantok. Pero lilipas ang oras hindi pa rin makatulog. Nakatulala lang sa kisame. Minsan sinusundan lang ang umiikot na electric fan. Minsan sinisilaw lang ang sarili sa liwanag na sumisilip sa bintana.

Kapag gusto kong tumahimik at tumunganga, maraming bagay akong naiisip. Kadalasan mga bagay na nangyari. Hindi naman maiiwasan yun. Tao lang ako. Hindi ko inaalala ang mga pangyayari sa buhay ko nang ayon sa pagkakasunod-sunod. Random lang. Kagaya ng dating pag-ibig. Minsan pinipilit kong maalala, pero wala talaga. Minsan nagsisimula ako sa malapit sa katapusan. Tapos tatalon sa bandang gitna. Kung kailan nangyari ang mga masasayang bagay. Pagkatapos babalikan kung saan nagsimula ang gaguhan at sakit. Sabi nga nila, "Magsimula raw sa simula". Pero minsan kasi hindi ko alam na iyon na pala ang simula. Sa tingin ko sa ganoong paraan din umikot ang "500 DAYS OF SUMMER."

The following is a work of fiction.
Any resemblance to persons living or dead is purely coincidental.
Especially you Jenny Beckman.
Bitch.

Nang mabasa ko ang Note na ito sa simula ng pelikula. Natawa na ako.

Ang sabi ko " HAHA, I LOVEET!"

May nabasa akong article na nagsasabing base ang pelikula sa lovelife ni Jenny Beckman. Kung sinuman sya at kung talagang sya ang pinagbasehan ng katauhan ni Summer, ilang beses ko syang minura sa kahabaan ng pelikula. Selfish Bitch!

Tama, Summer ang pangalan ng bidang babae. Maganda sya. May hawig kay Katy Perry. Mukhang mabango. Umikot ang istorya sa loob ng 500-day relationship nina Tom at Summer. Mula noong unang pagkikita hanggang sa paghihiwalay nila. Maraming nangyari. Series of flashback. Non-linear. Hindi sunud-sunod. Pero naapektuhan ako.

This is a story of boy meets girl. But you should know up front, this is not a love story.

Nagsimula ang pelikula sa Day 488. Nakaupo sa bench sina Summer at Tom. Nakapatong ang kamay ni Summer sa kamay ni Tom. May suot na wedding ring si Summer. Pareho silang walang imik.

Summer: Are you ok?
Tom: I will be, eventually.

Ito rin ang paborito kong eksena. Nang magkita silang dalawa. Sa bench. Pagkatapos magpakasal ni Summer sa iba. Sige na, oo na, Umiyak ako. Di lang naman ako, pati ang kasama kong nanuod umiyak din. Naiintindihan ko si Tom. Naguguluhan sya. Ako rin naguguluhan. Di ko rin talaga maintindihan kung anong nangyari. Anong tumatakbo sa isipan ni Summer? Sa pag-ibig, pinaniniwalaan natin ang gusto nating paniwalaan. At sa bandang huli, ang gusto pa rin natin ang masusunod. Minahal ni Tom si Summer magmula pa noong unang makita nya ito. Siguro ang pananaw ni Tom tungkol sa pag-ibig hindi kasinglalim ng mga pananaw ni Shakespeare. Nagsusulat sya ng greeting cards. Pero pinaniniwalaan kaya nya ang mga sinusulat nya gaya ng;

Roses are red, violets are blue... Fuck you, whore!

Tom : I guess I just figured, why make something disposable like a building when you can make something that last forever, like a greeting card.

May ganoong trabaho pala. Nagtapos sya bilang arkitekto, pero binabayaran sya para magsulat ng greeting cards. Ganun naman talaga ang karamihan, iba ang pinapasukang trabaho sa tinaopos na kurso. Pero pambihira ang papasok ka sa isang malaking fully air-contiditioned na opisina. May libreng kape. Haharap ka sa flat screen na computer at uubusin mo lang ang maghapon sa pag-iisip ng mga kakornihan na isusulat sa greeting cards.

Tom: You don't want to be named as someone's boyfriend, and now your someone's wife?
Summer: I woke up one morning and I just knew.

Tom: Knew what? Summer: What I was never sure of with you.

Sweet si Summer. Matalino. Maganda. Tapat at totoo si Summer kay Tom. Ipinapakita nya kung sino sya. Yun lang hindi sya magiging pag-aari ni Tom. Casual at carefree relationship, hanggang doon lang ang kayang ibigay ni Summer. Alam ni Tom, ayaw ni Summer magka-boyfriend. Pero ok lang kay Summer ang friends..."friends with benefits". Isa sa mga bagay na hindi maintindihan ni Tom. Palagi sila magkasama. Naglalaro. Naghaharutan. Magkatabi matulog. Naghahalikan. Nagse-sex. Gusto ni Summer si Tom. Sya rin ang unang nagpakita ng motibo. Nang agresibong halikan nya si Tom sa may Xerox machine. Anong klase ng babae ang magugustuhan ka, seryoso, walang ibang lalaki sa buhay nya, pero wala syang balak magpakasal? At isang araw magugulat ka nalang. May bago syang nakilala. Biglang nagbago lahat. At biglang ikakasal na sya. Bakit sa iba? Bakit di na lang sa iyo? Matatanggap mo kaya na kaya ka lang nya mahalin ngayon, hindi forever?

Tom: What happens when you fall in love?

Summer: You believe in that?

Tom: It's love, it's not Santa Claus.

Ano bang mangyayari kapag na-inlove ka?

Nanatiling misteryoso si Summer sa kabuuan ng pelikula. Habang patuloy na nag-aabang si Tom. Ngunit hindi obligasyon ni Summer ang magpaliwanag. Kahit ano pwedeng mangyari. Ang hindi magkakasunod na pagpapalit-palit ng mga eksena ay nagbigay kalayaan sa isang romantikong pagkalito.

I love her smile.
I love her hair.
I love her knees.
I love how she licks her lips before she talks.
I love her heart-shaped birthmark on her neck.
I love it when she sleeps.

Tom, I know you think she was the one, but I don't. Next time you look back, I think you should look again

I hate her crooked teeth.
I hate the way she smacks her lips.
I hate her knooby knees.
I hate that cockroach shape splotch on her neck.

Tom: People don't realize this, but loneliness is underrated.

Naiintindihan ko kung nagalit si Tom. Naintindihan ko kung bakit sya nalungkot. Kung magbago man ang pananaw nya sa love, destiny at meant-to-be. Pero totoong may meant-to-be. Hindi lang sila para sa isa't isa ni Summer. Magbago man ang mga pangyayari sa kasalukuyan, iisa lang din ang magiging katapusan.

Most days of the year are unremarkable. They begin, and they end, with no lasting memories made in between. Most days have no impact on the course of a life.

Darating din ang panahon, makikilala rin natin ang taong para sa atin. Isang taong hindi natin alam na sumasaya kapag nakikita kang nakangiti. Isang taong hindi mo nappansing nasa paligid lang. Minamahal ka. Maaring matapos ang 500 days, pero magsisimula itong muli sa Day 1.

She's better than the girl of my dreams...becuase she's real.

"I will color the world one step at a time..."

BUTETE

2009-10-15T07:09:00.006+08:00

"Puberty was very vague.
I literally locked myself in a room and played my guitar."

- Johnny Depp

Malakas ang ulan kagabi. Pumunta ako sa likod bahay. May lumang swimming pool doon. Hindi na ito ginagamit. Malumot. Madalas itong walang tubig. Dahil sobrang lakas ng ulan kagabi, halos napuno ito ng tubig-ulan. Maraming lumalangoy sa pool. Mga tuyong dahon ng narra. Mga itim na palaka. At napakaraming maliliit na itim na bilog na may mata at buntot. Mga butete.

Madalas kong itanong dati, Ano sila? Saan sila nagmula? Napag-aralan namin sila sa school noong elementarya. Ang walang katapusang LIFE CYCLE OF A FROG. Kakaiba. Nakakamangha. Kahit na kadalasan pangit sila. Natutunan ko.Paglipas ng mga araw mabilis ang kanilang pagbabago. Mula sa isang itim na bilog na may mata at buntot. Magkakaroon ito ng dalawang paa. Iikli ang buntot. Maggiging apat ang mga paa. Lalapad sila. Hahaba. Lalaki. Mawawala ang buntot. Lolobo ang tiyan. Tutubuan ng kulugo. Minsan makinis din naman. At magsisimula nang kumokak.

Kagaya ng tao, nagbabago ang kanilang anyo. Kagaya ng tao, paano sila nabubuo?

Sinubukan kong magtanong. Tinanong ko ang tatay ko. Ang sabi nya, galing daw sa langit ang mga butete. Kasabay ng ulan. Pero paano nabubuo ang tao? Kasabay din ba ng ulan? Tumawa lang sya. Tinanong ko ang nanay ko. Tumawa lang din sya. Binatukan pa ako. Tinanong ko ang mga kalaro ko. Marami akong nakuhang sagot. Magkakaiba. Karamihan hindi ko maintindihan. Mayroon ding hindi ko mapaniwalaan. Nagtawanan na lang kami.

Sinubukan ko ring alamin ang kasagutan nang mag-isa. Nagpunta ako sa silid-aklatan. Binuklat ang ilang libro at encyclopedia. Mas lalo akong naguluhan. Nakasulat kasi sa Ingles. Na nagpatulo ng sipon at dugo sa ilong ko. Tiningnan ko na lang ang mga larawan. Natuwa ako.

Minsan pag-uwi ko galing eskuwela. May nakita akong dyaryo. Mas maliit ito sa mga pangkaraniwang dyaryo na binibili ng tatay ko tuwing umaga. Nakasulat ito sa Tagalog. Naka-balumbon ito kasama ng malalaking dyaryo. Binuklat ko. At binasa ang pamagat. A-BAN-TE. Binuklat ko pa. Nakarating ako sa page 8. Nagpatuloy ako sa pagbasa. XE-REX XA-VI-E-RA. Kakaiba ang istorya. Malalim ang nilalaman. Nasabi ko sa sarili ko, "Ahhhh, ganun pala yun." Napangiti ako.

"People's reactions to opera the first time they see it is very dramatic; they either love it or they hate it.

If they love it, they will always love it.

If they don't, they may learn to appreciate it, but it will never become part of their soul."

- MY BESTFRIEND'S WEDDING.

Kamakailan lang. Noong Satyembre, napadpad ako sa RCBC Plaza sa Makati. Nabalitaan ko kasi na ipapalabas dito sa Pilipinas ang isang dula, isang musical na hango sa librong nabasa ko noon. SPRING AWAKENING.

MGA TAUHAN:

Joaquin Valdes bilang Melchior , isang matapang, gwapo at matalinong binatilyo na atheist.

Nicco Manalo bilang Moritz , ang bestfriend ni Melchior na nangarap at nagnasa sa mga kababaihan na ikinabigo nya.

Kelly Lati bilang Wendla, isang kababata at nagmahal kay Melchior.

Bea Garcia bilang Ilse, isa sa kanilang mga kababata na lumayas sa kanilang bahay upang maging Bohemian, sya ang huling nakausap ni Moritz bago ito nagpakamatay.

Jc Santos bilang Hanschen, isang kamag-aral na umakit kay Ernst.

Nar Cabico bilang Ernst, isa sa kanilang mga kamag-aral, inosente at nahulog sa pang-aakit ni Hanschen.

Miguel Mendoza bilang Georg , is pang kamag-aral na pinagnanasahan ang kanyang piano teacher na malalaki ang boobs.

Sitti bilang Martha , isa sa mga kaibigan ni Wendla na inabuso ng kanyang ama.

Inno Martin bilang Otto , isa pang kamag-aral na nanaginip sa kanyang ina.

Yanah Laurel bilang Thea , matalik na kaibigan ni Wendla na nakipaglambingan sa ilalim ng carpet upang pagbigyan ang pagnanasa ng mas nakakatanda.

Ava Santos bilang Anna, matalik na kaibigan ni Martha na hindi matanggap ang sinapit ng kaibigan.

ANG DULA :

Ang SPRING AWAKENING ay hango sa isang dula na isinulat ni Frank Wedekind noong 1891. Patungkol sa buhay ng mga kabataang nagbibinata at nagdadalaga. Tumatalakay sa sex, homosexuality, abortion, masturbation, child abuse at suicide. Liberal. Matapang. Ipinabawal ito noong unang beses na isinadula, noong kapanahunan ni Wedekind. Ang makabagong bersyon nito na nilapatan ng mga awiting isinulat ni Duncan Sheik at Steven Sater ay tumanggap ng mga parangal mula sa Tony Awards.

Ang kwadradong payak na entablado ay punung-puno ng mga di mapigilang emosyon, pag-ibig at panghihinayang na sumabog at nagtalsikan sa Germany, noong 1891. Ito ang mundo na kinokontrol ng mas nakakatanda. At sa panahong ito ang nakakabighaning dalagitang si Wendla at ang walang takot na binatilyong si Melchior na nagtanggal ng kanyang buckle on stage ay nagkita.

At sa pagkikitang iyon, natagpuan nila ang sumisilakbong damdaming hindi pa nila naranasan sa buong buhay nila.

Ang batang magkasintahan, kasama ang kanilang mga kaibigan Moritz, Georg, Ernst, Ilse at Martha, ay lumaban at binangga ang lahat ng kaabang-abang sa panahon ng kanilang Puberty stage upang bigyang kahulugan ang pagbabago sa kanilang katawan at katauhan.

ACT 1 :

Nang malaman ni Wendla na nagbubuntis ang kanyang ate sa kanyang pangalawang anak, marami syang katanungan sa kanyang ina. Gusto nyang malaman kung saan nagmumula ang mga sanggol. Ngunit hindi iyon masagot ng malinaw ng kanyang ina. Hindi ito maintindihan ni Wendla. Ang sabi ng kanyang ina, nabubuo ang bata kapag minahal ng isang lalaki ang isang babae ng buong puso. Iyon lang ang sinagot ng kanyang ina. Wala nang kasunod pa. ("Mama Who Bore me").

Sa eskwela, ang mga binatilyo ay nararanasan na ang ibang klaseng paggising. Madalas. Hindi lang sa umaga. Walang pinipiling oras. Habang nag-aaral ng Virgil at Latin. Ang inaanatok at nerbiyosong si Moritz ay binigkas ng mali ang isang linya. Na syang ikinagalit ng kanyang guro. Tumayo ang rebelde at matalinong si Melchior at ipinagtanggol ang kamag-aral. Ngunit walang pakialam ang guro. Hinampas nya si Melchior . Sa pagkakataong iyon nabuksan ang kayang isipan sa kababawan at sa katotohanan ng paaralan at sosyalidad. Ninais nyang baguhin ang lahat. (“All That’s Known”). Sa pagkakataong iyo, naging matalik silang magkaibigan.

Maraming gumugulo sa isipan ni Moritz, mula sa pagbabago sa kanyang katawan hanggang sa kanyang mga pagnanasa at panaginip. Sumulat si Melchior ng isang sanaysay na tumatalakay sa mga pagbabagong ito, babae man o lalaki. Isang sanaysay na kumpleto pati larawan. (“The Bitch of Living”). Habang ang mga kabataang babae naman ay nagkukumpulan sa paaralan upang pag-usapan kung sino ang kanilang gustong pakasalan. Una sa kanilang listahan ay ang radical, matalino at gwapong si Melchior .

Habang ang si Hanschen ay natutuhan ang paggamit ng kanyang palad upang paligayahin ang sarili habang tinitingnan nag malaswang larawan. At si Georg, patuloy na pinagpapantasyahan ang kanyang piano teacher na malalaki ang bilugang hinaharap.(“My Junk”). Masyadong ninamnam ni Moritz ang sanaysay na isinulat ni Melchior para sa kanya . Ngunit lalong sumilakbo ang damdaming pumupukaw kay Moritz kaugnay sa kanyang mga pagbabago.

Inamin ni Martha na inaabuso sya ng kanyang ama. Wala raw pakialam ang kanyang ina. Gusto nyang isikreto na lamang ito ng lahat. Dahil ayaw nyang matulada kay Ilse,isang lagalag matapos abusuhin rin ng sariling ama. Pinagkaisahan ng mga guro na ibagsak sa paaralan si Moritz. Nabalitaan ito ng kanyang ama at ikinagalit nito. Ikinakahiya nya si Moritz. Gusto nyang umalis at magpuntang America. Ngunit wala syang mautangan na pera.

Dismayado si Melchior . Mahirap nga namang maipit sa gitna ng pagiging bata at pagbibinata. Sa gitna ng bagyo at mga dayami. Nagkita silang muli ni Wendla. Ito ang ikatlong pagkakataong nagkita ang dalawa. Napansin ng dalawa ang mga magagandang pagbabago sa kanilang katawan. Na nagpabilis sa daloy ng mga hormones sa kanilang katawan. Naghalikan sila. Pumalag si Wendla sa simula. Pero bumigay din. Nalaman at ginawa nila ang kahulugan ng salitang SEX.

MGA AWITIN:

“Mama Who Bore Me” – Wendla
“Mama Who Bore Me (Reprise)” – Wendla and Girls
“All That's Known” – Melchior
“The Bitch of Living” – Moritz, Melchior and Boys
“My Junk” – Girls and Boys
“Touch Me” – Boys and Girls
“The Word of Your Body” – Wendla and Melchior
“The Dark I Know Well” – Martha, Ilse and Boys
“And Then There Were None” – Moritz and Boys
“The Mirror-Blue Night” – Melchior and Boys
“I Believe” – Boys and Girls

ACT 2:

Sa pagtatapos ang mainitang paglalaban nina Wendla at Melchior sa dayami. Natauhan sila sa kanilang ginawa. (“The Guilty Ones”). Habang si Moritz ay lumayas sa kanilang bahay. Nagpunta sa gubat. At may dalang baril. Nakasalubong nya si Ilse. Inaya ni Ilse si Moritz tungo sa pagbabagong buhay. Ngunit di pumayag ang binata. Sa pag-alis ni Ilse, sinubukan syang tawagin ni Moritz. Ngunit huli na ang lahat. ipinasok ni moritz ang baril sa kanyang bibig at hinatak ang gatilyo.

Sa pagkamatay ni Moritz, sinisi ng mga magulangl at mga guro si Melchior . Dahil sa sanaysay na isinulat nya para kay Moritz. Alam nyang wala syang kasaanan. Ngunit wala syang nagawa. Pinatalsik sya sa eskuwela. (“Totally Fucked”). Sa gabi ring iyon, nagkita sina Hanschen at ang mahiyaing si Ernst. Inakit ni Hanschen. Nahulog sa pang-aakit si Ernst. Bumigay ito. Sinabi nyang iyon ang kanyang unang sexual experience at mahal na nya si Hanschen . At pinagsaluhan ng dalwa ang isang matamis na halik.

Nagkasakit si Wendla. Dinala si Wendla ng kanyang ina sa doktor. Nalaman nilang buntis ang dalagita. Nagalit ang kanyang ina. Naguguluhan si Wendla. Hindi nya alam kung paano iyon nangyari. At noon nya rin nalaman ang kasagutan sa kanyang mga tanong, kung paano nabubuo ang mga sanggol. Pinadalhan ni Wendla ng sulat si Melchoir tungkol sa kanyang kalagayan. Natanggap ito ng mga magulang ni Melchior . Ngunit hindi nila ipinaaalam ito sa binata. At ipinadala sya sa isang malayong paaralan na hindi nalalaman ang kalagayan ng kasintahan.

Sa malayong paaralan, nabasa ni Melchior ang sulat ni Wendla. Tumakas sya at sinubukang hanapin ang dalagita. Ngunit huli na ang lahat. Dinala si Wendla ng kanyang ina sa isang abortionist. Sinubukan nilang ipalaglag ang bata. Na-overdosed si Wendla sa abortion pills. pagdating ni Melchoir sa bayan. Ipinaabot nya ang isang sulat para kay Wendla sa isang kaibigan. Na nagsasabing magkita sila sa sementeryo. Sa hatinggabi. Sa sementeryo, narating ni Melchior ang libingan ni Moritz. Nangako sya sa puntod ng kaibigan na palalakihin nya ang anak nila ni Wendla na may pagmamahal at walang paglilihim tungkol sa pagkakabuo ng mga sanggol. Napansin din nya ang bagong hukay na libingan ni Wendla. Dahil sa kalungkutan, nagtangkang maglaslas ng pulso si Melchior . Ngunit bumangon mula sa libingan ang kaluluwa ni Wendla. Pinigilan sa pagtatangkang pagpapakamatay ang kasintahan. Binigyan nya ito ng lakas ng loob na magpatuloy sa buhay at mabuhay sa kanilang magagandang alaala. (“Those You’ve Known”).

Sa pagtatapos ng dula, kinanta ng lahat sa pamumuno ni ilse ang “The Song of Purple Summer”

MGA AWITIN:

“The Guilty Ones” – Wendla, Melchior, Boys and Girls
“Don’t Do Sadness” – Moritz
“Blue Wind” – Ilse
“Don’t Do Sadness/Blue Wind” – Moritz and Ilse
“Left Behind” – Melchior, Boys and Girls
“Totally Fucked” – Melchior and Full Company (except Moritz)
“The Word of Your Body (Reprise)” – Hanschen, Ernst, Boys and Girls
“Whispering” – Wendla
“Those You’ve Known” – Moritz, Wendla and Melchior
“The Song of Purple Summer” – Ilse and Full Company

Sa panunuod ng SPRING AWAKENING, patnubay ng magulang ang kailangan. Ang bawat paggiling sa mga awitin ng mga tauhan ay parang isang emosyonal na orgy sa maliit na entablado. Ilang beses ko rin gustong takpan ang mga mata ko. Pero sinubukan kong pigilan. Hindi ako kumurap. Napalunok na lang ako ng laway. Una, sa pagtitikol ni Hanschen habang nakapantulog.Habang nag-eenjoy naman si Georg sa kanyang makamundong pagnanasa sa kanyang piano teacher na malalaki ang boobs. Ikalawa, ang pang-aakit na nagtapos sa paghahalikan nina Hanschen at Ernst. At ang huli, ang marahang pag-ulos ni Melchoir sa kahubdan ni Wendla habang unti-unting namamatay ang ilaw sa ritmo ng “I Believe” .

Maaaring malaswa para sa iba ang dula. Maaari rin namang nakakalibog. Ngunit ito ay gigising sa natutulog nating kaisipan ukol sa seksuwalidad. Isang katotohanan na nagsasabing makapangyarihan ang dula. Hindi maitatago ang galing sa pag-awit at pagbibigay buhay ng mga artista sa bawat tauhang ginampanan. At sa bandang huli, isang masigabo at bonggang-bonggang palapak ang hinandog ko. May flying kiss pa.

Hindi matatawaran ang galing ng direktor na si Charo Aresopacochaga sa pagbibigay ng isang napakagandang bersyon ng Spring Awakening. Hinding-hindi ako nagsisi sa aking panunuod at sa nadamang emosyon habang pinapanuod ang dula. Ako ay napatayo, naggising, napanganga, natulala at pakanta-kanta pa habang pinapanuod at pagkatapos mapanuod ang Spring Awakening.

Kahit pa pala noong 1800, noong wala pang internet na pwedeng mag-download ng porn anytime . Hindi pa naililimbag ang Playboy, FHM at Maxim. Apektado na ang lahat sa mundong kinasasangkutan ng salitang SEX.

Ngayon narito ako sa likod bahay. Pinapanuod ang mga butete na lumangoy sa lumang swimming pool. Hawak ko ang isang tabloid. Pinilas ko ang isang pahina. Tinupi ko at ginawang bangkang papel. At pinaanod ko sa tubig kasama ng mga butete.

**********************************************

Spring Awakening is a Tony Award-winning rock musical adaptation of the controversial 1891 German play of the same title by Frank Wedekind. It features music by Duncan Sheik and a book and lyrics by Steven Sater. Set in late-nineteenth century Germany, it concerns teenagers who are discovering the inner and outer tumult of sexuality. The original play was banned in Germany due to its portrayal of masturbation, abortion, rape, child abuse and suicide. In the musical, alternative rock is employed as part of the folk-infused rock score.

The Philippine production opened in Manila,
on September 25 to October 18, 2009
Carlos P. Romulo Auditorium, RCBC Building, Makati
Directed by Chari Arespacochaga
<http://www.atlantisproductionsinc.com/>

"I will color the world one step at a time..."

KITKAT

2009-10-10T07:32:00.006+08:00

Go!... No, no, just wait a minute.

We're not really breaking up are we?

Come on.

This is just a fight we're having and tomorrow will be like it never happened, right?

- Allie, THE NOTEBOOK

Ano nga ba ang perfect girlfriend? Ang sabi nga nila, walang perfect kaya malamang walang perfect girlfriend.

Pero sa tingin ko, meron. Mayroong perfect girlfriend.

Sa tuwing lalabas kayo at magde-date, ang cute ng suot nya. Ang ganda-ganda nya. Ang bango-bango nya. Ito ang paraan nya para maging interesado ka sa kanya . Para naman sa kanya ka lang nakatingin. Dahil kapag nahuli ka nyang nakatingin sa iba, masasaktan sya. Di ka nya kakausapin. Matatadyakan ka na, masasampal ka pa.

Ang sabi mo, insecure lang sya.

Minsan kapag naglalakad kayo, hahawakan nya ang kamay mo. Napakahigpit, parang hindi ka nya pakakawalan. Kulang na lang magtatalon kayo habang naglalakad na parang Teletubbies. Ito ang paraan nya para ipakita sa lahat ng makasalubong nyo na swerte sya at hindi ka na available.

Ang asabi mo, possessive sya.

Ang sweet ng tawagan nyo. Minsan sobrang korni, minsan parang cartoon characters. Kahit ano pa man ang pet names nyo, kayo lang ang nakakaintindi. Ito ang paraan nya para ipakitang special ka. At walang ibang katulad mo sa buong kalawakan. Minsan tinext mo sya ng "babe", pero ang tawagan nyo ay "cookie". Nagalit sya.

Ang sabi mo, selosa sya.

Palagi ka nya tinetext. Niloloadan ka pa nya kapag hindi ka nagrereply. Kapag hindi mo pa rin sinagot ang text nya, tatawag s'ya sayo. Gusto lang nya malaman kung nasaan ka, kung ano na ang ginagawa mo. Gusto lang nya malaman kung ano na ang nangyayari sa iyo. Kung safe ka. Kung nakauwi ka na. Minsan ang sabi mo tulog ka. Pero biglang nagkasalubong kayo sa mall.

Ang sabi mo, nagger sya.

Umiiyak sya kapag binigyan mo sya ng regalo. Umiiyak sya kapag masaya sya. Umiiyak sya kapag nagkakatampuhan kayo. Umiiyak sya kapag may nasabi kang nakakasakit. Ito ang paraan nya para sabihing nasaktan sya, nasaktan mo sya at mahal ka nya. Mas mahal ka nya kaysa sa pagmamahal mo sa kanya. Pero unti-unting nagbabago ang relasyon nyo. Nagsisimula ka nang umiwas.

Ang sabi mo, masyado syang emosyonal.

Saan pa ba patutungo ito? Ano pa ang patutunguhan ng relasyon nyo. Mag-break na kayo. Iwanan mo na ang insecure, possessive, selosa, nagger at sobrang emosyonal mong girlfriend.

Para naman sumaya sya sa ibang mas karapat-dapat sa pag-ibig nya: Ang perfect boyfriend.

" I will color the world one step at a time..."

KAKU

2009-10-08T06:31:00.002+08:00

Well that's what we do, we fight...
You tell me when I am being an arrogant son of a bitch and I tell you when you are a pain in the ass.
Which you are, 99% of the time. I'm not afraid to hurt your feelings.
You have like a 2 second rebound rate, then you're back doing the next pain-in-the-ass thing.
So it's not gonna be easy. It's gonna be really hard.
We're gonna have to work at this every day, but I want to do that because I want you. I want all of you, forever, you and me, every day.
Will you do something for me, please? Just picture your life for me? 30 years from now, 40 years from now? What's it look like?
If it's with him, go. Go! I lost you once, I think I can do it again.
If I thought that's what you really wanted. But don't you take the easy way out.

- Noah, THE NOTEBOOK

Alam ko, naiintindihan ko. May mga bagay na nawawala, natatapos. Biglaan. Hindi ka handa. Minsan hindi mo rin maintindihan kung bakit nangyayari ang mga bagay-bagay. Minsan haharap ka sa isang kaibigang ibang-ibang na sa kaibigang kilala mo noon. Maaaring iba na ang mga bagay kumpara noong simula. Maaaring natatakot ka sa hinaharap. Maaari ring inaabangan mo ang kinabukasan.

Alam ko nasanay ka na sa isang buhay na kasama sya. Minsang iisa lang kayo. Ngunit ngayon, tumatakbo na ang oras sa pagitan ninyong dalawa. Sumisikip. Hindi na kayo makagalaw. Ibang-iba na talaga ang lahat. Maaaring nagbago ka na. Maaaring nagbago na sya. Maaari ring pareho na kayong nagbago. Habang nabubuhay sya sa hinaharap. Patuloy ka pa ring umaasa sa nakaraan. Maaari ring ang kabaligtaran.

Alam ko galit ka. Pakiramdam mo mag-isa ka. Naguguluhan. Mahahanap mo ang mga kasagutan kapag tumigil ka na sa pagtatanong. Maaaring naiinis ka. Pakiramdam mo sobra na. Pakiramdam mo naghihintay ka sa wala. Pakiramdam mo kinalimutan ka na. Maaaring nawawalan ka na ng pag-asa. Maaaring wala ka nang pakialam. Maaaring nauubusan ka na ng pasensya. Maaaring napapagod ka na, sa pagmamahal at sa pag-asa.

Alam ko, hindi madaling tumanggap ng payo. Dahil kadalasan sa bandang huli ang nasa puso mo ang nasusunod. May katigasan kasi ang ulo mo. Madali kasing magbigay ng payo kaysa isagawa ito. Minsan kasi gusto mo lang ng kausap. Nais mong makinig. Gusto mong mapakinggan.

Kung magmamahal ka, ipakita mo. Ipadama mo. Makinig. Kahit paulit-ulit ang pangyayari, hindi ibig sabihin na dapat mo itong balewalain. Bigyang pansin ang maliliit na bagay. Maaari lamang manatili ang tao ng napakatagal. Huwag hayaang matangay ka na lang ng agos ng oras at panahon. Pwedeng magpahinga. Ngunit huwag manatili. Magpapatuloy ang buhay. Hindi titigil sa pag-ikot ang mundo kapag huminto ka. Maging masaya. Higit sa lahat mahalin mo ang sarili mo.

" I will color the world one step at a time..."

DANUM

2009-10-06T14:57:00.016+08:00

Natapos din ang unos.
Pero iba na ako nang makaraos.
Iba na ang tingin ko sa mundo. '
Yung ibang pananaw ko, bumuti. '
Yung iba...hindi ako sigurado.

- ABNKKBSNPLAKo Mga Kwentong Chalk ni Bob Ong

Taong 1988.

Nakadungaw kami ng dalawa ko pang nakababatang kapatid sa salaming bintana sa ikalawang palapag ng bahay ni Lola. Kasalukuyang naghe-headbang noon sa himpapawirin ang bagyong si Unsang. Nagbibilang kami ng mga kapatid ko ng mga yerong nagliliparan sa palaisdaan. Huhulaan namin kung kaninong bubungan ng kapitbahay iyon nagmula.

Mataas na ang baha. Umapaw na ang ilog sa likod-bahay. Pantay na sa pilapil ang tubig ng palaisdaan. Inaayos ni Nanay at Lola ang mga inakyat na gamit mula sa ibaba ng bahay. Dumating si Tatay, kasama ng ilang kapatid nya. Ang sabi nila, kailangan daw naming lumikas. May parating na tidal wave.

Di ko pa masyadong naiintindihan ang sinabi nila. Pero nararamdaman ko, nakakatakot. Nagsimulang umiyak ang dalawa kong kapatid. Tiningnan ko sila. Ang sabi ko, wag na silang umiyak. Pero lalong lumakas ang iyak nila. Wala na akong nagawa. Umiyak na rin ako. Ang sabi ni Tatay, bakit daw kami umiiyak? Lalo lang daw lalakas ang bagyo kapag umiyak kami. Binuhat ako ni Tatay. Tumigil na ako sa pag-iyak. Binuhat ng mga tiyuhin ko ang dalawa ko pang kapatid. Umiiyak pa rin sila.

Lumalim na pala ang baha. Hanggang leeg na ni Tatay. Malamig ang tubig. Sobrang lakas ng hangin at ng ulan. Gusto kong umiyak. Pero pinigilan ko. Halos di na makita ang pilapil na dinaraanan namin. Kinakapa na lang ni Tatay ng mga paa nya. Ang ilang bahagi nito, natibag na.

Lumikas ang buong baryo.Nangangambang maabutan ng tidal wave at ng mga buhawi. Pumunta kami sa bayan. Kumatok sa mga malalaking bahay na naroon. Makikituloy lang hanggang sa lumipas ang bagyo. Ang unang bahay na kinatok namin, hindi kami pinagbuksan.

Nakakalungkot.

Ang ikalawang bahay, pinatuloy ang pamilya namin. Pinaghanda pa kami ng makakain at damit. Kinabukasan, tumigil na ang bagyo. Bumaba na ang baha. Bumalik sa baryo sina Tatay. Maraming bahay at bangka raw ang nasira. Pero nanatiling nakatayo ang aming bahay. At maayos pa rin ang aming bangka.

Ang ikalawang bahay, pinatuloy ang pamilya namin. Pinaghanda pa kami ng makakain at damit. Kinabukasan, tumigil na ang bagyo. Bumaba na ang baha. Bumalik sa baryo sina Tatay. Maraming bahay at bangka raw ang nasira. Pero nanatiling nakatayo ang aming bahay. At maayos pa rin ang aming bangka.

Taong 2006.

May parating daw na bagyo., si Milenyo. Pero tahimik ang langit. Walang ulan. Walang hangin. Natatandaan ko ang sabi ni Tatay noong bata pa ako. Kapag ganoon daw ang panahon. Malakas ang bagyong darating. Sa Maynila na ako nakatira. Alas-otso ng umaga, nakauwi na ako mula opisina. Nagmamadali akong umuwi. Hindi dahil sa bagyo. Kundi kailangan kong maglaba. Wala na kasi akong isusuot.

Dating gawi, marami pa ring sasakyan. Nakakabit pa ang napakarami at naglalakihang billboards sa EDSA. Pag-kauwi ko, sinimulan ko nang maglaba. Nakatapos ako maglaba bago mananghalian. Makulimlim kaya nagsampay ako sa lanai na nasa rooftop. Nag-ipon na rin ako ng ng maraming tubig sa mga balde. Kahit gustuhin ko man, hindi ko kayang mag-ipon ng kuryente. Kumain ako ng tanghalian at naupo sa terrace. Naghihintay ng bagyong Milenyo. After lunch daw kasi sya darating. Nainip ako. Pumasok ako ng kwarto at nakatulog.

Paggising ko, nagsisimula nang umulan at humahampas na ang hangin. Nalala ko, meron pala akong sinampay! Nagmadali akong umakyat sa rooftop. Kitang-kita ko mula sa rooftop na naglilipran ang mga bubong at yero na galing sa kung saan. Pumasok ako sa lanai. Ang mga nilabhan ko, kailangan ko nang labhan ulit. Ngkalat sila sa loob ng lanai. Mabilis ko silang inipon at pinagsama-sama sa laundry basket. Sobrang lakas ng hangin. Gumagalaw ang buong lanai. Naririnig ko ang mga kapitbahay, liliparin daw ni Milenyo ang lanai. Naisip ko, kami lang ang may lanai sa rooftop dito. At nasa loob ako ng lanai. Tumataob ang lanay. Mula sa kinatatayuan ko, binuhat ko ang laudry basket at tumalaon ng ala-Lito Lapid palabas ng pinto. Mga apat na metro rin yung tinalon ko. Pagkatalon ko, nakita ko ang lanai tuluyan ng nilipad. Nagpagulong-gulong ang lanai sa bubungan ng mga kapitbahay. Bumagsak ng ilang ulit. Hanggang sa tuluyan nawasak. Kinabahan ako. Kung hindi ako sinapian ni Lito Lapid malamang nasa loob ako ng lanai at nagpagulong-gulong kasama ng mga sinampay ko.

Taong 2009

9 am,nasa 28th floor ako. Umuulan ng ubod lakas. Uuwi na sana ako. Ang tanong ko;

"May bagyo ba?"

Hindi ko talaga alam. Wala kasing AM station ang radyo ng celphone ko. Hindi rin ako nanunuod ng tv. Kung manunuod naman ako. Walang newsbreak sa Starworld o sa F. Matagal-tagal na rin akong hindi nakakaamoy ng dyaryo. Kasi pag-uwi ko galing opisina, matutulog lang ako. Gigising. Kakain. Maliligo. Magbibihis. Opisina ulit. Matutulog. Magne-net. Uuwi.

Kahit sobrang lakas ng ulan at hindi ko pa rin alam na bumabagyo. Umuwi pa rin ako. Antok na antok na kasi. Pagbaba ko ng CyberOne Building. Huwaw! Baha! Matagal-tagal na rin akong hindi lumulusong sa baha. pagdating ko sa Magsaysay, ang sabi ng mga tricycle drivers. Malalim na raw ang baha sa Gate 5. Hindi na nila kaya pang dumaan. Samakatuwid, kailangan kong lumakad sa hanggang bewang na baha. Wala akong choice, gusto ko nang umuwi. Malakas ang agos. Mabagal lang ang lakad. Maraming batang naliligo sa baha. Natawa ako. Di ko lubos maisip na nagswimming din ako sa baha dati. Mga alaala ng pagiging bata. Pagdating ko sa Gate 5, walang bumibiyaheng jeep. Ang daming pulis. May motorcade ba ang isang artista o may convoy ang isang pulitiko?

Sa Gate pa lang ng Vista Verde, malalim na ang baha. Hanggang bewang. Nagpatuloy ako sa paglakad hanggang sa bahay namin. Ang mga dinanan kong mga kotse halos lubog na ang kalahati.

11:15 am, nakarating na ako sa bahay. Naratnan ko ang mga taga-doon na nakatingin sa baha. Nagtatanong kung gaano ito kalalim. Hindi sila makapaniwala. Naniniwala silang hindi aabot sa loob ng bahay ng baha. Hindi pa kasi nangyayari iyon.

Ang bilis tumaas ng baha. 11:30 am, hanggang bewang na ang baha sa loob ng bahay namin. bago pa maubos ang baterya ng celphone ko, kinuhanan ko ng litrato ang daang dinaanan ko mula sa bintana ng kwarto.

Ang kaninang dinaanan kong mga kotse na halos kalahating nakalubog, lumubog na ng tuluyan.
Kalahating oras pa ang lumipas, mas lumakas ang agos. Lagpas-tao na ang tubig. Hindi na ko pwedeng lumabas at magtampisaw sa baha.

Naakyat namin sa second floor ang ref, tv, washing machine, sofa set at iba pang appliances. Nakalimutan ang food storage sa kitchen. Huli na nang maalala namin. 3 itlog, dalawang instant noodles at bigas lang ang nasagip namin. Sa ikalawang araw, kailangan naming lumabas at lumangoy sa malalaim na baha upang bumili ng pagkain. Kung saan man bibibli, bahala na. Nakabili kami ng cup noodles at junk food sa 7 eleven. Yun lang ang natirang paninda nila. Walang itlog, tinapay at delata. Mabuti na alng may nagbagsak ng relief goods mula sa helicopter sa bubungan namin. Ayos! Busog na!

4 na araw din ang lumipas bago naubos ang adrenaline sa sistema ko. Apat na araw ang lumipas bago ko naramdaman ang pagod at naging emosyonal sa mga pangyayari.

Nang matanggap ko ang tawag mo at umiiyak ka. Malalim na ng baha sa inyo. Kagigising mo lang. At mag-isa ka. Sinubukan kong puntahan ka ng mga oras na iyon pero hindi ko makaya. Malakas ang agos. Ayokong may masamang mangyari sa iyo. Sana maging ok ka. Alam ko magiging ok na ang lahat.

Dahil labis akong nag-alala, kaya nilangoy ko ang baha kinabukasan at pinuntahan ka. Mabuti na lang at walang nagyaring masama sa iyo. Maraming nawala. Pero ang alaala pwedeng balikan.

Pwede kang malungkot tuwing umuulan. Pwede kang umiyak tuwing lulubog ang araw.

Sinubukan kong lumayo, ngunit pinigilan ng bagyo.

“LOVE is when you take away the FEELING, the PASSION, the ROMANCE

and you find out you still CARE for that person”

ISANG MAGANDANG PAALALA:

Nang dahil sa bagyo, hindi ako madalas makapag-internet. Kanina lang ako pumasok sa opisina. Dahil wala akong magawa, ginoogle ko ang sarili ko. Lumabas sa isang result ang link ng Philippine Blog Awards. Isa ako sa mga Official Nominee para sa BLOGGER'S CHOICE AWARDS.

Sumaya ako. Kahit hindi ko inaasahang mananalo ako, napangiti naman ako.

Ayon sa email na natanggap ko;

PBA09: Congratulations!

We have verified your blog of CRAYONS and PASTELS at http://ofcrayonsandpastels.blogspot.com/and it complies with the guidelines of the2009 Philippine Blog Awards.You are now an official nominee!

Special Awards: Bloggers' Choice

PLEASE READ ALL INSTRUCTIONS CAREFULLY BEFORE VOTING

To vote you must be a FILIPINO blogger and must have established a blog before JUNE 2009.

To vote for a blog, we REQUIRE you to make a post that expresses which blog you are voting for.

The voting period:

NATIONAL: October 1, 2009 9:00 in the morning to October 7, 2009 10:30 in the evening.

For example:

---------------------------------------------------------------------------------

My Vote for the 2009 Bloggers' Choice Award (National)

I vote for OF CRAYONS AND PASTELS.
Bloggers' Choice Award
2009 Philippine Blog Awards

---------------------------------------------------------------------------------

After making your post, fill out the FORM below completely.

***Important Note:

a. Every blogger can only vote for one Bloggers' Choice entry. Duplicate votes will be invalid.

b. Make sure that you provide the correct link to your post for us to qualify your vote.

Click na dito para sa form.

"I will color the world one step at a time..."

PAHABOL:

Dahil tiyak naman akong hindi mananalo sa botohan ng PBA, iboboto ko na lang ang isang makulit na kaibigan. Oi, OTEP, heto na ah! Sabi nya kasi pangarap raw nya. Teka, yung SHIRT ko!

MY VOTE FOR THE BLOGGERS' CHOICE AWARD (NATIONAL)

I VOTE FOR LIBRE LANG MANGARAP
BLOGGERS' CHOICE AWARD
2009 PHILIPPINE BLOG AWARDS

PULANG LOBO

2009-09-26T09:23:00.012+08:00

Can you imagine no love, pride, deep-fried chicken

Your best friend always sticking up for you even when I know you're wrong

Can you imagine no first dance, freeze dried romance, five-hour phone conversation

The best soy latte that you ever had . . . and ME

- DROPS OF JUPITER by Train

Malakas ang ulan nang nagdaang mga gabi. Ngunit kakaiba ngayon. Hindi na madaling hulaan ang panahon. Kahit mahinang patak ng ambon hindi sumayad sa lupa. Maaari rin namang maghapong uulan bukas. Humahawi sa manipis na ulap ang malamlam na liwanag ng buwan. Walang bituin. Tahimik ang gabi. Walang tahol ng aso. Hindi nagtatawag ng ulan ang mga palaka.

Nakadungaw ako sa may bintana. Nakatingin ako sa buwan. Naalala ko ang isang matalik na kaibigan, si ARTHUR. Hindi sya pangkaraniwan. Simple lang siya, ngunit komplikado. Mas madalas sa hindi, nakangiti lang sya. Tahimik sya, ngunit mapagmasid. Nakikita nya ang maliliit na detalye. Natutuhan nyang bigyang pansin ang mga ito . Sabi nya, sa maliliit na bagay nagmumula ang malalaking kwento. Magkakaugnay ang bawat maliliit na detalye , upang mabuo ang isang malaking kwento.

Noong bata pa sya, isinama sya minsan ng Tatay nya sa laot. Habang nangingisda, napansin nya ang ilang makukulay na bilog na lumulutang sa tubig-alat. Papalapit ang kulay pulang bilog sa bangka nila. Kinuha ito ng Tatay nya at ibinigay sa kanya. Natuwa si Arthur. Lobo pala ang mga iyon. Nagtaka sya. Bakit may mga lobo sa dagat? May birthday party ba ang mga isda? Hindi ba't sa langit napupunta ang lobo kapag lumipad ito? Kagaya ng kantang natutuhan nya sa eskwela?

Ang sabi ng Tatay nya, sa langit nga pumupunta ang lumipad na lobo. Nakikipaglaro sa mga ulap, buwan, bituin at sa iba pang mga lobo. Kapag napagod ito, kusa syang bababa. Babalik sya kung saan sya nagmula. Hindi lang sa dagat bumabagsak ang napagod na lobo. Napapadpad dinito sa gubat, sa ilog, sa syudad. Mas malaking bahagi kasi ng mundo ang dagat kaya karamihan sa kanila dito bumababa.

Taong 2006.

Kakatapos lang manalanta ng bagyong Milenyo. Habang walang tubig at kuryente ang buong Kamaynilaan, nakatanggap siya ng isang regalo. Isang malaking PULANG LOBO. Lubos ang kanyang kasiyahan sa natanggap na regalo. Minahal nya ito. Katabi nya sa pagtulog. Kasama nya kahit saan. Kasama nyang namasyal sa mall. Kasabay nyang nanood ng sine. Nagbilang ng mga hayop sa zoo. Nagbaliktanaw ng kasaysayan sa museo. At kumain ng maraming pizza.

May sariling buhay ang lobo. May sariling pag-iisip. Humihinga. Nagkaroon sila ng matibay na ugnayan sa isa't isa. Minsan namamasyal ang pulang lobo. Minsan din kailangang umalis ni Arthur na hindi kasama ang pinakamamahal na pulang lobo. At kapag nangyayari yun. Nalulungkot sila. Nasasabik na makita ang bawat isa. Hanggang sa dumating ang araw na umikot ang mundo ng dalawa sa bawat isa. Halos magkarugtong na ang buhay nila.

Lumipas ang halos tatlong taon. Paulit-ulit ang pangyayari. Paikot-ikot. Sa pamamasyal ng pulang lobo, marami itong narating. Marami itong nakilala. Nakalipad sya sa ibabaw ng dagat. Naabot nya ang ulap sa mga talampas. Nilipad sya ng hangin sa magagandang ilaw ng syudad. Naiwang naghihintay si Arthur sa may bintana. Umaasang uuwi rin ang pinakamamahal na pulang lobo. Minsan natagalan ang pagbabalik ng pulang lobo. Matiyagang naghintay si Arthur sa may bintana.

Isang gabi, tahimik na dumating ang pulang lobo sa may bintana. Tahimik lamang ang dalawa. Maliwanag ng buwan ng gabing iyon. Maraming bituin. Tumingala silang dalawa. Nais marating ng pulang lobo ang buwan at bituin. Nais nyang makita mula roon ang mundo. Nalungkot si Arthur, alam nyang hindi sya maaaring sumama. Ninais nyang mabago ang pasya ng pulang lobo. Ngunit wala syang nagawa. Hindi na raw masaya ang pulang lobo sa paulit-ulit na pangyayari. Hawakan man ni Arthur ng mahigpit ang pisi ng pulang lobo, hindi nya kaya. Alam nyang may sariling pangarap rin ang pulang lobo. Alam nyang masaya ang pulang lobo sa pasya nito. Masakit man sa loob nya, kailangan nyang pumayag.

Nais ng pulang lobo na maging mabuting magkaibigan na lamang sila. Hindi pumayag si Arthur. Hindi nya magagawa. Ang sabi nya, LOVE IS ALL I CAN GIVE NOT FRIENDSHIP!

Siguro maaari silang maging magkaibigan ngunit hindi ngayon. Hindi nya kayang maging kaibigan lang ang pinakamamahal nyang lobo. Dahil hindi maituturing na pagkakaibigan ang pagtingala lamang ni Arthur sa kalangitan, habang nagsasayaw sa mga bituin ang pulang lobo. At dahil masaya na ang pulang lobo sa kalangitan, hindi na ito bababa para sa kanya.

Ang sabi ng pulang lobo:

"It should feel more like a really great and intensified form of friendship.

It shouldn't be a habit rather a carefree lifestyle.

It should involve trust not suspicion.

It should involve growth not walking around circles.

It should involve individual lives merging into one synergy not living in dual isolation.

From experience and coming out from a 3 year relationship, I can say that break ups suck.

Its not easy.

Its a long, long process.

Process of recircuiting your life, trying to live another day without doing the things that you're so used to.

Breaking up with someone really special makes me want to do one thing-- to be friends with that person.

But as I said, it takes time."

Tama, hindi madalian ang lahat. Kailangan talagang mag-ingles ang pulang lobo. Maaaring maging magkaibigan sila. Ngunit hindi ngayon. Kailangang ipagpatuloy ni Arthur ang buhay nya. Kailangan nyang bitawan ang pisi ng pulang lobo. Hayaan nyang lumipad ito sa kalangitan. Maglaro sa mga ulap. Libutin ang buwan. Maglayag sa init ng araw. Sumakay sa bulalakaw hanggang sa milky way. Makakakilala sya ng ibang lobo doon. Iba't ibang kulay. Hindi nya magagawang maging kaibigan ang pulang lobo habang nasasaktan sya na nakikitang may iba ng mahal ang pulang lobo.

Ang sabi pa ng pulang lobo;

"Sometimes, you still get those little pangs.

For even if the pain has disappeared, little pictures remain of the movie you acted in together.

But you're onto it by now.

You'll never understand everything, but you're aware that disappearances will always be mysteries, and mysteries have never brought forth complete acceptance because you will always, always be wondering.

But as with any great mystery, it's a "wondering" that borders on musing.

Because you'd never be puzzled enough to still bother to ask again why or to pave the way for questions to be raised.

Some questions you've never learned by now, are best left unanswered, will never be answered, don't need to be answered.

So you acknowledge this and know fully well that not all pangs have to be acted on or remedied.

That perhaps they serve as reality checks, reminders, not necessarily of a boy, of a relationship gone wrong, of emotions wasted or lost.

But reminders of the individual that still stands, of mistakes that shouldn't be repeated, of spirits that still need constant pruning, of souls that should remain afloat no matter how immersed you are in your love."

Ang tanging magagawa ni Arthur ay ipagpatuloy ang buhay nya. Bumuo ng mga pangarap. Maaari nyang iwasan ang dating nakasanayan. Maaari syang umibig muli. Walang sinuman ang nakakaalam kung ano ang mangyayari kinabukasan.

Ang tanong pulang lobo;

"Can I wake up without you everyday, If I let you walk away?"

Masakit para kay Arthur ng pangyayari, sa biglaang pagbabago ng pulang lobo. Ngunit pareho lamang silang mahihirapan at masasaktan kung hindi nila bibitawan ang isa't isa. Makakagising pa rin naman silang pareho araw-araw, maaaring nasasaktan, maaaring nahihirapan, maaaring umiiyak. Sa paglipas ng panahon, hihilom din naman ang sakit na naramdaman. Titigil din ang pagluha.

Ang sabi ng Tatay nya, kapag napagod na ang lobo sa paglalaro sa kalangitan. At naubos na ang asoge. Kusa itong bababa. Pabalik kung saan ito nagmula. Papunta sa kung kanino sya nararapat. Kagaya ng pulang lobo na hawak nya. Bumagsak ito sa dagat. Inanod ng alon. Nakita nya. Lumapit sa kanya.

Kung talagang sila para sa isa't isa. Maaaring magkakabalikan sila. Maaaring hindi. Magiging maayos din naman ang lahat sa bandang huli. Happily ever after din naman ang katapusan. Sa piling ng isa't -isa, maaari rin namang sa piling ng iba. Kung bababa man muli ang lobo sa bintana ni Arthur, maaaring sabay na silang lilipad sa kalangitan at makikipaglaro sa bituin, buwan at bulalakaw.

Ngayong gabi, sa ilalim ng malamlam na sinag buwan. Nakatingin din si Arthur. Inaalala ang masasayng nakaraan nila ng pulang lobo. Nabawasan na ang sakit. Ngunit ang pagmamahal nya, naroroon pa rin. Kung uulan man ng malakas bukas, hindi na sya kailangan pang malungkot. Hindi na siya iiyak. Umulan man magdamag. Sasayaw na lamang sya.

We are all different people with, different perspectives.
There's no such thing as no such thing..

Kung ang tanong, Bakit ka magmamahal sa isang taong hindi ka naman mahal?

Ang sagot siguro ay,

Bakit may mga taong hindi makalet -go given na may mahal nang iba ang mahal nila?

Wala namang masama kung maglet-go ka , sabi nga nila, walang babalik kung walang aalis,
Who knows, may tamang oras para sa lahat.
At may dahilan kung bakit masakit.

Kung kaya pa, eh di mag-stay -
--> Hindi ka naman mapipigilan ng kahit na sino kung mahal mo pa siya.
Pwede mo naman siyang mahalin nang ikaw lang nakakaalam, at pwede mo rin siyang mahalin kahit hindi ka nya mahal.
kung hindi mo na kaya,
--> Mag-let go ka na lang. If you realized na gusto mo rin maging masaya ng bonggang-bongga.
You can find someone to make you deserving of the happiness.

Tao lang naman tayo. nakakaramdam at nasasaktan..
At dahil magkakaibang tao tayo, iba iba rin ang recovery phase at perspective.

Kung hindi kayang lumaban ng isa para sa atin, hindi natin sya mapipilit.

Mahihirapan lang pareho, Magkakasakitan pareho, at sa bandang huli magbabago ang tingin ninyo sa isa't isa.
Sa halip na mapanatili ang pag-ibig, wala na, nasira niyo na pareho ng di niyo nalalaman.Sa paglipas ng panahon, matatabunan na lang ng kwento. Masasanay na tayo. Hanggang sa tatawanan mo na lang balang araw.

Kahit naman makipagbreak tayo, Hindi ibig sabihin na hindi natin mahal ang isa't isa. Minsan kailangan lang ng pagbabago.

Ang LOVE hindi nawawala, natatabunan lang. So even if they let go, one day pag nagkita sila, imposibleng walang feelings na bumalik.
Nasa sa atin na lang kung pano natin bibigyan ng pansin or kung gagawan ba natin ng paraan.

"I will color the world one step at a time..."

RECOVERY

2009-09-24T15:20:00.006+08:00

“You expected to be sad in the fall. Part of you dies each year when the leaves fell from the trees and their branches were bare against the wind and the cold, wintry light. But you knew there would always be the spring, as you knew the river would flow again after it was frozen. When the cold rains kept on and killed the spring, it was as though a young person had died for no reason.”

- Ernest Hemingway

" I will be painting the world again, SOON."

FRAUD

2009-09-23T11:12:00.003+08:00

“Fraud and falsehood only dread examination. Truth invites it.”

- Samuel Johnson

"You may not be his first, his last, or his only.
He loved before, he may love again.
But if he loves you now, what else matters?
He's not perfect - you aren't either, and the two of you may never be perfect together.
But if he can make you laugh, think twice, and admit to being human and making mistake.
Hold onto him and give him the most you can.
He may not be thinking about you every second of the day,
But he will give you a part of him that he knows you can break - his heart.
So don't hurt him, don't change him, don't analyze and don't expect more than he can give.
Smile when he makes you happy,
Let him know when he makes you mad, and miss him when he's not there."

"These eyes got no happy stories to tell..."

MACABRE

2009-09-15T16:43:00.003+08:00

"These eyes got no happy stories to tell..."

MARIKINA NIGHT

2009-09-08T13:14:00.005+08:00

“Night has brought to those who sleep, only dreams they can not keep.”

- Enya

Location: SM Marikina

"From now on I will only write about death..."

KULIMLIM

2009-09-06T18:56:00.003+08:00

“Perhaps our eyes need to be washed by our tears once in a while, so that we can see Life with a clearer view again.”

- Alex Tan

Bago magbukang liwayway sa isang mahamog at makulimlim na umaga, mahimbing na natutulog si Samuel sa mga bisig ni Selya. Lumabas ng musileyo si Pepe, hinanap ang isang malaking bahay na pinakamalapit sa sementeryo. Pumasok sya. Natagpuan ang tatlong walang buhay na katawan. Naliligo sa sariling dugo. Pinag-aralan nya ang mga sugat. Umiling sya. Lumabas sya mula sa malaking bahay. Bumalik sa libingan at nahimbing.

Sa di kalayuan, pinagmamasdan ni Jack ang pagtitipon ng mga itim na ulap. Gumuguhit sa mukha nito ang galit Ang nagdaang gabi ay isa sa mga bagay na hindi nya inaasahan. Isang gabing pinanabikan nya. Hinintay nya ng ilang buwan. Pinagplanuhan. Nagawa nyang kumitil ng tatlong buhay upang walang maging hadlang sa kanyang hangarin. Hanggang sa magbago ang lahat. Hindi sumunod ang mga pangyayari ayon sa kanyang plano.

Sumapit ang umaga. Nawala sa lamig ng hamog ang amoy ng bata. Hindi na nya masundan kung nasaan ito. Maaaring may kumupkop sa bata at itinago ito. Iyon lamang ang tanging naiisip nya.

Gumulong ang malakas na kulog sa kalangitan kasunod ng isang matalim na kidlat. At bumuhos ang rumaragasang ulan. Nag-iisip si Jack. Kailangan nyang gumawa ng bagong plano.

Umiiyak ang langit. Marahil sa kaganapan nang nagdaang gabi. Maaari ring sa hangarin nyang hindi natupad. Sinabi nya sa kanyang sarili na hindi na sya muling magkakamali. Hindi sa mga darating na panahon. Marami pang oras. Mahahanap din nya ang bata at maisasakatuparan ang naudlot na gawain.

Sa ilalaim ng malakas na ulan, narinig ni Jack ang sirena ng pulis at sumunod ang ambulansya. Dumaan sa harap nya ang paikot-ikot na pula at asul na ilaw. Inayos nya ang kwelyo ng suot nyang jacket. Yumuko sya. Mahina na ang buhos ng ulan. Lumakad sya sa matamlay na patak ng ambon. Nakatago sa loob ng kanyang jacket ang kutsilyo. Mahinahon sa pagluluksa ng malungkot na umaga.

"From now on I will only write about death..."

ANG BISITA

2009-08-29T17:51:00.003+08:00

“My evening visitors, if they cannot see the clock, should find the time in my face.”

-Ralph Waldo Emerson

Mahamog nang gabing iyon.Malamlam ang sinag ng buwan. Maaninag ang ilang bahagi ng matamlay na libingan.

Makikita ang lumang musileyo. Ang kinakalawang na tarangkahan ay nakakandado. Nababalutan ito ng kalawang at mga gumagapang na damo. At isang malaking puno ng akasya sa tabi nito.

Makikita ang mga nakahelerang puting nitso sa paligid at mga nakapilang puting krus na nakatayo sa damuhan. May mga dagang nagtatakbuhan sa tabi-tabi. Mas malinaw ang lahat ng ito kung kabilugan ng buwan.

Sa ganitong oras ng gabi, makikita ang isang maputlang babae. Umiindayog sa ihip ng malamig na hangin ang kanyang mahabang itim na buhok. Nakaupo sya sa isang puntod. Nakayuko. Pagdaka'y tatayo. Kung kumilos sya'y parang nagsasayaw. Hindi mo kaagad mapapansin na naroon sya at nakaupo. Sa unang tingin, para lamang syang hamog, liwanag o anino. Pero naroon sya. Minsa'y naglalakad papasok sa nakandadong tarangkahan.

"Pepe!" sigaw ng babae. Ang boses nya'y parang hangin na lumalasgaslas sa talahiban.
"Pepe, Halika rito!"

Yumuko ang babae, tumingin sa lupa. Isang anino ang gumalaw sa ilalim ng sinag ng buwan. Isang matangkad na lalaki. Tiningnan nya ang asawa. Pagkatapos ay tiningnan ang nasa lupa. At nagkamot siya ng ulo.

"Selya, aking irog", kung magsalita si Pepe ay parang isang makata. "Tama ba ang tinuturan ng aking paningin?"

Nakatuon ang mata ng mag-asawa sa isang batang nakaupo sa lupa.Tiningala sila nito. Napanganga ang bata. At bumagsak ang pacifier na kanina pa nya kinakagat. Itinaas nya nag mabibilog at mumunting mga kamay. Nais nyang magpakarga kay Selya.

"Sampalin mo ako", ang sabi ni Pepe. "Kung hindi bata ang aking nakikita."

"Malamang bata ito", sagot ni Selya. "Ang tanong, anong ginagawa nya rito?"

"Tama, iyon ang katanungan irog ko. Ngunit hindi manggagaling sa atin ang kasagutan. Dahil ang mumunting batang ito ay buhay. Wala syang kinalaman sa atin. Hindi sya bahagi ng ating mundo, irog ko ", sagot ni Pepe.

"Pepe, tingnan mo ang mga kamay nya. Ang liliit. Ngumingiti sya , Pepe. Nakakatuwa sya." Hinimas ni Selya ang ulo ng maliit na bata. Tumawa ang batang si Samuel.

Umihip ang malamig na hangin sa gitna ng natutulog na sementeryo. Lumikha ng ingay ang mga kawayan sa di kalayuan. May kung anuman ang biglang nagwawala sa may tarangkahan. Inaalog ito. Kinakalampag. Humahampas ang kadenang nakapalupot dito at ang mabigat na padlock. Parang isang hayop na gustong kumawala.

Binuhat ni Selya ang maliit na bata at niyakap ito. Hanggang ngayon kahit mahigit isandaang taon nang sumakbilang buhay sina Pepe at Selya, nanginginig pa rin sa takot si Pepe kapag nakakaita siya ng multo. Kahit araw-araw na silang nakikisalamuha sa kapwa patay. Araw-gabi sa sementeryo.

Mula sa tarangkahan, nakakita sila ng tatlong hugis na parang usok. Kulay abo. Parang telebisyon na walang signal. Noon lang sila nakakita ang ganoon. Hindi nila kauri.Dalawang malaki, at isang maliit. Ang isa sa malalaking usok ang nagningibabaw. Sumisigaw sya sa napakahinang tinig.

"Ingatan nyo ang baby ko! Alagaan nyo sya! Papatayin nya si Samuel!" , ang sigaw ng maliit na tinig.

"From now on I will only write about death..."

SEPULTURERO

2009-08-25T17:19:00.003+08:00

“Seek knowledge from the cradle to the grave”

- Muhammad

Sinundan ni Jack ang amoy ng bata sa hangin. Nakarating sya sa sementeryo. Nasa kamay nya ang kutsilyo. Hawak nya ito ng mahigpit. Nakapikit sya. Tumigil sya sa paglakad. Nawalang bigla sa hangin ang amoy na tinutunton nya.

Minulat nya ang kanyang mga mata. Nagsalubong ang mga kilay nya. At tiningnan ang paligid. Umaasang may maririnig syang iyak ng isang bata.

Nagsalita sya sa dilim, “Nasaan ka?”

Magaspang at malaki ang boses nya. May narinig syang kumaluskos.

“Anong kailangan mo?” , sabi ng isang mahinahong boses.

Matangkad si Jack. Ngunit mas matangkad ang nagsalitang lalaki. Parehong itim ang suot nila. Tumingala si Jack.

“May hinahanap ako”, sabi ni Jack. Itinago nya sa likuran ang hawak nyang kutsilyo.

“Sa gitna ng sementeryo, sa hatinggabi?” tanong ng lalaki.

“Isang bata. Napadaan ako kanina. May narinig akong umiiyak. Nakita ko ang isang bata sa loob ng musileyo”, paliwanag ni Jack.

“Mataas ang bakod ng musileyo. Nakakandado ang gate. Kung aakyat ka sa bakod at makita mo ang bata. Paano kang makakaakyat muli na may dalang bata?”

“Tatawag ako ng saklolo. Hanggang sa may dumating.”

Kumalansing ang hawak na susi ng lalaki. “Kung ganon ako yun”, ang sabi nya.

Pinili ng lalaki ang pinakamalaking susi, “Sumunod ka sa akin”, dugtong nya.

Sumunod si Jack sa likuran, hawak pa rin nito ang kutsilyo.

“Kung ganun ikaw ang sepulturero?” tanong ni Jack.

“Ako ba? Ako nga.” Ang sabi ng lalaki.

Naglakad sila patungo sa gate ng musileyo. Sigurado si Jack na nasa loob ng musileyo ang bata. May susi ang sepulturero. Hawak nya ang kutsilyo. Pareho silang nasa dilim. Malayang nyang magagawa ang lahat. Kayang-kaya nya. Itinaas nya ang kanang kamay na may hawak na kutsilyo.

“Kung meron ngang bata,” sabi ng sepulturero.”Malamang hindi rito sa sementeryo. Maaaring nagkakamali ka lang. Malabong magkaroon ng bata na gumagala ng ganitong oras ng gabi. Maaaring pusa lang ang narinig at nakita mo. Ngayon, sabihin mo sa akin kung bata nga ang nakita mo.” Tanong ng sepulturero.

Nag-isip si Jack.

Binuksan ng sepulturero ang gate. “Isang pusa” sabi nya. “Ang alaga kong pusa. Maaaring inakala mong bata ang pag-ngiyaw nya. Nagkamali ka lang ng pagpasok dito sa sementeryo. Ang batang hinahanap mo maaaring nasa paligid lang. Ngunit wala siya dito sa musileyo.”

Tumayo sa labas ng musileyo si Jack. Nasa loob ng musileyo ang sepulturero. Kinandadong muli ang gate. At itinago ang susi.

“Saan ka pupunta?” Tanong ni Jack.

“Lilinisin ko ang musileyo at dito ako matutulog”, sagot ng sepulturero. “Magandang gabi.”

Humakbang patalikod si Jack ng dalawang beses. Itinago nya sa likuran ng kanyang jacket ang kutsilyo. Mula sa dilim at anino, pinanuod ng sepulturero ang pag-alis ni Jack.

"From now on I will only write about death..."

KAMATAYAN

2009-08-23T23:37:00.005+08:00

"FROM NOW ON I WILL ONLY WRITE ABOUT DEATH..."

TAKAS

2009-08-22T07:49:00.003+08:00

"Nobody ever did, or ever will, escape the consequences of his choices."

- Alfred A. Montapert

Magmula nang matutong maglakad si Samuel, nakita nya kung gaano kalawak ang mundo. Nalaman nya kung gaano karami ang kaya nyang gawin. Natutunan nya ang paggamit ng kamay at paa sa pag-akyat at pagbaba sa kahit na anong bagay.

Nang gabing iyon, nagising sya mula sa isang malalim na pagkakahimbing. Ginising sya ng isang malakas na kalabog mula sa labas ng kanyang kwarto. Nagising sya at hindi na sya makatulog. Gusto nyang maglaro at lumabas mula sa kanyang kuna. Mataas ang bakod ng kanyang kuna. Ngunit alam nyang kaya nyang makaalis doon. Kailangan lamang nyang gamitin ang kanyang mga kamay at paa.

Dalawang teddy bear ang nasa loob ng kuna. Ang isa, katabi nyang matulog. Ang isa ay nakaupo sa isang sulok ng kuna. Kinagat niya ang pacifier. Tumayo sya. Hinawakan ng maliliit nyang mga kamay ang bakod ng kuna. Inapakan ng kaliwang paa ang hita ng teddy bear. Inangat ang kanang paa at inapakan ang ulo ng teddy bear. Binuhat ang sariling katawan hanggang sa nakaapak na ang dalawang paa nya sa ulo ng teddy bear. Bumitin sya palabas ng kuna at bumagsak sa mga stuffed toys na nasa sahig. Mga stuffed toys na ineregalo sa kanya noong unang taong kaarawan nya. Ang iba ay stuffed toys ng nakatatanda nyang kapatid.

Nagulat sya nang bumagsak sya sa sahig. Masakit pala. Pero pinigilan nyang umiyak. Kasi alam nyang kapag umiyak sya, pupuntahan sya sa kwarto at ibabalik sya sa kuna.

Gumapang sya papunta sa pinto ng kwarto. Palabas.

Magmula nang matuto syang maglakad, nalaman nyang mahirap umakyat ng hagdan. Ngunit mas madaling bumaba ng hagdan. Siple lang. Bumaba sya ng paupo. Nagpatalbog-talbog sa suot nyang diaper. Habang kagat-kagat pa rin ang pacifier. Iyon ang pabortito nya. Kahit ilang beses nang sinabi ng Mama nya na malaki na sya para sa pacifier.

Napakasaya nya. Pakiramdam nya sa kanya ang mundo. Masaya sya dahil nagawa nyang bumaba ng hagdan. Masaya sya dahil walang nakakita sa kanya. Masaya sya dahil walang pumigil sa kanya.

Nang marating nya ang huling bahagdan ng hagdan, halos magtatakbo sya nang makitang bukas ang pintuan palabas ng garahe. Nakita nya ang mga bisikleta ng Dadi at Ate nya. Ang sabi nya sa kanyang sarili, "Balang araw makakapag-bisikleta rin ako." Natanggal sa pagkakadikit ang suot nyang diaper. Nahulog ito sa kanyang paanan.

Nakita niyang bukas ang gate. Pakiramdam nya ay nag-iimbita ito. Pagkakataon nyang makita ang buong mundo. Nagpatuloy siya sa paghakbang hanggang sa makalabas sya sa daan. Nakangiti syang tinitimbang ang sarili sa bawat hakbang. Sa ilalim ng buwan at aandap-andap na ilaw ng poste.

"I will color the world one step at a time..."

KUTSILYO

2009-08-19T17:20:00.003+08:00

“My body is a journal in a way. It's like what sailors used to do, where every tattoo meant something, a specific time in your life when you make a mark on yourself, whether you do it yourself with a knife or with a professional tattoo artist.”

- Johnny Depp

May kamay sa dilim, may hawak itong kutsilyo.

Inukit na kahoy ng bayabas ang hawakan ng kutsilyo. Ang talim nito ay mas matalim pa sa labaha. Kung mahihiwa ka nito, hindi mo mararamdamang nahiwa ka, hindi kaagad.

Nagawa na lahat ng kutsilyo ang dapat nitong gawin nang marating nito ang kabahayan. Ang talim at ang hawakan ay basa. Nakabukas ng bahagya ang pinto kung saan dumaan ang lalaking may hawak ng kutsilyo. At dahil sa bukas na pinto, nagbabago ang kapalaran ng buong kabahayan.

Huminto ang lalaki mula sa tahimik na paghakbang. Itim ang buhok nya at mga mata. Palagi syang may suot na itim na guwantes. Tumayo sya ng walang imik. Hinugot nya ang puting panyo mula sa likurang bulsa ng kanyang pantalon. Pinunasan ang hawak na kutsilyo at kanang kamay na may suot na itim na guwantes. Isinuksok nyang muli ang puting panyo sa kanyang bulsa. Malapit nang matapos ang gawain nya. Iniwan nya ang babae sa kama, habang ang lalaki sa sahig, ang batang babae sa makulay nitong kwarto na napapaligiran ng mga manika at stuffed toys. Isa na lang at matatapos na sya. Ang batang lalaki sa kuna. Inayos nya ang pagkakahawak ng kanyang mga daliri sa kutsilyo. Sinabi nya sa kanyang sarili, hindi sya ngingiti hangga't hindi sya natatapos.

Ang kuwarto ng batang nasa kuna ay nasa itaas ng bahay. Tahimik siyang umakyat ng hagdan. Tinulak nya ang pintuan ng attic. Pumasok sya. Itim na balat na sapatos ang suot nya . Pinakintab na parang mga itim na salamin sa dilim. Maaaninag ang repleksyon ng buwan sa sapatos nya. Hindi maliwanag ang buwan nang gabing iyon. Ngunit para sa kanya, tama lang ang liwanag. Sanay ang mata nya sa dilim. Nakita nya ang batang nakakumot. Kahit sa ilalim ng kumot kabisado nya kung alin ang ulo, dibdib, katawan, kamay at mga paa. Lumapit sya sa kuna. Dumungaw sya. Itinaas ang kanang kamay na may hawak na kutsilyo. Pinuntirya nya ang dibdib ng bata. Ibinagsak nya ang kanang kamay ng buong lakas. Ngunit ang nasa ilalim pala ng kumot ay isang teddy bear. Wala ang bata.

Sininghot nya ang hangin. Naamoy nya ang bata. Amoy gatas. Parang chocolate chip cookie. At ang maasim na amoy ng basang disposable diaper. Naamoy nya ang baby shampoo sa buhok ng bata. At isang gomang laruan na laging kinakagat ng maliit na bata. Lumabas ng kwarto ang lalaki. Sinundan ang amoy ng bata sa hangin. Bumaba sya ng hagdanan. Pumasok sa kusina, banyo, salas at garahe. Nakita nya sa garahe ang basang diaper sa tabi ng dalawang bisikleta.

Ipinasok nya ang kutsilyo sa bulsa ng kanyang jacket. Lumabas sya ng bahay. Tumingin sya sa buwan. Sininghot ang hangin. At mabilis na humakbang sa ilalim ng aandap-andap na ilaw ng poste.

"I will color the world one step at a time..."